Thursday, July 16, 2020

අප්‍රි­කාවේ මහා ලේඛ­කයා - චිනුවා අචෙබේ


වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

චිනුවා අචෙබේ අප්‍රිකාවේ  බලගතු ලේඛකයෙකි. ඔහු අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයේ ස්වාධීනත්වය තහවුරු කිරීමට වෙහෙස ගත්තේය. නූතන අප්‍රිකානු සාහිත්‍යය නිර්වචනය කිරීමේදී ඔහුගේ බලපෑම ප්‍රබලය. අචෙබේ ගේ නිර්මාණ ලෝක සාහිත්‍යයට ස්ථාවර හා කේන්ද්‍රීය දායකත්වයක් සපයයි. හාවඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ දාර්ශනික කේ. ඇන්තනි අප්පියා  පවසන පරිදි  චිනුවා අචෙබේ "අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයේ ආරම්භක පියාය. 

චිනුවා අචෙබේ  1930 නොවැම්බර් 16 වැනිදා නයිජීරියාවේදී උපත ලැබුවේය. අචෙබේ හැදී වැඩුණේ නයිජීරියාවේ ඔගිඩි හි ඉග්බෝ ( ඉබෝ ) නගරයේ ය.  ඔහු ඉබාදාන් විශ්ව විද්‍යාල විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලැබීය. උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ඔහු නයිජීරියානු ගුවන් විදුලි සේවයේ සේවය කලේය.  චිනුවා අචෙබේ 1950 ගණන්වල සිට නයිජීරියාවේ ක්‍රියාකාරී  මහජන චරිතයක් විය. 1966 වන විට අචෙබේ ජාත්‍යන්තර සාහිත්‍ය ප්‍රජාවේ විශිෂ්ට සාමාජිකයෙකු බවට පත්විය. 1967 දී බියෆ්‍රා  කලාපය නයිජීරියාවෙන් වෙන් වූ විට, අචෙබේ බියෆ්‍රා  නිදහසේ කැපවූ ආධාරකරුවෙකි. බියෆ්‍රා වෙන්වීම මාස තිහක සිවිල් යුද්ධයක් ඇති  කල අතර 1970 දී නයිජීරියානු රජය බියෆ්‍රා  කලාපය නැවත අත්පත් කර ගත්තේය. අචෙබේ පසුව යුරෝපයට හා ඇමරිකාවට පලා ගිය අතර එහිදී ඔහු බියෆ්‍රා  කටයුතු ගැන ලිවීය. 1972 සිට 1976 දක්වා අචෙබේ  එක්සත් ජනපදයේ ඇම්හර්ස්ට් හි මැසචුසෙට්ස් විශ්ව විද්‍යාලයේ සේවය කලේය.

චිනුවා අචෙබේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් මුල් කාලීන අධ්‍යාපනයක් ලබා ගත් නමුත් ඔහු හැදී වැඩුණේ ඉබෝ සම්ප්‍රදායන් අනුවය. ඔහු ෂේක්ස්පියර්, ඩිකන්ස්, රොබට් ලුවී ස්ටීවන්සන් සහ ජොනතන් ස්විෆ්ට් යන ලේඛකයන් ගේ කෘති කියවීය. අප්‍රිකාවේ  ක්‍රිස්ටෝපර් ඔකිග්බෝ කවියා ඔහුගේ මිතුරෙකු විය. 1957 දී ගෝල්ඩ් කෝස්ට්  (ගහනා ) බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස කරා ගෙන ගිය පළමු අග්‍රාමාත්‍යවරයා සහ ජනාධිපතිවරයා  වූ "අප්‍රිකාවේ ආඩම්බරය” ලෙස හඳුන්වන ලද Kwame Nkrumah ගේ දර්ශනය ඔහුට  විශාල ලෙස බලපෑවේය.

බොහෝ බටහිර සුදු ලේඛකයින් අප්‍රිකාව සහ අප්‍රිකාවේ මිනිසුන් පිලිබඳව පහත් ආකල්ප සහිතව ලියා තිබීම චිනුවා අචෙබේව කනස්සල්ලට පත් කලේය. මෙකී යුරෝපීය ලේඛකයින් අප්‍රිකා මහාද්වීපය  පිළිබඳ චිත්‍රය ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ  ප්‍රාථමික මනසක් ඇති නොදියුණු මිනිසුන් වාසය කරන අඳුරු ස්ථානයක් ලෙසටය. යටත් විජිතවාදය ගැන ලියූ බොහෝ බටහිර ලේඛකයින් (ජෝශප් කොන්‍රාඩ්, ජෝර්ජ් ඕවල්, හර්මන් මෙල්විල් සහ ග්‍රැහැම් ග්‍රීන් ද ඇතුළුව) අධිරාජ්‍යවාදයට විරුද්ධ වූ නමුත්, ඔවුන් යටත් විජිතවාසීන් නිරූපනය කරන ලද්දේ බොහෝ විට ප්‍රාථමික මිනිසුන් ලෙසටය. අධිරාජ්‍යවාදී මතය වූයේ අඩු සංවර්ධිත ලෝකයේ සුදු ජාතිකයින් නොවන ජනතාව ශිෂ්ටාචාරගත කිරීම  ශිෂ්ට සුදු ජාතීන් ගේ යුතුකමක් හා   වගකීමක් වන අතර අවසානයේ එය ‘වයිට් මෑන්ස් බර්ඩන්’ ලෙස නම් කරන ලදී. මෙම සංකල්පය ආරම්භ වන්නේ රඩ්යාර්ඩ් කිප්ලිංගේ කාව්‍යයකිනි. බටහිර සාහිත්‍යයෙහි අප්‍රිකානු සාරධර්ම හා සංස්කෘතිය යුරෝපීයයන්ට වඩා පහත් බව පෙන්වා දී තිබෙන බව වටහා ගත් අචෙබේ අප්‍රිකාවේ තත්‍ය ස්වභාවය ලොවට කියනු වස් ප්‍රබල අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයක සිහින දැක්කේය. නව නයිජීරියානු සාහිත්‍ය ව්‍යාපාරයක් සොයා ගැනීමට ඔහුට අවශ්‍ය විය. අධිරාජ්‍යවාදය සහ බටහිර ආධිපත්‍යය විසින් සිරගත කරන ලද යථාර්ථයන්ට පටහැනිව ඔහු කරුණු ඉදිරිපත්  කලේය.  අචෙබේ පෙන්වා දුන් පරිදි, කොන්රාඩ්ගේ නවකතාව වන හාර්ට් ඔෆ් ඩාර්ක්නස් (1899/1902) අප්‍රිකාව නිරූපණය කළේ ‘යුරෝපයේ ප්‍රතිවිරෝධය ලෙසයි. අප්‍රිකානුවන්ට මනුෂ්‍යත්වයේ කිසිදු සමානකමක් අහිමි වූ අතර හුදු සතුන්ගේ මට්ටමට අඩු විය. එවැනි පුද්ගලාරෝපණය ඇත්ත වශයෙන්ම භයානක වූ බව අචෙබේ පවසයි එය අප්‍රිකානු ජනයාගේ ඉතිහාසය ද අහිමි කර දැමූ බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.  
 
අප්‍රිකානුවෙකු විසින් ඔහුගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් අප්‍රිකාව පිළිබඳ කියවීමට පාඨකයාව සූදානම් කිරීම අචෙබේ ගේ මුල්ම කර්තව්‍ය විය.  ඔහු අප්‍රිකාව පිළිබඳ පවත්නා දෝෂ සහිත බටහිර දෘෂ්ටියට අභියෝග කලේය. චිනුවා අචෙබේ විසින් පොත් 20 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් ලියා ඇත. අචෙබේ සිය නවකතා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලිවීය.  චිනුවා අචෙබේ ප්‍රබන්ධයේ බලය සහ සෑම පිරිමියෙකුගේම හා ස්ත්‍රියකගේම කතාවේ වැදගත්කම ගැන  විශ්වාසය කරයි.  

නයිජීරියාවේ ආමොස් ටුටුඕලා ,  සයිප්‍රියන් එක්වෙන්සි සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ සොල් ප්ලැට්ජේ සහ පීටර් ඒබ්‍රහම්ස්, අචෙබේට පෙර ඉංග්‍රීසියෙන් වැදගත් නවකතා ප්‍රකාශයට පත් කර තිබුණි. නමුත් ඔවුන් ගේ කෘති අන්තර්ජාතික ප්‍රජාව ග්‍රහණය කර ගත්තේ නැත. චිනුවා අචෙබේ සහ අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයේ නව නිපැයුමකි. ඔහුගේ කෘති අන්තර්ජාතික ප්‍රජාව දක්වා පැතිරුණි. 1958 ට පෙර අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයක් ඇති බවට බොහෝ දෙනෙකු දැන සිටියේ නැත. චිනුවා අචෙබේ  සාහිත්‍ය ලෝකයට අප්‍රිකාව ඇතුළත් කිරීම සඳහා ලෝකයේ සාහිත්‍ය සංකල්පය පුළුල් කලේය. අචෙබේ අප්‍රිකානු ජාතිකයින් සඳහා සදාචාරාත්මක හා සාහිත්‍යමය ආකෘතියක් වූ අතර මොරිසන්, හජින් සහ ජූනොට් ඩයස් වැනි ඇමරිකානු ලේඛකයින් කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය.

1958 දී අචෙබේ සිය පළමු නවකතාව වන Things Fall Apart ප්‍රකාශයට පත් කළේය.මෙම නවකතාව අප්‍රිකානු සමාජයක තත්‍ය ප්‍රතිරූපයක් සපයයි. අචෙබේගේ නවකතාව අප්‍රිකානු ලෝකය පිළිබඳ නව දැක්මක් විවරණය කළ අතර අප්‍රිකානු අත්දැකීම් පිළිබඳ නව හැඟීමක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ස්වදේශික අප්‍රිකානු සංස්කෘතිය සහ සුදු ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුන්ගේ සහ නයිජීරියාවේ යටත් විජිත ආණ්ඩුවේ බලපෑම අතර ගැටුම පිළිබඳ නවකතාව කේන්ද්‍රගත වේ.  1800 ගණන්වල අගභාගයේදී යුරෝපීය යටත් විජිතවාදීන් සහ මිෂනාරිවරුන්ගේ පැමිණීම නිසා ඉබෝ සමාජයට ඇති වූ බලපෑම මෙම පොතේ විස්තර කෙරේ. එය අප්‍රිකානු දෘෂ්ටිකෝණයකින් යුරෝපීය යටත් විජිතකරණය පිළිබඳ කතාව පැවසූ පළමු පොත් වලින් එකකි. තවද ඉබෝ සමාජයේ පොහොසත් සංස්කෘතිය හා සංකීර්ණතා මෙම පොත විස්තර කරයි. එය අප්‍රිකාවේ ජනතාව සඳහා පරිකල්පනීය සවිඥානකතාව ගැඹුරු ලෙස නැවත ඇණවුම් කිරීමක් විය. කතුවරයා ඉබෝ භාෂාවේ වචන හඳුන්වා දෙන අතර නයිජීරියානු හිතෝපදේශ, රූපක සහ කථන රිද්ම භාවිතා කරයි. Things Fall Apart සාහිත්‍ය සම්භාව්‍යයක් ලෙස පිළිගෙන තිබෙන කෘතියකි. නයිජීරියානු සාහිත්‍ය පුනරුදය නිර්මාණය කිරීමට මෙම නවකතාව සමත් විය. ඔප්රා වින්ෆ්රි එය "අවම වශයෙන් එක් වරක් කියවිය යුතු පොත් පහෙන් එකක්" ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

"Things Fall Apart"  එය සාම්ප්‍රදායික අප්‍රිකානු මිනිසෙකුට බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදයේ ඛේදනීය බලපෑම පිළිබඳ ගවේෂණයකි. අචෙබේගේ නවකතාව කිසිසේත් ගෝත්‍රික සංස්කෘතිය සැමරීමේ උත්සවයක් නොවන බව පැහැදිලිය. මෙම කෘතිය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් වසරකට පසු ප්‍රධාන සාහිත්‍ය සම්මානය වන මාග්‍රට් වොන් අනුස්මරණ ත්‍යාගය දිනා ගන්නා ලදී. මෙම නවකතාව හරහා කතුවරයා අප්‍රිකානු සංස්කෘතික සම්ප්‍රදාය හා අනන්‍යතාව පිළිබඳ සංකීර්ණ චිත්‍රයක් නිර්මාණය කරයි. නවකතාවේ වැදගත්ම පණිවිඩය වන්නේ සුදු යුරෝපීය ශිෂ්ටාචාරයයේ ප්‍රබල රැල්ල යටතේ ඉබෝ සංස්කෘතිය, එහි සම්ප්‍රදායන්, සිරිත් විරිත් සහ ආගම ක්‍රමයෙන් අභාවයට යාමයි. අචෙබේ සිය නවකතාවේ අප්‍රිකානු සංස්කෘතියේ බිඳ වැටීම විස්තර කරයි.  අචෙබේ, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ආගමක් ලෙස විවේචනය නොකර, අප්‍රිකානු සංස්කෘතියට වල කැපීම සඳහා සුදු යටත් විජිතවාදීන් භාවිතා කළ ක්‍රමවේදයන් විවේචනය කරන බව පැහැදිලිය.

1890 ගණන්වල දිග හැරෙන  මෙම නවකතාවේ දක්‍ෂ මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස කීර්තිමත් ඉබෝ රණශූරයෙකු වන ඔකොන්ක්වෝගේ කතාව සඳහන් වේ.  ඔකොන්ක්වෝ   වයස තිස් ගණන්වල පසුවන  සාර්ථක ගොවියෙකු ලෙස හැඳින්වේ. ඔකොන්ක්වෝගේ පියා යුනෝකා කම්මැලි හා නාස්තිකාර මිනිසෙකි. ඔහු බොහෝ විට මුදල් ණයට ගත් අතර පසුව එය පාම් වයින් සහ මිතුරන් සමඟ විනෝද වීම සඳහා නාස්ති කළේය. ඔහු කම්මැලිකම සහ බියගුලුකම නිසා ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයෙකි. ප්‍රජාව තුළ, යුනෝකා අසාර්ථක හා හාස්‍ය ගෙන දෙන සළකුණක් ලෙස සලකනු ලැබීය. ඔහුව හැඳින්වූයේ අග්බාලා ලෙසය. වැඩිහිටි මිනිසෙකු ලෙස, යුනෝකා අසාර්ථක යැයි සලකනු ලැබූ අතර, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවන්ට කෑම සැපයීමට පවා ඔහු අපොහොසත් විය. යුනෝකා මිය යන විට ඔහුට කිසිදු පදවි නාමයක් නොතිබූ අතර ඔහු තවමත් ණය බරින් මිරිකී සිටියේය.

ඔකොන්ක්වෝ තම පියාගේ නිරුත්සාහී සහ පාදඩ ජීවන මාර්ගය හෙළා දකී. තම පියාගේ දුර්වලකම් හේතුවෙන් තමාට දැනෙන ලැජ්ජාව මඟහරවා ගැනීමට ඔහු අධිෂ්ඨාන කර ගත්තේය. තරුණ වියේදී ඔකොන්ක්වෝ  මල්ලව පොර තරඟයකදී අමලින්සේව පරාජය කරමින්  තම ගමට ගෞරවය ගෙන ආවේය. සාම්ප්‍රදායිකව පුරුෂභාවය අගය කරන සංස්කෘතියක් තුළට පිවිසීමට ඔකොන්ක්වෝ උත්සාහ කරයි. ඔහුගේ භාර්යාවන් තිදෙනෙකු සහ දරුවන් කිහිප දෙනෙකු ඔහුගේ ගමේ පරිශ්‍රයේ නිවෙස්වල වාසය කරති. ඔහු තම පියා වැනි අසාර්ථක මිනිසුන් කෙරෙහි නොඉවසිලිමත් වේ. ඔකොන්ක්වෝගේ ජීවිතයේ ඉලක්කය වන්නේ ඔහුගේ ගමේ නායකයෙකු වීමයි. ඔකොන්ක්වෝගේ ජීවිතය ආධිපත්‍යය දරන්නේ අසාර්ථකත්වයට හා දුර්වලකමට ඇති බියයි. එනම් ඔහු තම පියාට සමාන වනු ඇතැයි යන බියයි.

සුදු ජාතිකයන් ගමට පැමිණීම ගමේ විනාශය සනිටුහන් කරයි. ඔකොන්ක්වෝගේ සහ ඔහුගේ ජනතාවගේ සාම්ප්‍රදායික ආගම මුලිනුපුටා දැමීමට අමතරව, සුදු ජාතිකයන්   යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රමය භාරගෙන තිබේ. ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරු අප්‍රිකානු සංස්කෘතියේ සිරිත් විරිත් පහත් කොට සලකති. මිෂනාරිවරුන්ගේ පළමු බඳවා ගැනීම් වන්නේ ගමේ දුර්වල හා වැදගැම්මකට නැති මිනිසෙකු වූ එෆුලෙෆු ය. කාන්තාවන් ඇතුළු ගම්වාසීන් වැඩි කල් නොගොස් ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරේ. බොහෝ පිරිමින් ඔවුන්ගේ පදවි නාමයන් අතහැර දමා ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරෙති. ඔකොන්ක්වෝගේ  පුතා ක්‍රිස්තියානි ආගමට හැරෙන අතර ප්‍රතිඑලයක් ලෙස ඔකොන්ක්වෝ ඔහුව ප්‍රතික්‍ෂේප කළේය.  සුදු මිනිසුන් සිරගෙයක් ඉදිකර ඇත. ඔවුන් රජයේ අධිකරණයක් පිහිටුවා ඇති අතර එහිදී සුදු ජාතිකයාගේ නීති කඩ කිරීම සම්බන්ධයෙන් මිනිසුන්ට නඩු පවරනු ලැබේ. බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදය සහ ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුන් හඳුන්වා දීමෙන් ඔහුගේ ලෝකය විනාශ වේ. යටත් විජිතවාදී ව්‍යවසාය විසින් උමූෆියා ගම්මානය විනාශ කිරීම  ඔහුට කම්පන සහගත අත්දැකීමක් වෙයි.  අවසානයේදී  ඔහු ගෙල වැලලාගෙන සියදිවි නසා ගනී.  ඔකොන්ක්වෝගේ ජීවිතය සිය පියාවූ යුනෝකා ගේ මෙන් ඛේදජනක ලෙස අවසන් වේ.     

අචෙබේගේ නවකතා මගින් ඉබෝ සමාජයේ සම්ප්‍රදායන්, ක්‍රිස්තියානි බලපෑම්වල බලපෑම සහ යටත් විජිත යුගය තුළ හා පසුව බටහිර හා සාම්ප්‍රදායික අප්‍රිකානු සාරධර්ම ගැටුම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. ඔහුගේ ශෛලිය ඉබෝ වාචික සම්ප්‍රදාය මත  රඳා පවතින අතර ජන කතා, හිතෝපදේශ සහ කථන නිරූපණයන් සමඟ සෘජු ආඛ්‍යානය ඒකාබද්ධ කරයි. ඔහුගේ බොහෝ කෘති අප්‍රිකානු සමාජයට යුරෝපීය සංස්කෘතියේ බලපෑම ගවේෂණය කරයි.  යුරෝපීය යටත් විජිතකරණයේ ප්‍රතිඑලයක් ලෙස අප්‍රිකානු මහාද්වීපයට සහ එහි ජනතාවට සිදු වූ හානි ඔහු විග්‍රහ කරයි.  බ්‍රිතාන්‍යයන් ඉබෝ සංස්කෘතියේ බොහෝ අංශ විනාශ කළහ. ඔවුන්ගේ ජීවන රටාව වෙනස් කිරීමට ද බ්‍රිතාන්‍යයන් ස්වදේශිකයන්ට බල කළහ. ඔවුන් විසින් හඳුන්වා දුන් අධිකරණ පද්ධතිය  මිෂනාරිවරු  ආරක්‍ෂා කල  අතර විනිශ්චය කලේ ඉබෝ ගෝත්‍රිකයන්ව පමණි. බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ගොඩනඟන ලද පාසල් ස්වදේශිකයන්ට සුදු මිනිසාගේ සංස්කෘතිය තුළ කියවීමට හා ලිවීමට ඉගැන්වීය. භූමිය අත්පත් කර ගැනීමේ සිට නව විශ්වාසයන් ඇති කිරීම දක්වා බ්‍රිතාන්‍යයන් සමස්ත සංස්කෘතියම අත්පත් කරගෙන සිටියහ. අප්‍රිකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදය මුදල් හා බලය පිළිබඳ වූ අතර මිලියන ගණනක් ජනයා ඔවුන්ගේ ඉඩම්වලින් ඉවතට ඇද දමා ඔවුන්ගේ ග්‍රාමීය මාර්ග අත්හැර දැමීමට බල කෙරුනි. සමහර ඉබෝවරු මෙය  දකින අතර සුදු මිනිසාගේ ආක්‍රමණයට බිය වෙති. මිෂනාරිවරුන් එහි සිටියේ විජාතීන් හැරවීමට පමණක් වන අතර අප්‍රිකාවේ සුදු මිනිසා සාමාන්‍යයෙන් කුරිරු හා නොසැලකිලිමත් විය.  සුදු මිනිසා අප්‍රිකාවට පැමිණ ඔවුන්ට අනුවර්තනය වීමට හෝ මිය යාමට බල කලේය. ඔවුන් ඉබෝ සමාජයේ ව්‍යුහයටම පහර දුන්නෝය. යුරෝපීය යටත් විජිත බලවතුන් අප්‍රිකාවට ඇතුළු වීමට පෙර අප්‍රිකානුවන්ට ගෞරවය තිබුණි. එහෙත් යටත් විජිත අධිරාජවාදීන් විසින් එම ගරුත්වය කෙළසන ලදි.

යටත් විජිත සමයේ අප්‍රිකානු ජනතාවට සිය අභිමානය අහිමි වූ බවට ඔහු විශ්වාස කලේය. පසුකාලීන කෘතිවල අචෙබේ 20 වන සියවසේ නයිජීරියානු ජීවිතය ගවේෂණය කළේය. එසේම සමහරක් කෘති නයිජීරියාවේ අභ්‍යන්තර ගැටුම් ආමන්ත්‍රණය කලේය. නිදහසින් පසු නයිජීරියාවේ නායකත්වය නොමැතිකම පිළිබඳව ඔහු ජාතියේ ගැටලුවලට හේතු සාධක ලෙස දකියි. අචෙබේ සිය ප්‍රබන්ධයේ දී අන්තර් පුද්ගල, දේශපාලන, සංස්කෘතික හා භාෂාමය ඒකාධිපතිවාදයට විරුද්ධ ය. යටත් විජිත බලවතුන්ගේ සංස්කෘතික අහංකාරය සහ නයිජීරියානු නිලධාරීන්ගේ නරුම කෑදරකම ඔහු විවේචනය කලේය. පළමු ජනරජයේ අවසානය; සිවිල් යුද්ධය; මිලිටරි කුමන්ත්‍රණ මාලාව ඔහුගේ අවධානයට යොමු වෙයි. එසේම තදින් පැතිරී ගිය දූෂණය සහ භීෂණය පිළිබඳව ඔහු ලිව්වේය. පශ්චාත් යටත් විජිත අප්‍රිකාවේ දේශපාලන ජීවිතයේ දූෂණ ඔහු පෙන්වා දෙයි. ඔහු සංස්කෘතීන් පිළිබඳ ගැටුම පිලිබඳව ලියයි. සාහිත්‍ය කෘති මූලික වශයෙන් සමාජයේ ගැටලු සමඟ කටයුතු කළ යුතු බව අචෙබේ විශ්වාස කරයි.  

අප්‍රිකානු සමාජය ප්‍රාථමික, සරල හා පසුගාමී යැයි සැලකූ බටහිර පාඨකයන්ට සංකීර්ණ, ගතික සමාජයක් ඉදිරිපත් කිරීම ඔහුගේ එක් අරමුණක් බව අචෙබේ ප්‍රකාශ කළේය. අප්‍රිකාවේ භාෂා හා උපභාෂා 1,000 ක් ඇති අතර එක් පොදු භාෂාවක් නොමැතිකම අසමගිය හා ගැටුමේ ප්‍රධාන සාධකයකි. එය ජාතික, කලාපීය සහ මහාද්වීපික ඒකාබද්ධතාවය අඩු කරන සාධකයකි . නයිජීරියාවේ ඉතිහාසය එහි භූගෝලය සමඟ බැඳී ඇත.  නයිජීරියාව අප්‍රිකාවේ බටහිර වෙරළ තීරයේ  අභ්‍යන්තර වක්‍රයට ඉහළින් පිහිටා ඇති අතර සමකයට උතුරින්, සහරා කාන්තාරයට දකුණින් පිහිටා ඇත. ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් දෙසියයකට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහිත විවිධ භාෂා  විශ්වාසයන් සහ සංස්කෘතිතීන් ගෙන්  නයිජීරියාව සමන්විතව තිබේ. විශාලතම ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වන්නේ බටහිරින් රෙපරමාදු යොරුබා, නැගෙනහිරින් කතෝලික ඉබෝ සහ උතුරේ ප්‍රධාන වශයෙන් මුස්ලිම් හවුසා-ෆුලානි ය. ජනතාවගේ මෙම විවිධත්වය වසර දහස් ගණනක ඉතිහාසයේ   ප්‍රතිඑලයකි. 

1904 වන තෙක් බ්‍රිතාන්‍යයන් නයිජීරියාවේ වැඩි කොටසක් අත්පත් කරගෙන නොතිබුණද, දහනව වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ සිට බටහිර අප්‍රිකාවේ ඔවුන් ප්‍රබල ලෙස රැඳී සිටියහ. බටහිර අප්‍රිකාවේ ස්වාභාවික ධනය පාලනය කිරීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍යයන් අනෙකුත් යුරෝපීයයන් සමඟ තරඟ වැදුණි. බ්‍රිතාන්‍යයන් නයිජීරියාව තම යටත් විජිතයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළේය. නයිජීරියාව 1960 ඔක්තෝබර් 1 වන දින ස්වාධීන රටක් බවට පත්විය. 1960 දී බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලබා ගත් නයිජීරියාව, තෙල් ආදායමෙන් සහ යටත් විජිත බලපෑමෙන් තොර ප්‍රබල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් බවට පත්වනු ඇතැයි අපේක්‍ ෂාකල නමුදු එම අපේක්‍ෂාවන් හුදු සිහිනයක් පමණක් විය.

1960 දී නයිජීරියාව නිදහස ලැබූ විට, අචෙබේ  No Longer at Ease  නවකතාව ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර එය  සම්මාන කිහිපයක්  දිනා ගත්තේ ය.  No Longer at Ease යන නාමය අචෙබේ ලබාගත්තේ  බ්‍රිතාන්‍ය-ඇමරිකානු කවියෙකු වන ටී. එස්. විසින් රචිත ""The Journey of the Magi"  කාව්‍යයෙනි.    No Longer at Ease නවකතාව  බ්‍රිතාන්‍යයේ අධ්‍යාපනය ලැබ නයිජීරියානු යටත් විජිත සිවිල් සේවයේ රැකියාවක් කරන  ඉබෝ ගෝත්‍රික  ඔබි ඔකොන්ක්වෝගේ කතාව පවසයි. ඔබි ඔකොන්ක්වෝ ඔහුගේ අප්‍රිකානු සංස්කෘතිය හා බටහිර ජීවන රටාව අතර ගැටුම් වලට මුහුණ දෙන පුද්ගලයෙකි.       

නවකතාව ආරම්භ වන්නේ අල්ලස් ලබා ගැනීමේ චෝදනාව මත ඔබි ඔකොන්ක්වෝගේ නඩු විභාගයෙනි.  ඔහු පාලක නයිජීරියානු ප්‍රභූ පැලැන්තියක කොටසක් වන අතර ඔහුගේ දූෂණය පිළිකුල් සහගතය. කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ ඉරණම ඔහුව අභිබවා යයි.   නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන ඕබි හැදී වැඩෙන්නේ යටත් විජිතවාදයේ ව්‍යාප්තිය දුටු එම සම්ප්‍රදායන්  ස්වදේශිකයන්ගේ සම්ප්‍රදායන් සමඟ මුසු කළ රටකය.  ඔබි අධ්‍යාපනය  ලැබීමට එංගලන්තයට ගොස් නැවත නයිජීරියාවට එන විට නයිජීරියාවට තම “ආත්මය”  අහිමි වී ඇති බව තේරුම් යයි.   විජිත ස්වාමිවරුන්ට දැක්විය යුතු පක්ෂපාතීත්වය සහ නයිජීරියානු සමාජයේ සංස්කෘතික අනුවර්තනය ඔහුගේ චරිතය වෙන් කොට තබන අතර එමඟින් හුදෙකලා වූ අනන්‍යතාවය හා සංස්කෘතික අර්බුදය ඔහු තුල දෙබිඩි තත්වයක් ඇති කරයි. යටත් විජිතවාදය විසින් නිර්මාණය කරන අනන්‍යතා ගැටුම් සමඟ සාර්ථකව කටයුතු කිරීමට ඔහු අසමත් වෙයි.

 ඔහු තම ගමෙන් වීරයෙකු ලෙස පිටත්ව යන අතර, විදේශීය අධ්‍යාපනයක් ලබා ඇති නයිජීරියානුවන් අතලොස්සෙන් කෙනෙකි.  ඔහු සිවිල්  නිලධාරියෙකු සහ මෝටර් රථයක හිමිකරුවෙකු ලෙස ප්‍රභූ පැලැන්තියේ සාමාජිකයෙකු බවට පත්වේ. තම උසස් තරාතිරම පවත්වාගෙන යාම සඳහා ඔහුට මුදල් වියදම් වෙයි. ඔහුගේ අධ්‍යාපනයේ පිරිවැය  ආපසු ගෙවීමට ඔහු බැඳී සිටියි. ඔහු තම දුප්පත් දෙමාපියන්ට ආර්ථිකව උපකාර කල යුතුය. ඔහුගේ දුෂ්කර මූල්‍ය තත්වය නිසා ඔහුගේ ජීවිතය තවදුරටත් සංකීර්ණ වේ.  ඔහු අල්ලස් ලබා ගන්නේ කෙතරම් ආධුනික ලෙසටද යත් , බල්ධාරීන් විසින් ඔහුව පහසුවෙන්ම අල්ලා ගනිති.   

ඔබි ඔකොන්ක්වෝගේ අත්දැකීම් මගින් වේගයෙන් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින සමාජයක අවිනිශ්චිතතාවයන්, අන්තරායන් සහ පෙළඹවීම් අනාවරණය වේ.  මෙම නවකතාව නිරූපණය කරන්නේ යටත් විජිත පාලනයෙන් නිදහස ළඟා වෙත්ම නයිජීරියානු ජාතියට ඇති අවිනිශ්චිතතාවයන් ය. දූෂණය යනු පශ්චාත් යටත් විජිත අවධියේදී අප්‍රිකාව තුල ව්‍යාප්ත වූ ප්‍රපංචයකි. යටත් විජිතවාදය නිසා ස්වාභාවික ප්‍රභවයන් දූෂණයෙන් හා සූරාකෑමෙන් පිරී තිබුණි. කතුවරයා දූෂණය පශ්චාත් යටත් විජිත ගැටලුවක් ලෙස නිරූපණය කරයි. උගත් තරුණයෙකු දේශපාලන ක්‍රමය අතර නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් කිරීමට බල කෙරුණු බව ඔහුගේ නවකතාවේ දැක්වේ. ඔබි ඔකොන්ක්වෝ දූෂණයෙන් තොරව ජීවත් වීමට සහ ඔහුගේ පවුල රැකබලා ගැනීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තද, ආර්ථික අර්බුදය ඔහුව විනාශ කරයි.එම නිසා ඔහු අල්ලසට යොමු වෙයි. අල්ලස් ගැනීම නිසා ඔබි ඔකොන්ක්වෝව  අත්අඩංගුවට ගෙන සිරගත කරනු ලැබේ. විචාරකයින් මෙම නවකතාව චිනුවා අචෙබේගේ සුවිශේෂී කෘතියක් ලෙස වර්ගීකරණය කරන්නේ එය සුදු ජාතිකයන් සහ නයිජීරියානුවන් අතර ගැටුම් යටතේ දූෂණයේ පසුබිම පැහැදිලි කරන සහ දූෂිත ගැටලුව සුවිශේෂී ආකාරයකින් මතු කරන බැවිනි. 

ඔහුගේ A Man of the People නවකතාව දේශපාලන උපහාසයක් වන අතර කතාව සිදුවන්නේ මනංකල්පිත අප්‍රිකානු රටකය. නවකතාවට විශේෂිත ජනවාර්ගික හෝ සංස්කෘතික කණ්ඩායම් ඇතුළත් නොවේ. ප්‍රචණ්ඩත්වය, අල්ලස, දූෂණය , ඥාති සංග්‍රහය, නොහැකියාව සහ රජයේ උදාසීනත්වය මෙම මනංකල්පිත රාජ්‍යයේ ලක්‍ෂණ වෙති. මෙම නවකතාව හරහා මිනිසුන්ගේ දේශපාලනය, බලය සහ කෑදරකම පිළිබඳ විවේචනාත්මක ඉදිරි දර්ශනයක් කතුවරයා විසින් ඉදිරිපත් කරයි. කතාව සිදුවන්නේ නිර්නාමික අප්‍රිකානු රටක වුවද, අචෙබේට නයිජීරියානු දේශපාලනය පිළිබඳ ඔහුගේම අත්දැකීම්  ප්‍රබල බලපෑමක් කළ බව පැහැදිලිය. දූෂිත රජයකට බලයේ සිටිය හැක්කේ එහි පුරවැසියන් ඊට සහයෝගය දක්වන්නේ නම් පමණක් බව අචෙබේ  ප්‍රකාශ කරයි. මූලික වශයෙන් නයිජීරියානු ජනතාව විශ්වාස කරන්නේ නිදහස ලබා ගැනීමෙන් ඔවුන්ට අවංක ජීවිතයක්, සමානාත්මතාවයක්, ආරක්ෂාවක් සහ යුක්තියක් ලබා ගත හැකි බවයි. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගේ නව නායකයන් එකම යටත් විජිත පීඩාවන් අනුගමනය කරන නිසා ඔවුන්ගේ සිහින වාෂ්ප වී ඇත. දේශපාලන නායකයින්ගේ ප්‍රධාන පරමාර්ථය වන්නේ තමන් ධනවත් වීමය. ජනතාවගේ අවශ්‍යතා ඔවුන්ට එතරම් වැදගත් නොවේ.. මෙම නවකතාව 1966 නයිජීරියානු කුමන්ත්‍රණයන් පුරෝකථනය කලේය. 

අචෙබේ අප්‍රිකාවේ පශ්චාත් යටත් විජිත යුගයේ සිදු වූ ඉතාම ම්ලේච්ඡ ගැටුමක ඛේදවාචකයන් විස්තර කරමින් කෙටිකතා (ද ඉන්සයිඩර්, ගර්ල්ස් ඇට් වෝර් ) ලිවීය. ඔහුගේ අවසාන ප්‍රකාශිත කෘතිය වූයේ සාහිත්‍ය ස්වයං චරිතාපදානය වන   "There Was a Country"  වූ අතර එහි බියෆ්‍රාන් යුද්ධය පිළිබඳ ඔහුගේ මතක සටහන්  අඩංගු වෙයි.  බියෆ්‍රාන් යුද්ධය නූතන අප්‍රිකාවේ වඩාත්ම විනාශකාරී සිදුවීම් වලින් එකකි. බියාෆ්‍රා යනු නයිජීරියාවේ පරිහානිය ගැන විලාපයකි.  මෙම පොත ලිවීමට අචෙබේට වසර 42 ක් ගත විය. සංස්කෘතික හා දේශපාලන දෘෂ්ටි කෝණයකින් නයිජීරියානු බියාෆ්‍රා  යුද්ධයේ කතාව ඔහු පවසයි. හැටේ දශකයේ අග භාගයේදී නයිජීරියාව ඉරා දැමූ ගැටුමේ  ඔහුගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් ද මෙම කෘතියේ අඩංගු වෙයි.

නයිජීරියාවේ පෙරදිග වැසියන් තවදුරටත් ආරක්‍ෂිත නොවන බව පවසමින් 1967 මැයි 30 වන දින කර්නල් ඔජුක්වු විසින් නව බියාෆ්‍රා ප්‍රාන්තය ස්වාධීනව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.  නයිජීරියානු රජයට ඉබෝ ආරක්ෂාව සහතික කළ නොහැකි වූවා පමණක් නොව; එය ඔවුන්ගේ රුධිරය ක්‍රමානුකූලව වැගිරවීමට සම්බන්ධ වී තිබුණි. බියාෆ්‍රා නිදහස ප්‍රකාශයට පත් විගස යුද ගැටුමක් ඇති විය. නයිජීරියාවේ ෆෙඩරල් රජය, වෙන්වීම වැළැක්වීමේ අභිප්‍රාය ඇතිව, බිඳී ගිය බියාෆ්‍රා  ජනරජයට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළේය. සැන්ඩ්හර්ස්ට් පුහුණුව ලැබූ    බියාෆ්‍රා නායක ඔජුක්වු සහ නයිජීරියානු ජනාධිපති ජෙනරාල් යකුබු ගෝවොන්  මෙය තමන් ගේ පුද්ගලික යුද්ධයක් බව සිතූහ. මේ නිසා ගැටුම ඉක්මනින් අවසන් කිරීමේ අවස්ථාවන් මග හැරුණි.  නයිජීරියා රජය තම තෙල් අවශ්‍යතා ආරක්‍ෂා කිරීමට උනන්දුවක් දක්වන එක්සත් රාජධානියේ  සහාය ඇතිව මිලිටරි බලයෙන් වෙන්වීම පරාජය කළේය. කැරැල්ල මර්දනය කිරීමේදී නයිජීරියානු රජය නිර්දය ක්‍රියාකලාපය අචෙබේ විස්තර කරයි. " සියල්ල යුද්ධයේ දී සාධාරණ ය. සාගින්න යුද්ධයේ ආයුධවලින් එකකි " කතුවරයා පවසයි. සටනේදී හා සාගතයෙන් මිලියනයකට අධික පිරිසක් මිය ගියහ.  අවසානයේ - 1970 ජනවාරි මාසයේදී බියාෆ්‍රාවට යටත් වීමට සිදුවිය. අචෙබේ පවසන්නේ බියාෆ්‍රාව කිසි විටෙකත් සම්පූර්ණයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් වී නැති බවය.

 අචෙබේගේ ලිවීම ප්‍රබන්ධයේ විප්ලවයක් ඇති කලේය. ඔහුගේ නවකතාවල යුරෝපීය සම්ප්‍රදාය සහ අප්‍රිකානු ප්‍රකාශන ක්‍රම එකිනෙකට අනුපූරක හා තරඟකාරී ආකාරවලින් එකිනෙකට සම්බන්ධ වෙයි. එසේම  අචෙබේ  ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශිත කවියෙකි. ඔහු කවි විශාල ප්‍රමාණයක් ලියා ඇත. ඔහුගේ බොහෝ කවිවල  අධිරාජ්‍යවාදයේ සහ යටත් විජිතවාදයේ සංස්කෘතික බලපෑම් පිළිබඳ තේමාවන් අඩංගු වෙයි. ඔහුගේ කවි ඉබෝ  හිතෝපදේශ හා ක්‍රිස්තියානි නිරූපණ සමඟ සංයුක්ත වේ  ඔහුගේ Christmas in Biafra කාව්‍යය බියෆ්‍රා යුද්ධයට  කාව්‍යමය ප්‍රතිචාරයකි. එය වධහිංසාවට ලක්වූ රටක විළාපයකි. යුද්ධයේ සංකීර්ණ නිරූපණයන් එහි අඩංගු වෙයි. අචෙබේගේ හොඳම මිතුරා - කවියෙකු වූ ක්‍රිස්ටෝපර් ඔකිග්බෝගේ යුධ කාලීන මරණය  "A Wake for Okigbo" කවියෙන් පිළිබිඹු වෙයි.

අචෙබේට ලොව පුරා අධ්‍යාපන හා සංස්කෘතික ආයතනවලින් සම්මාන රාශියක් ලැබුණි. මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ, කැනඩාවේ, නයිජීරියාවේ සහ එක්සත් ජනපදයේ විශ්ව විද්‍යාල විස්සකට අධික සංඛ්‍යාවක් අචෙබේට ගෞරව උපාධි ප්‍රදානය කර ඇත. අචෙබේ ඔහුගේ ජීවිතය සැලකුවේ ගැටුම්කාරී සංස්කෘතීන් අතර හුවමාරුවක් ලෙස ය. චිනුවා අචෙබේ 2013 මාර්තු 21 වන දින වයස අවුරුදු 82 දී මැසචුසෙට්ස් හි බොස්ටන්හිදී මිය ගියේය. නූතන අප්‍රිකානු සාහිත්‍යයේ අත්තිවාරම සඳහා චිනුවා අචෙබේගේ භූමිකාව විශාලය. විචාරක ඉලේන් ෂෝල්ටර් ඔහු “අප ලෝකය දකින හා තේරුම් ගන්නා ආකාරය  ලෙස වෙනස් කළ” ලේඛකයෙකු ලෙස පිළිගත්තේය.  


Works Cited  

Achebe, C. (1958). Things Fall Apart. New York: Fawcett
Achebe, C. (2010). No Longer at Ease, Penguin Classics  
Gikandi, S . (2001). “ Chinua Achebe and the Invention of African Literature.” Research in African Literatures, 32 (3): 3– 8.
Innes, C.L(1990). Chinua Achebe, Cambridge: Cambridge University Press.  
Killam, G.D.(1977). The Writings of Chinua Achebe, rev. ed., London: Heinemann.
Noveler, M. K. ed. (2000 ). The Chinua Achebe Encyclopedia. Westport, Conn.: Greenwood Press. 

Monday, July 13, 2020

නොබෙල් සාහිත්‍ය ත්‍යාගය දිනූ ප්‍රථම ජපන් ජාතික ලේඛකයා - යසුනාරි කවබත



වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ජපන් නවකතාකරුවෙකු හා කෙටිකතා රචකයෙකු වන යසුනාරි  කවබත  නොබෙල් සාහිත්‍ය ත්‍යාගය දිනූ ප්‍රථම ජපන් ජාතික ලේඛකයා විය. ඔහු 20 වන සියවසේ ජපානයේ සාහිත්‍ය-නූතනවාදී ව්‍යාපාරයේ නායකයෙකි.  ඔහුගේ කෘති පැරණි ජපානයේ සුන්දරත්වය නූතනවාදී ප්‍රවණතා සමඟ ඒකාබද්ධ වූ අතර ඔහුගේ ගද්‍ය යථාර්ථවාදී දර්ශන සමඟ මුසු විය. ඔහු සිය ලේඛන ක්‍රමය ජපානයේ සාම්ප්‍රදායික කාව්‍යයන් වන හයිකු සමඟ සමාන්තරගත කළේය. ඔහුගේ කෘති පුළුල් ජාත්‍යන්තර ආකර්ෂණයක් ලබා ඇත.  

ජපානයේ ඔසාකාහි  1899 දී උපත ලැබූ යසුනාරිට වයස අවුරුදු 3 දී ඔහුගේ පියා මිය ගියේය. ඊළඟ අවුරුද්දේ ඔහුගේ මව මිය ගිය අතර පසුව ඔහුව හදා වඩා ගන්නා ලද්දේ ඔහුගේ මිත්තනිය සහ සීයා විසිනි. 1915 දී තම සීයා අහිමි වීමෙන් පසු යසුනාරි මධ්‍යම පාසල් නේවාසිකාගාරයකට ගියේය.  ඔහුගේ මුල් ළමාවිය කම්පනය හා වියෝවෙන් සලකුණු විය. පසුකාලීන ජීවිතයේ කතුවරයා තමා "නිවසක් හෝ පවුලක් නොමැති" දරුවෙකු ලෙස විස්තර කළේය. සමහර විචාරකයින්ගේ මතය වන්නේ මෙම මුල් කම්පන ඔහුගේ වියෝග කාංසාව පිළිබඳ හැඟීම සඳහා පසුබිම සකස් කරන බවයි.  

1920 සිට 1924 දක්වා කවබත ටෝකියෝ ඉම්පීරියල් විශ්ව විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබුවේය. ඔහු 1924 දී විශ්ව විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලබා ගත්තේය. තරුණ කවබත  රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගේ කෘතිවලට කැමැත්තක් දැක්වීය. ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ ප්‍රවීණයෙකු වූ ඔහු  ජේම්ස් ජොයිස්ගේ යුලිසෙස් නවකතාව කියවූ අතර ජේම්ස් ජොයිස් ඔහුගේ ප්‍රියතම ලේඛකයෙකු විය.  කවබත යුරෝපීය ඇවන්ගාඩ් සාහිත්‍යය කෙරෙහි උනන්දුවක් දැක්වීය. ටෝකියෝ විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී ඔහු ෂින්-ෂිචේ නමින් සාහිත්‍ය සඟරාවක් ආරම්භ කළ අතර ඔහුගේ පළමු කෙටිකතාව වන “ Shokonsai Ikkei ” (යකුසුනි උත්සවයෙන් දර්ශනයක්) ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 

කවබත ජීවත් වූයේ ජපන් සාහිත්‍යයේ අධිරාජ්‍යවාදී කාල පරිච්ඡේදය තුළ ය. එම කාලයේදී ලේඛකයන්ට ලිවීමට යම් නිදහසක් ලැබුණි. ප්‍රබන්ධ ලේඛකයෙකු  වූ ඔහු මාධ්‍යවේදියෙකු  ලෙස ටෝකියෝහි මයිනිචි ෂිම්බන් පුවත්පතේ කටයුතු කලේය. ඔහුගේ "Snow Country"  (1937 ) නවකතාව ඉතා ජනප්‍රිය විය. එය බටහිර ජපානයේ පාළු සුන්දරත්වය මධ්‍යයේ නාස්තික වූ ප්‍රේමයේ ප්‍රබල කතාවකි. "Snow Country"  කාව්‍යමය වශයෙන් ජනනය කරන ලද දර්ශන මාලාවකින් සමන්විත වෙයි. සොබාදහම සහ භූ දර්ශනය පොතේ චරිත මෙන් ම සංකීර්ණ කොටසක් වන අතර හිම කඳු මුදුන් සහිත කඳුකර භූමි ප්‍රදේශය අජීවී චරිතය බවට පත්වේ. කතාව ආරම්භ වන්නේ   ජපානයේ බටහිර වෙරළ තීරයේ නීගාටා පළාතේ  නිවාඩු නිකේතනයකට යන  ෂිමාමුරා නම් මිනිසෙකු පිලිබඳ තොරතුරු අනාවෘත කිරීමෙනි. ෂිමාමුරා යනු ටෝකියෝවේ ධනවත් මුද්‍රා නාට්‍ය විචාරකයෙකි. තම ජීවිතයට තවත් අර්ථයක් ගෙන ඒම සඳහා ෂිමාමුරා කඳුකර නිකේතනයට ගොස් ඇත. 

නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන ෂිමාමුරා සහ කොමාකෝ යන ගීෂාව අතර ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇති වෙයි. එය ගීෂා සම්ප්‍රදායට පටහැණිය​. ගීෂා හි සාම්ප්‍රදායික කාර්යභාරය වන්නේ චිත්තවේගීය ආතුලිත වීමකින් තොරව මිනිසෙකුගේ අවශ්‍යතා සපුරාලීමයි. සම්ප්‍රදායට අනුව තම ආගන්තුකයා සමඟ බැරෑරුම්, දීර්ඝ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ගීෂා බලාපොරොත්තු නොවිය යුතුය. එහෙත් ඔවුන් ගේ සම්බන්ධතාවය සංකීර්ණ වන අතර ෂිමමුරාට හැඟෙන්නේ ඇය ඔහු සමඟ ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී ඇති බවයි. කොමාකෝ  ගීෂාව , ෂිමාමුරා සමඟ ආදරයෙන් බැඳී සිටින්නීය. ෂිමාමුරා ජීවත් වන්නේ මනංකල්පිත ලෝකයක බව පෙනේ. කොමාකෝ සමඟ වර්ධනය වෙමින් පවතින සම්බන්ධතාවයට මුළුමනින්ම කැපවීමට ඔහුට නොහැකිය. ජීවිතය සමඟ පූර්ණ ලෙස සම්බන්ධ වීමට ඇති ඔහු තුල තිබෙන අකමැත්ත ඔහුගේ නොගැඹුරු සම්බන්ධතාවයෙන් පෙන්වයි.  තවද කොමාකෝ සහ ෂිමාමුරා අතර ඇති වූ චිත්තවේගීය ගැටුම ඔවුන් ගේ සබඳතාව ආකුල කර දමයි.

ඔහුගේ පශ්චාත් යුධ සමයේ වැදගත්ම කෘති දෙක වන්නේ Thousand Cranes  සහ Sound of the Mountain (කඳුකරයේ නාදය) වෙයි.  Thousand Cranes නවකතාව සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය යසුනාරි කවබටාට පිරිනැමීමේදී නොබෙල් කමිටුව විසින් උපුටා දක්වන ලද නවකතා තුනෙන් එකකි.  Thousand Cranes  යනු ගැඹුරු සංකේතවාදයේ හැඟීමක් ගෙන දෙන  කෘතියකි. Thousand Cranes  දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ජපන් සමාජයේ ප්‍රචණ්ඩකාරී සංක්‍රාන්තියක නිරූපණය කරයි. 

දෙවන ලෝක යුද සමයේදී ජපන් මිලිටරි බලය කෙරෙහි යසුනාරි කවබතට විශ්වාසයක් නොවීය​. ඔහු ජපන් මිලිටරිවාදය මෙන්ම ජපන් හමුදාව විසින් සිදු කල ක්‍රෑරකම් පිළිබඳව දැන සිටියේය​. ජපානයේ පරාජය මෙන්ම පරමාණු බෝම්බ විසින් සිදු කල විනාශය ඔහු දුටුවේය​. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයත් සමඟ ඇති වූ මිලිටරිවාදී උද්යෝගයට ඔහු සහභාගී වීම ප්‍රතික්ෂේප කළද, පසුව ජපානයේ දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන ද ඔහු තුළ පැහැදීමක් නොවීය. දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී යුද්ධයේදී මියගිය ලේඛකයින්ගේ කෘති ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට ඔහු කටයුතු කළේය. යසුනාරි  කවබත ගේ යුද්ධයට පෙර කෘතිවල චරිත ජපන් සම්ප්‍රදාය නූතනත්වයේ කම්පනයෙන් රැකවරණයක් ලෙස සලකන නමුත් එය මිත්‍යාවක් පමණක් බව ඔහු ඉක්මනින් වටහා ගනී. යුද්ධයෙන් පසු  යසුනාරි කවබත සම්ප්‍රදායට සහයෝගය දක්වන්නේ සමාජයේ පරිහානිය වඩා හොඳින් පෙන්වීමට පමණි.  ඔහුගේ පශ්චාත් යුධ කෘතීන් වන "සවුන්ඩ් ඔෆ් ද මවුන්ටන්, Thousand Cranes  සහ "මාස්ටර් ඔෆ් ගෝ "  නූතනත්වයේ බලවේග නිසා පුද්ගලයෙකු එදිනෙදා ජීවිතයේදී කම්පනයට මුහුණ දිය යුතු බව පෙන්වා දෙයි.

Thousand Cranes (කොකුන්  දහසක් - ජපන් විශ්වාසයක් හා භාවිතයක් වන්නේ “ඔරිගාමි කඩදාසිවලින් සෑදූ කොකුන් දහසක් නැමූ රෝගී පුද්ගලයෙකුට ඉක්මනින් සුවය ලැබෙනු ඇත යන්නයි )  මෙම නවකතාව එය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ජපන් සංස්කෘතිය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා දෙයි. එසේම  අතීතය සහ වර්තමානය අතර ඇති කඹ ඇදීම ඉස්මතු කරයි. මෙම නවකතාවේ  විසිපස් හැවිරිදි වියේ පසුවන කිකුජි මිතානි ප්‍රධාන චරිතය වන අතර ඔහුගේ දෙමාපියන් මිය ගොස් ඇත. ඔහුගේ දෙමව්පියන්ගේ මරණයෙන් පසු සාම්ප්‍රදායික තේ උත්සවයකට සහභාගී වෙමින් සිටියදී, කිකුජිට තම පියාගේ හිටපු අනියම් බිරිඳ වන ඔටා මහත්මිය මුණගැසෙයි. සාම්ප්‍රදායික තේ උත්සවය කිකුජිගේ ළමා කාලය පිළිබඳ  මතකය අවදි කරන බැවින් මෙම භෞතික ගමන ඉතා ඉක්මනින් අධ්‍යාත්මික ගමනක් බවට පත්වේ. කිකුජි තේ භාජන භාවිතා කරන විට, ඔහුගේ පියා පිළිබඳ සිතුවිලි ඔහු වෙත පැමිණේ. කිකුජිට තම පියාගේ හිටපු අනියම් බිරිඳ වන ඔටා මහත්මිය පිළිබඳව ළමා කාලයේ මතකයන් තිබේ. මුලදී කිකුජි ඔටා මහත්මියගේ අශෝභන ස්වභාවය ගැන තැතිගෙන සිටියත්  පසුව ඔවුන් රාගයෙන් බැඳෙති.  කිකුජි ගේ මර්දනය කරන ලද ආශාව ඔහුගේ පියාගේ මරණයෙන් පසු නිදහස් වේ. ඔහු තම ආශාව යථාර්ථයක් බවට පත් කරන්නේ මවකගේ  (ඔටා මහත්මිය ගේ)  පෙම්වතා බවට පත්වීමෙනි. 

ඔහු තම පියාගේ අනියම් බිරිඳ වන ඔටා මහත්මිය සමඟ සමීප සම්බන්ධතාවයක් ගොඩනඟා ගෙන තිබේ. ව්‍යභිචාරය තහනම් කරන පියා සහ සංස්කෘතික පීඩනය කිකුජිගේ දෙමව්පියන් ජීවත්ව සිටියදී ඔහුගේ ආශාව මැඩපවත්වයි. කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ දෙමව්පියන්ගේ මරණයත් සමඟ ඔහුගේ ආශාව පහව යන්නේ නැත. ඔටා මහත්මිය ඔහුගේ අභ්‍යන්තර ආශාව ප්‍රකාශ කිරීමට සුදුසුම චරිතයක් බවට පත්ව ඇත. ඔටා මහත්මිය සමඟ කිකුජිගේ සමීප සම්බන්ධතාවය ඔහුගේ මර්දනය කරන ලද ඊඩිපාල් මානසිකත්වයේ මුදා හැරීමකි. පියා සහ පුතා ඇත්ත වශයෙන්ම එකම මවගේ රූපයේ ආදරය සඳහා අරගල කරති. ඇයට කිකුජි සමඟ රුධිරයෙන් කිසිදු සම්බන්ධයක් නැත. එහෙත්, ඇගේ මාතෘ ගුණාංගය නිසා ඇය මවක චරිතයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. දැන් කිකුජිගේ දෙමව්පියන් අභාවප්‍රාප්ත වී ඇති හෙයින්, ඔහුගේ ආශාව පරීක්ෂා කිරීමට කිසිවෙකු නැත. ඔහුගේ ආශාව ඔටා මහත්මිය වෙනුවෙන් ප්‍රකාශ වේ. ඇය ඔහුගේ ආශාවේ පරමාදර්ශී වස්තුවකි. ඔටා මහත්මිය මෙන්, කිකුජිට අතීතය සහ මළවුන් අමතක කළ නොහැක. මෙම මතකය ජීවතුන් හා මළවුන් අතර සම්බන්ධයක් ඇති කළද, එය මානසික අවපීඩනය ජනනය කරයි. 

ඔටා මහත්මිය ඔහුගේ මියගිය පියාගේ අනියම් බිරිඳ පමණක් නොව දියණියක සිටින මවකි. ඇගේ දියණිය කිකුජිගේ  වයසේය. තම පියාගේ පෙම්වතිය සමඟ ලිංගිකව හැසිරීමෙන්  කිකුජි භීතියට හා ලැජ්ජාවට පත් වුවද, ඔහුට ඇයගේ ආකර්‍ෂණය ප්‍රතික්‍ෂේප කළ නොහැක. කිකුජි තම මියගිය පියාගේ අනියම් බිරිඳ වෙත ආකර්‍ෂණය වූ නමුත් පසුව ඔහුගේ  ආශාවන් ඔටා මහත්මියගේ දියණිය ෆුමිකෝ වෙත යොමු වෙයි.  ඇයගේ දියණිය හමුවීම ඔහුගේ අභ්‍යන්තර අරගලයේ ආරම්භය සංකේතවත් කරයි.  ඔටා මහත්මියට  ඇගේ පෙම්වතා අහිමි වීමේ කම්පනය සහ ඔහුගේ පුතා සමඟ ඇයගේ වර්තමාන සම්බන්ධය පිළිබඳ ලැජ්ජාව ඇයට සියදිවි නසා ගැනීමට හේතු  කාරකයන් වන අතර ඔටා මහත්මියගේ සිය දිවි නසා ගැනීම කිකුජිව සසල කරවයි.  වරදකාරී බව සහ ලැජ්ජාව ඔටා මහත්මිය බිඳ දමන අතර ඇය දිවි නසා ගත්තාය. ඔටා මහත්මිය සියදිවි නසා ගත් විට,  ඇයගේ මරණයට තමන් වග කිය යුතු බව කිකුජි සිතයි. මේ නිසා කිකුජි මානසික පීඩාවට පත් වෙයි. 

කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන කිකුජිට ඔහුගේ අවිනිශ්චිත ස්වභාවය සහ ඉරණම නිසා තමාගේම මාර්ගයක් තෝරා ගැනීමට නොහැකි වේ. ඔහු වටා කාන්තාවන් විශාල ප්‍රමාණයක් සිටින අතර ඔහු ඔවුන්ගේ බාහිර සුන්දරත්වය පමණක් දැක ඔවුන් කෙරෙහි ආකර්‍ෂණය වෙයි.  අශෝභන සුන්දරත්වය සහ ආරෝපිත ලිංගිකත්වය නවකතාව පුරා දැකිය හැකිය. ලිංගික  ඊර්‍ෂ්‍යාව , ආකර්‍ෂණය  සහ මරණය මෙහි ප්‍රධාන තේමාවන් වෙති. සාම්ප්‍රදායික උරුමය ගැන උනන්දුවක් නොදක්වන ජපානයේ නව පරම්පරාව  මෙම කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය වන කිකුජි මිතානි හරහා නියෝජනය වෙයි.  ඔහු ජීවත් වන්නේ සම්ප්‍රදායික ජපන් හා බටහිර ගැති කොටස් ආධිපත්‍යය සඳහා සටන් කරන මංසන්ධියේ ය. බටහිර නූතනත්වය වැලඳ ගැනීමේදී කිකුජි මිතානි ජපන් සම්ප්‍රදායන් ප්‍රතික්ෂේප කරන අතරම ඒ අතරම අතීතයේ පැවති චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර නැතිවීම ගැන ආකූල වෙයි.  නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිත අතීතය නැවත ලබා ගැනීමට හා ඔවුන්ට අහිමි වූ දේ නැවත ලබා ගැනීමට උත්සහ දරති. 
   
ඔහුගේ The Sound of the Mountain  (1954) පවුල් අර්බුදයක් සම්බන්ධිත කථාංග මාලාවක නිරූපණය කරයි. මෙම නවකතාව කමකුරා හි ඔගාටා පවුල මත කේන්ද්‍රගත වන අතර එහි සිදුවීම් ටෝකියෝ හි සේවය කරන විශ්‍රාම යාමට ආසන්න ව්‍යාපාරිකයෙකු වන ෂින්ගෝ ඔගාටා නම් වයස්ගත පුද්ගලයා පිලිබඳව තොරතුරු කියයි.  නවකතාවෙන් ගවේෂණය කරන්නේ ප්‍රේමයේ වෙනස්වන භූමිකාවන් සහ වයසට යාමේදී මිනිසුන් මුහුණ දෙන සත්‍යයයි. ප්‍රධාන චරිතය වන ෂින්ගෝ මානව සබඳතා හා සොබාදහමේ සාම්ප්‍රදායික ජපන් වටිනාකම් නියෝජනය කරයි. ඔහු තම දරුවන් දෙදෙනාගේ විවාහ අර්බුද ගැන සැලකිලිමත් වේ. ෂින්ගෝ ගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ දර්ශන සොබාදහම, සිහින හා මතකයන් පිළිබඳ කාව්‍යමය විස්තර සමඟ බැඳී ඇත. 

ෂින්ගෝ ඔගාටා, ඔහුගේ ජීවිත තේරීම් බොහොමයක් ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගනී. තම පුතාගේ සහ දියණියගේ අක්‍රිය විවාහයන් ගැන ෂින්ගෝ තමාටම දොස් පවරා ගන්නා අතර, ඔහු අතීතයේ සිදු වූ වැරදි නැවත නොකිරීමට පුතාට අනතුරු අඟවයි. ෂින්ගෝගේ  සිහින ජීවිතය විකෘති වී ඇත. මහලු වියේ අවාසනාවන්ත තත්වය ෂින්ගෝගේ ජීවිතය හරහා කතුවරයා පෙන්වා දෙයි. මිනිස් ජීවිතයක් ක්‍රමයෙන් පටු වීම නවකතාවේ තේමාව වෙයි. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසුව ඇති වූ මහා කම්පනයේ බලපෑම නවකතාව ඔස්සේ කතුවරයා පෙන්වා දෙයි.  

ඔහුගේ හොඳම කෘතිය වන  The Master of Go (1951) පැරණි ශූරයකු සහ තරුණ අභියෝගකරුවෙකු අතර පැවති තරඟයක් පිළිබඳ විස්තරයකි. Go යනු චෙස්  වැනි උපාය මාර්ගික ක්‍රීඩාවකි. එය  ක්‍රීඩකයන් දෙදෙනෙකු සහභාගී වන  පුවරු ක්‍රීඩාවක් වන අතර එහි ඉලක්කය වන්නේ ප්‍රතිවාදියාට වඩා වැඩි භූමි ප්‍රමාණයක් වට කර ගැනීමයි. මෙම ක්‍රීඩාව මීට වසර 2500 කට පෙර චීනයේ සොයා ගන්නා ලද අතර එය අද දක්වා අඛණ්ඩව ක්‍රීඩා කරන පැරණිතම පුවරු ක්‍රීඩාව යැයි විශ්වාස කෙරේ. බොහෝ විචාරකයින් මෙම කෘතිය ජපන් සංස්කෘතිය හා දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳ  කවබත ගේ  විවරණය ලෙස සලකති. පැරණි ක්‍රීඩකයා සහ ඔහුගේ තරුණ අභියෝගිකයා අතර අරගලයේ ආවේනික තේමාවන් තිබේ. එය පැරණි සම්ප්‍රදායන් සහ නව ප්‍රායෝගිකවාදය අතර ආතතිය පිළිබිඹු කරයි. එඩ්වඩ් සයිඩන්ස්ටිකර් The Master of Go  හි   තේමාව දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ජපානය පරාජය වීම සංකේතාත්මක සමාන්තරයක් ලෙස සලකයි. The Master of Go නවකතාව අධිරාජ්‍ය ජපානයේ වෙනස් කළ නොහැකි සම්ප්‍රදායන් විසිවන සියවසේ ප්‍රහාරයට මුහුණ දුන් මොහොත ග්‍රහණය කර ගනියි. 

ඔහුගේ තවත් අනගි නවකතාවක් වනThe Lake (1954) හි  ප්‍රධාන චරිතය වන ගිම්පෙයි පළමු ලෝක යුද්ධයේදී සොල්දාදුවෙකු ලෙස දිවි ගලවා ගෙන පසුව පාසල් ගුරුවරයෙකු බවට පත් වූ පුද්ගලයෙකි. ගිම්පෙයි ඔහුගේ අවාසනාවන්ත ළමා කාලය පිලිබඳ තැවෙමින් නව යොවුන් වියේ ගැහැනු ළමයෙකු පසුපස හඹා යයි. ඔහු තම සිසුවියක  වන හිසාකෝ නම් දැරියක් සමඟ රහසිගත සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ඇති බව ඔහුගේ උසස් නිලධාරීන් දැනගත් විට ඔහුගේ තනතුර අහිමි වේ. ඔහු සේවයෙන් පහ කිරීමෙන් පසු ගිම්පෙයි දරිද්‍රතාවයට ඇද වැටෙන අතර මානසික ව්‍යාකූලත්වයක් පෙන්වයි. ගිම්පෙයි තරුණ පෙම්වතුන් කෙරෙහි ඊර්‍ෂ්‍යාවෙන් හා වෛරයෙන්  යුතුව  කාන්තාවන් තුළ තරුණ සුන්දරත්වයේ පරිපූර්ණත්වය සෙවීමට යයි.  ගිම්පෙයිට සැබෑ මානව මිත්‍රත්වයට අවස්ථාවක් ලැබුනද ඔහු එයින් බැහැර වෙයි. ඔහු තමා ගැනම හෙළා දකින උමතු සහ හුදකලා චරිතයකි.  අලංකාරය හා භීෂණය සමස්ත නවකතාවේම සංකේතය ලෙස පහසුවෙන් දැක්විය හැක.  ගිම්පෙයි දොස්තයෙව්ස්කිගේ භූගත මිනිසා සිහිගන්වයි.

ඔහුගේ The House of the Sleeping Beauties (1961) යනු ගණිකා නිවාසයක් ගැන වන අතර හුදකලා මහළු මිනිසෙකු වන එගුචිගේ කතාව පාඨකයාට ඉදිරිපත් කරයි. හුදකලා පුද්ගලයෙකුගේ මනසෙහි කාමුක මනංකල්පිතය සහ යථාර්ථය අතර අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය ගවේෂණය කරන මෙම නවකතාව අශුභවාදය , තනිකම සහ හුදකලාව පිළිබඳ ගැඹුරු හැඟීම් සමග  සම්බන්ධ වෙයි. ධනවත් මහලු පිරිමින් සුන්දර තරුණියන් අසල නිදා ගැනීමට මුදල් වියදම් කරති. වයස අවුරුදු හැට හතක් වන එගුචි බොහෝ කාන්තාවන් සමඟ ජීවිත කාලය පුරාම පුළුල් ලිංගික අත්දැකීම් ලබා ඇති මිනිසෙකි. ඔහු තරුණියකගේ නිරුවත් සිරුර අසල නිදා ගැනීමට දිගින් දිගටම ආශා කරයි. එහෙත් ඔහු කාන්තාවන් කෙරෙහි දැඩි කලකිරීමට පත්ව ඇත. මහළු වූවද ඔහු ලිංගිකත්වයේ සැප අත්හැරියේ නැත. ඔහුට ස්ත්‍රීන් සමඟ ගනුදෙනු කළ හැක්කේ රාගයේ ගාමක බලයෙන් තොරව, සහ ඔවුන්ව තමන් ආසන්නයේ රඳවා තබා ගැනීමෙන් පමණි. 

මෙම නවකතාව එගුචි ගේ මහලු වියේ නිර්දය ගමන් මාර්ගය පිළිබිඹු කරයි.  කතුවරයා කාමුකත්වය, අතීත ස්මරණය , මහලු වයස, මරණය යන තේමා ගවේශනය කරයි. නවකතාවේ එන තවත් එක් චරිතයක් වන මහළු කෙගා, එගුචිට පාපොච්චාරණය කරන්නේ තරුණියක  අසල නිදා සිටියදී තමා ජීවතුන් අතර සිටින බවය. එය ඔවුන්ට මරණය අමතක කරවයි. "ඔබ සමඟ  සයනයේ පියකරු  නිරුවත් තරුණියක් සිටින විට අවසානය ගැන සිතිය හැක්කේ කාටද? කියා එගුචි අසයි. මෙම ආශාව එක්තරා ආකාරයකින් මරණය පිලිබඳ කාංසාව විතැන් කිරීමකි. ඔවුන්ට නින්ද යනු රාජ්‍යයන් දෙක අතර අමුතු අතරමැදි අවධියකි. එගුචි ගේ සිතුවිලි මානුෂීය හා අමානුෂික පරිසරයන් අතර ඇති සියුම් රේඛාව බිඳ දමයි. මහල්ලන් ජීවිතයේ අවසානය සහ ජරාව නිරූපණය කරන අතර තරුණියෝ සුන්දරත්වය හා ජීවිතය නියෝජනය කරති. මෙම නවකතාව මගින් කවබත අවධාරණය කරන්නේ පැවැත්මේ ලෝකය සමඟ පුද්ගලයෙකුගේ සම්බන්ධතාවය උද්දීපනය කිරීමට මිනිස් මනසට ඇති හැකියාවයි. තවද මානව සබඳතා සහ ජීවිතය කෙරෙහි ගැඹුරු අශුභවාදී ආකල්ප නවකතාව පුරා රැව් දෙයි.  ගේබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මාකේස්  තමන් ගේ නවකතාවක් වන  Memories of My Melancholy Whores සඳහා තේමාව ලබා ගන්නේ කවබත ගේ මෙම නවකතාව අනුසාරයෙනි. 

"Dandelions"  යනු කවබත ගේ අවසාන නවකතාව වන අතර එහි කවබත ආශාවේ නොගැලපීම ගවේෂණය කරයි. නවකතාව ආරම්භයේදීම "සත්‍යය, යහපත් හා අලංකාරය සොයන කලාකරුවෙකුට  යක්‍ෂයාගේ ලෝකය නොමැතිව බුදුන්ගේ ලෝකයක් තිබිය නොහැකි බව පවසයි. මෙම නවකතාවේ කවබත ගවේෂණය කරන්නේ ආශාවේ අනිත්‍යතාවය පිලිබඳවය. මෙම නවකතාවේදී ඔහු  Somagnosia නම් රෝගය ගැන පවසයි.  ඉනෙකෝ තරුණිය 'සොමාග්නෝසියා' නම්   රෝගයෙන් පීඩා විඳින්නීය. ඇය මනෝ චිකිත්සක රෝහලක් වන ඉකුටා සායනයේ ප්‍රතිකාර ලබන්නීය​. මෙම Somagnosia රෝගයේදී රෝගියාට  පෙනීම නැති වී යයි.  'සෝමග්නෝසියාව' ප්‍රබන්ධ රෝගයක් ලෙස දැක්වේ. මෙම  Somagnosia තත්වය අන් අය සමඟ සම්බන්ධ වීමට ඇති හැකියාව කෙරෙහි බලපායි.  එසේම මනෝ චිකිත්සක රෝහලක් වන ඉකුටා සායනය පිලිබඳව කරුණු කතුවරයා අනාවරණය කරයි. එහි කිසිදු ප්‍රතිකාරයක්  රෝගීන්ට ගැලපෙන්නේ නැත.  

කතුවරයා ඉනෙකෝගේ ළමා කාලය, ඇගේ රෝගයේ ආරම්භය සහ ඉරණම පිළිබඳ   තොරතුරු පවසයි.  කුඩා දැරියක් ලෙස ඉනෙකෝ කම්පනයට පත්ව තිබුණාය. ඇයගේ පියා ප්‍රවීණ යුද අශ්වාරෝහකයකු වූ අතර, ජපානය යටත් වූ විගසම ඔහු දැඩි කම්පනයට පත්විය. ඔහු සිය දිවි නසා ගත්තේය​. පියාගේ මරණය ඇයගේ සිත තුල හොල්මන් කරන්නට විය​. ඇය කෑගසමින් ඇස් වසා ගන්නා විට ඇගේ පියා සහ ඔහුගේ අශ්වයා එම උස් කඳු මුදුනේ සිට මුහුදට ඇද වැටෙමින් තිබුණි. පියාගේ මරණය ඇයගේ පීඩාවේ මුල බව නිසැක ය. ඇයගේ ආයතනිකකරණය යම් ආකාරයක මරණයක් සේ දැනේ. කුනෝට ඉනෙකෝ සමඟ විවාහ වීමට අවශ්‍ය වන අතර, ඔහු  ඇයගේ අසනීප තත්වය පාලනය කළ හැකි යැයි විශ්වාස කරයි. සංකල්පයක් ලෙස අන්ධභාවය කවාබාටාගේ නවකතාවේ කේන්ද්‍රීය වන අතර එහිදී සෑම චරිතයක්ම යම් දෙයකට අන්ධ වේ. මතකයන්, පරිකල්පනය, චිත්තවේගයන් සහ දර්ශනය සියල්ල එකිනෙකට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේද යන්න නවකතාව විමසා බලයි. 

යසුනාරි  කවබත යනු අනන්‍යතාවය, ලිංගිකත්වය, අධ්‍යාත්මිකභාවය, වයස්ගත වීම, මරණය වැනි විෂයයන් නිරන්තරයෙන් ගවේෂණය කළ ලේඛකයෙකි. ජපන් ගීතමය සම්ප්‍රදාය , බෞද්ධ හා ෂින්ටෝ චින්තනය සහ සංකේතවාදය යසුනාරි කවබතගේ කෘති සඳහා තේමාවන් ලබා දී ඇත​. ඔහු බොහෝ විට මරණය පිළිබඳ ගැටලුව හෝ ජීවිතයේ තනිකම පිළිබඳව කතා කරයි. ඔහුගේ කෘතිවලට සෙන් බුද්ධාගමේ චින්තනයන් ද අඩංගු වෙයි.  

ඔහුගේ ප්‍රධාන චරිත වන්නේ හුදෙකලා පුද්ගලයන් වන අතර  ඔවුන් අවට ලෝකය ගැන නිරීක්‍ෂණ සිදු කරති.  ඔහුගේ චරිත ප්‍රතිවිරෝධතා සමග ජීවත් වේ. කවබත ලිංගිකත්වය, මරණය සහ ශූන්‍යවාදී චරිත සමඟ මිශ්‍ර වූ සාම්ප්‍රදායික ජපන් සංස්කෘතිය නිරූපණය කරන සුවිශේෂී ලේඛන ශෛලියක් වර්ධනය  කලේය.  එය එක්තරා ආකාරයක​ට මංමුලා සහගත ඛේදවාචකයන්ගෙන් පිරුණු 'සාහිත්‍ය ප්‍රබන්ධ විශේෂයකි.  යසුනාරි  කවබත ගේ බොහෝ කෘති තුළින් ඔහුගේ ජීවිතයේ දුරස්ථභාවය පිළිබඳ හැඟීම නිරූපණය කෙරේ. ඔහුගේ චරිත ඔවුන් වටා තාප්ප ගොඩනඟා ඇති අතර එනිසා ඔවුන් හුදකලාව අත් විඳිති.    

කවබත ජපන් සෞන්දර්යය පිළිබඳවද ලිවීය​. කවබත ගේ නවකතා තුල ජපානයේ සෞන්දර්‍යාත්මක සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ ගැඹුරු විස්තර අඩංගු වෙයි.  එසේම  ඔහු ජපන් මනෝභාවයේ අඳුරු පාර්ශවය හෙළි කලේය​. ඔහු  හැඟීම්බර ලේඛකයෙකු වූ අතර නිරූපණ හා මනෝභාවය ප්‍රකාශ කිරීමේ දක්ෂයෙකු විය​. ඇතැම් විට සාහිත්‍යය තුළින් ජපන් සංස්කෘතිය ආරක්‍ෂා කිරීමේ ඔහුගේ අභිප්‍රාය ඔහුගේ නවකතා මගින් පිළිබිඹු වෙයි. ඔහුගේ ලේඛන ජපානයේ විචිත්‍රවත් හා ශෝකජනක සුන්දරත්වය හා අධ්‍යාත්මය ග්‍රහණය කර ගනියි. 

යසුනාරි  කවබත 1972 දී මිය ගිය අතර එය සියදිවි නසා ගැනීමක් බවටද සැකයක් තිබේ. ඔහු නූතනවාදී යුරෝපීය හා සම්භාව්‍ය ජපන් ආභාෂයන් දෙකම දක්‍ෂ ලෙස භාවිතා කලේය. ජපාන සාහිත්‍යය ඉංග්‍රීසි හා වෙනත් බටහිර භාෂාවලට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා ඔහු ගාමක බලවේගයක්ද විය​.


Works Cited

Kawabata, Yasunari. The Master of Go. 1951. Translated by Edward Seidensticker. 1972. Random House. 
Print, D.(1984). Dawn to the West: Japanese Literature in the Modern Era. New York: Holt. 

Tuesday, July 7, 2020

වර්ජිල් - අමරණීය රෝමානු කවියා

 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

පබ්ලියස් වර්ජිලියස් මාරෝ නොහොත්  වර්ජිල් ඔගස්ටාන් යුගයේ පුරාණ රෝම කවියෙකි. ඔහු උපත ලැබුවේ  ක්‍රි.පූ. 70 දී  උතුරු ඉතාලියේ බව කියවේ. වර්ජිල්ව තමන් ගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම කවියා ලෙස රෝමවරුන් විසින් සලකනු ලැබීය.  

රෝම සාහිත්‍යය ආරම්භ වූයේ ක්‍රි.පූ. 3 වන සියවසේ අග භාගයේදී ප්ලූටස්, ටෙරන්ස් සහ එන්නියස් වැනි විකට නාට්‍ය රචකයන් බිහි වීමත් සමඟ ය. රෝම කාව්‍යයන්ගේ ස්වර්ණමය යුගය (ක්‍රි.පූ. 70 - ක්‍රි.ව. 14) වර්ජිල්, හෝරස්, කැටලස්, ප්‍රොපෝර්ටියස්, ටිබුලස් සහ ඕවිඩ් වැනි  ලේඛකයින් බිහි කළේය. වර්ජිල් තම පාඨකයන්ට රෝමය පිළිබඳ වඩාත් ආදර හැඟීමක් ඇති කළේය. වර්ජිල්ගේ තේමාවන් බොහෝමයක් පෙන්නුම් කරන්නේ ග්‍රාමීය ජීවිතයට ඔහු දක්වන ආදරයයි.  

වර්ජිල්ගේ නිර්මාණ බටහිර සාහිත්‍යයට පුළුල් හා ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කර තිබේ. පළවන වන සියවසේ රෝමානු විචාරකකු  වන ක්වින්ටිලියන්  අධ්‍යාපන විෂය මාලාව වර්ජිල්ගේ කෘති මත පදනම් විය යුතු බවට නිර්දේශ කළේය. බටහිර රෝම අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටෙද්දී පවා වර්ජිල් දක්‍ෂ කවියෙකු බව සාක්‍ෂරතාවයෙන් යුත් පිරිස් පිළිගත් හ.  ඩන්ටේගේ ගේ ඩිවයින් කොමඩි  වීර කාව්‍යයේ වර්ජිල් ගෞරවනීය ස්ථානයකට පත් කොට තිබෙන අතර වන අතර වර්ජිල් කවියා නිරය සහ පිරිසිදු කිරීම හරහා පාරාදීසයේ දොරටු දක්වා මඟ පෙන්නෙකුගේ තත්වයට පත් කොට ඇත.

වර්ජිල් තම ජීවිතය මුළුමනින්ම කැප කළේ කාව්‍ය අධ්‍යනයනය සඳහා ය. වර්ජිල් ඔහුගේ කාලයේ පැවති ප්‍රධාන දාර්ශනික පද්ධති වන එපිකියුරියන්වාදය සහ ස්ටොයිකවාදය විධිමත් ලෙස අධ්‍යයනය කළේය. ඔහුගේ සෞඛ්‍යය කිසි විටෙකත් ශක්තිමත් නොවූ අතර ඔහු හමුදා හෝ දේශපාලන ජීවිතයේ කිසිදු කාර්‍යභාරයක් ඉටු කළේ නැත. ග්‍රීක කවියෙකු වූ තියොක්‍රිටස්ගේ ආභාෂය ලැබූ වර්ජිල් සිය පළමු ප්‍රධාන කෘතිය වන එක්ලොග්ස් ( Eclogues ) රචනා කළේය. වර්ජිල්  හට ග්‍රීක කවියෙකු වන හෙසියොඩ්ගේ කෘති වල බලෑමක් තිබුණි.  තවද වර්ජිල් ග්‍රීක කවියෙකු වූ තියොක්‍රිටස් ගේ කාව්‍ය සංග්‍රහයන් කෙරෙහි ආශක්ත විය.  වර්ජිල් ලතින් කාව්‍යයේ විප්ලවීය වෙනසක් කලේය. 

රෝම අධිරාජ්‍යයේ පළමු අධිරාජ්‍යයා වූ  ක්‍රි.පූ 27  බලයට පැමිණි ඔගස්ටස් සීසර් විසින් රෝමය සහ රෝම ජනතාව උත්කර්‍ෂයට නංවන වීර කාව්‍යයක් ලිවීමට වර්ජිල්ට  පවරන ලදි. රෝමයේ පළමු අධිරාජ්‍යයා වූ ඔගස්ටස් සාහිත්‍යයේ ප්‍රචාරක වටිනාකම වටහා ගත් අතර, එබැවින් ඔහු ලේඛකයින් දිරිමත් කලේය. ඔගස්ටස්ගේ පාලනය බොහෝ විට රෝමයේ ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැඳින්වේ. ප්‍රධාන කවියන් වන වර්ජිල් සහ ඕවිඩ් විසින් රෝම කවි ලිවීම ඇතුළු බොහෝ සංස්කෘතික ජයග්‍රහණවල යුගය මෙය විය. නව අධිරාජ්‍යයා වූ ඔගස්ටස් සීසර්ට සාම්ප්‍රදායික රෝම සදාචාරාත්මක සාරධර්ම නැවත හඳුන්වා දීම තුළින් සමෘද්ධියේ හා සාමයේ නව යුගයක් ඇති කිරීමට අවශ්‍ය විය. ඔගස්ටස්ට අවශ්‍ය වූයේ රෝමවරුන්ට තමන්ගේම වීර කාව්‍යයක් තිබීමටයි. මෙම අරමුණු පිළිබිඹු කිරීමක් ලෙස වර්ජිල් ඇනෙයිඩ්   ( “The Aeneid”) කාව්‍ය ලිවීය. 

ඇනයිඩ් , ට්‍රෝජන් වීරයා වන ඊනියාස් තමාට සහ ඔහුගේ කුඩා අනුගාමිකයින්ට නව නිජබිමක් සොයා ගැනීමට ගත් උත්සාහය ගැන කියයි. මෙය යුද්ධයට මුහුණ දෙන වීරයකු පිළිබඳ කතාවකි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඊනියාස් හෝමර්ගේ චරිතයකි. ට්‍රෝජන් යුද්ධයේ කපිතාන්වරයෙකු ලෙස ඉනියාස් පෙනී සිටින අතර ට්‍රෝජන් නායකයා ලෙස ඇපලෝ සහ නෙප්චූන් යන දෙදෙනාම ඔහුගේ අනාගත අනාගතය වෙනුවෙන් ඔහුව බේරා ගනී. අනෙකුත් රෝමානු කතුවරුන් වර්ජිල්ට පෙර ඊනියාස් ගැන කතන්දර ලියා ඇත, නමුත් නිර්මාණශීලීත්වය සහ බලපෑම පිළිබඳ කිසිවෙකු ඇනයිඩ් වෙත සමීප නොවීය.

වර්ජිල් සිය වීර කාව්‍යය ලියමින් සිටියදී ඔගස්ටස් පුරාණ රෝම ජනරජය වෙනුවට නව ආකාරයක රජයක් පත් කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටියේය. ඔගස්ටස් අධිරාජ්‍යා සිය රාජධානියේ  සියලු අංශ පාලනය කළේය.  ඔගස්ටස් අධිරාජ්‍යයාට රෝමවරුන්ගේ කීර්තිමත් හා පුරාණ ඉතිහාසයක් රෝමවරුන්ට ලබා දීමට ඔහුට අවශ්‍ය වූ අතර රෝමයේ අනාගත මහිමය පුරෝකථනය කළේය. ඔගස්ටස්ගේ අභිප්‍රායන් හුදෙක් ජාතිකවාදී නොවීය.  ජනරජය යනු පුරාණ හා ගෞරවයට පාත්‍ර වූ ආයතනයකි. ඔගස්ටස්ට තමා සහ ඔහුගේ නව රජය වඩාත් පුරාණ හා ඊටත් වඩා ගෞරවයට පාත්‍ර කිරීමට ක්‍රමයක් අවශ්‍ය විය. ඔගස්ටස් වර්ජිල් ඉදිරියේ තැබූ කාර්‍යය ඇනෙයිඩ් මගින් සනිටුහන් කරයි.

පුරාණ වීර කාව්‍යය- එපික් කවි යනු සාමාන්‍යයෙන් වීරයන්ගේ මහා ක්‍රියාවන් පිළිබඳ විස්තරයකි, බොහෝ විට යුද්ධය, භයානක ගමන් හෝ වික්‍රමාන්විතයන් සම්බන්ධ වේ.  ඒවා ද දිගු වේ. ඇනෙයිඩ්  පද පේළි 10,000 කට ආසන්න ය. පුරාණ වීර කාව්‍යය වල ශක්තිමත් වීරෝධාර මිනිසුන් , වඩා ආකර්‍ෂණීය හා දෙවිවරුන්ට සමීප වූ ලෝකයක්  විස්තර කෙරෙන අතර ඇත්ත වශයෙන්ම දෙවිවරුන් බොහෝ විට වීර කාව්‍යයේ වැදගත් කාර්‍යභාරයක් ඉටු කරයි.  උගත් රෝම ජාතිකයෙකුට, එපික් කාව්‍ය යනු ග්‍රීක නව නිපැයුමක් වන අතර, එහි වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ උදාහරණ වන්නේ ට්‍රෝජන් යුද්ධයට සම්බන්ධ ග්‍රීක වීරයන්ගේ කථා පැවසූ හෝමර්ස් ඉලියඩ් සහ ඔඩිසි ය.  

රෝමානු කවියන් තමන්ගේම සමාජයේ කථා පැවසීමට උත්සහ කළහ. එසේ කළ පළමු තැනැත්තා වූයේ කාර්තේජ් සමඟ පනික් යුද්ධය පිළිබඳ කාව්‍යයක් ලියූ නේවියස් ය.   මොවුන් අතරින් වර්ජිල් සුවිශේෂී ස්ථානයක් දරයි. ඔහුගේ  ඇනෙයිඩ් කාව්‍යයේ ප්‍රධාන චරිතය වූ වීරෝදාර ඊනියාස් තම පෞද්ගලික වාසි වලට වඩා තම රටට සහ එහි ප්‍රමුඛතාවයට කැපවූ සහ පක්‍ෂපාතී මිනිසෙකු ලෙස නිරූපණය කොට ඇත.වර්ජිල් රෝමානු යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබිඹු කිරීම සඳහා මිථ්‍යා පසුබිම හා චරිත භාවිතා කරන අතර අතීතය සහ වර්තමානය අතර සම්බන්ධතා ඇති කරයි. මේ අනුව ඉනියාස් සහ ඔහුගේ සගයන් ඉතාලියේදී මුහුණ දෙන අරගලයන් හොඳ රෝම ජාතිකයෙකු ජීවත් විය යුතු ආකාරය, ඔහු සතුව තිබිය යුතු සාරධර්ම සහ දුෂ්කර අවස්ථාවන්ට මුහුණ දිය යුතු ආකාරය පිළිබඳව පැහැදිලි කරයි. යුද්ධය රෝම මෙහෙයුමේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් බවත්, මිලිටරි ගැටුම් තුළින් සාමය උදා වන බවත් වර්ජිල් පෙන්වා දෙයි. තවද යහපත් රෝමවරයෙක් දයාව හා පළිගැනීම සමබර කළ යුතු ආකාරය පිලිබඳව ඔහු කතා කරයි.

හෝමර්ට අභියෝග කිරීම සඳහා රෝමානු වීර කාව්‍යයක් ලිවීමේ අභිලාශය වර්ජිල් හට තම  ජීවිත කාලය පුරාම තිබුනේය. ඔහු සිය ජීවිතයේ අවසාන වසර දහය තුළ    ඇනෙයිඩ් කාව්‍යයේ පොත් දොළහෙහි වැඩ කළ අතර එය හෝමර්ගේ “ඔඩිසි” සහ “ඉලියඩ්” මත ආකෘතිගත කළේය. ඔහුගේ ඇනෙයිඩ්  කාව්‍යය රෝමයේ උත්තරීතර කාව්‍ය සංග්‍රහයක් ලෙස සැලකේ. එහෙත් ඇනෙයිඩ් සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් වීමට පෙර ක්‍රි.පූ. 19 දී වර්ජිල් මිය ගියේය. ඔහු ඇනෙයිඩ් කාව්‍යය ගැන සතුටු නොවූ අතර එය විනාශ කරන ලෙස ඔහුගේ මිතුරා වූ ලුසියස් වරියස් රූෆස්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එහෙත් ඔහුගේ මිතුරන් ඇනෙයිඩ් කාව්‍ය සංග්‍රහය විනාශ කලේ නැත.  කෙසේ වෙතත්, අසම්පූර්ණ වූවත්, “ ඇනෙයිඩ් සාහිත්‍ය කෘතියක් ලෙසත් රෝම අධිරාජ්‍යයේ උත්කෘෂ්ටත්වයට සාක්‍ෂියක් ලෙසත් වහාම හඳුනා ගන්නා ලදී.  

ඇනෙයිඩ් ලතින් වීර කාව්‍යයේ විශිෂ්ටතම උදාහරණය සහ රෝම අනන්‍යතාවයේ මුල් ගලක් බවට පත්විය. රෝමවරුන් තමන් සහ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය දුටු ආකාරය සහ රෝම ජාතිකයෙකු වීමට අදහස් කළේ කුමක්ද යන්න ගැන ඇනෙයිඩ් අපට බොහෝ දේ පවසයි. වර්ජිල්ගේ කවි, විශේෂයෙන් ඇනෙයිඩ් වසර 2,000 කට වැඩි කාලයක් පැවති අතර අදටත් කියවා විශ්ලේෂණය කර ඇත. ඔහුගේ කවි වල උපුටා ගැනීම් පොම්පෙයි හි කැණීම් කළ බිත්තිවල පවා තිබී ඇත.  

ඇනෙයිඩ් හි භූගෝලීය අවකාශය විශේෂිතය. වර්ජිල් උතුරු අප්‍රිකාවේ පිහිටි කාර්තගේ, ජූනෝගේ ප්‍රියතම නගරය, පොහොසත් හා පැරණි ෆිනීෂියානු ජනාවාස පිළිබඳ පසුබිමක් ලබා දෙයි ( නූතන ටියුනීසියාව).  වර්ජිලියානු භූ විද්‍යාව ඔහුගේ කවිය පුරා රැව්දේ.

වර්ජිල්ගේ විශිෂ්ඨතම  කෘතිය ලෙසත් බටහිර සාහිත්‍ය ඉතිහාසයේ වැදගත්ම කාව්‍යයක් ලෙසත් ඇනෙයිඩ් පුළුල් ලෙස සැලකේ.  ඇනෙයිඩ් , හෝමර්ගේ වීර කාව්‍යයන් වන ඉලියඩ් සහ ඔඩිසිගේ සාහිත්‍ය ආකෘතිය අනුගමනය කර ඇත.  ඇනෙයිඩ් හි තේමාව වූයේ රෝමුලස් සහ ඔහුගේ සහෝදර රෙමස් විසින් රෝමය ආරම්භ කිරීම පිලිබඳවය. රෝමයේ අනාගතය, ඔගස්ටස්, ඔහුගේ මුතුන් මිත්තන් සහ ප්‍රසිද්ධ රෝමවරුන් සහ කාර්තජීනියානු යුද්ධ පිළිබඳ අනාවැකි වලින් ඇනෙයිඩ් පිරී තිබේ. ඇනෙයිඩ්  කාව්‍යය අවසානයේ අශුභවාදී හා දේශපාලනිකව ඔගස්ටාන් තන්ත්‍රයට යටත් කිරීමක් ලෙස දකින අතර තවත් සමහරු එය නව අධිරාජ්‍ය රාජවංශයේ සැමරුමක් ලෙස සලකති. 

ඇනෙයිඩ් යනු ට්‍රෝජන්ගේ පැවැත්ම, විපත්තියෙන් ජය ගැනීම සහ කෙනෙකුගේ ඉරණම සපුරාලීම පිළිබඳ කතාවකි. එය ගෞරවය හා පක්ෂපාතිත්වය පිළිබඳ කතාවකි. ඇනෙයිඩ් කාව්‍යයේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස, ඊනියාස් ඔහුගේ හැඟීම් සහ රෝමය සොයා ගැනීම සඳහා වූ ඔහුගේ අනාවැකිමය යුතුකම කෙරෙහි ඇති කැපවීම පෙන්වයි. ට්‍රෝජන් යුද්ධයේ අවසාන දිනවල ට්‍රෝයි ගිනි තැබීමේදී දිවි ගලවාගත් ට්‍රෝජන් කුමාරයෙකු වන ඊනියාස්   ඉතාලියට ගිය ගමන සහ ඔහු එහි පැමිණි පසු ඔහු කළ යුද්ධ  ඇනෙයිඩ් කාව්‍යය විස්තර කරයි.  ඊනියාස්  ජාතිවාදී සාරධර්මවලට ඇලුම් කිරීමෙන් කැපී පෙනෙන මිනිසෙකි. තම පුතාගේ අනාගතය සහ රෝමයේ ඉරණම වෙනුවෙන්  පුද්ගලික සතුට ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පුද්ගලයා සාමූහිකයට යටත් කිරීම බොහෝ විට රෝමානු දෘෂ්ටිවාදයේ ප්‍රධාන අංගයක් ලෙස දැකිය හැකි අතර, ඊනියාස් හි එහි ප්‍රතිමූර්තිය වීර කාව්‍යයේ කේන්ද්‍රීය ලක්ෂණයකි.   

ඇනෙයිඩ් කාව්‍යය ආරම්භ වන්නේ ට්‍රෝජන් නාවික හමුදාව ඉතාලිය දෙසට යාත්‍රා කිරීමත් සමඟ ය. උතුරු අප්‍රිකාවේ වෙරළ තීරයේ ඇති වූ කුණාටුවකින් ඔවුන් නැව් ගසාගෙන යන විට, දෙවිවරුන්ගේ රැජින වන ජූනෝ විසින් ඔවුන්ට වෛර කරන අතර,  ඔවුන් ඉතාලියට පැමිණීම වැළැක්වීමට උත්සාහ  කරයි. ෆීනිසියාවෙන් (නූතන ලෙබනනය හා සිරියාව) මෑතකදී සංක්‍රමණය වූ කාර්තජීනියානුවන්ගේ නායක ඩීඩෝ රැජින මෙහි දී ඔවුන්ට හමු වන අතර නව නගරයක් වන කාර්තේජ් (පොත 1) ආරම්භ කරමින් සිටී.  ට්‍රොයිගේ විනාශය (2 වන පොත) සහ ඔහු පසුකාලීනව මධ්‍යධරණී මුහුද වටා ගමන් කිරීම (3 වන පොත) ගැන ඩීනෝට ඊනියාස් පවසයි. ඔහු සහ ඩිඩෝ ඉක්මනින්ම ආදරයෙන් බැඳී සිටියත්, ඉනියාස් ඉතාලියේ කළ මෙහෙවර අමතක කිරීමේ අවදානමට ලක්ව ඇත, එබැවින් දෙවිවරුන්ගේ රජු වන බ්‍රහස්පති තම රාජකාරිය සිහිපත් කිරීම සඳහා බුධ ග්‍රහයා තම දූතයා යවයි. ඊනියාස්ගේ හදිසි ඉවත්වීම ඩීඩෝව විනාශයට පත් කළ අතර ඇය සියදිවි නසාගෙන අනාගත රෝමානුවන් සහ කාර්තජීනියානුවන් අතර සදාකාලික වෛරය ප්‍රකාශ කරයි (4 වන පොත). සිසිලියේ නැවතුමකින් පසු (5 වන පොත), තම පියාගේ අවතාරයට කථා කිරීම සඳහා ඊනියාස් පාතාලයට (නිරයට)   යන අතර අනාගත ශ්‍රේෂඨ රෝමවරුන්ගේ ආත්මයන් ඔහු දකී (පොත 6). අවසානයේදී ඔහුට ඉතාලියට පැමිණිය හැකි අතර, එහිදී ඔහුව මුලින් පිළිගනු ලබන්නේ ප්‍රාදේශීය ලතින් රජු වන අතර, ට්‍රෝජන් සහ ලතින් ජාතිකයන් අතර සාමය මුද්‍රා තැබීම සඳහා ඔහුගේ දියණිය වන ලවීනියා විවාහයට අත දෙන බවට පොරොන්දු වෙයි. කෙසේ වෙතත්, අනෙකුත් ඉතාලියානුවන් මෙම විධිවිධානයට අමනාප වන අතර, ලතින්ගේ විවාහය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ලතින්ගේ බිරිඳ අමාටා සහ ඉතාලි කුමරු ටර්නස් ද වූහ. ට්‍රෝජන් සහ ඉතාලියානුවන් අතර යුද්ධය ඉක්මනින්ම ඇනියාස්ගේ කලකිරීමට පත්වේ (7 වන පොත). ඊනියාස් තවත් ප්‍රාදේශීය රජෙකු වන එවාන්ඩර්ව හමු වේ.  

ඇනෙයිඩ් කවියෙහි අවසානය අර්ථ නිරූපණය කරන්නේ කෙසේද යන්න විද්වතුන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ විවාද කර ඇත. වර්ජිල් ඔහුගේ කාව්‍යය යුද්ධයේ අවසානය, ජාතීන් දෙක අතර සංහිඳියාව, සමහර විට ඊනියාස්ගේ ලැවිනියාව හා විවාහය හෝ ලවීනියම් පදනම විස්තර කිරීමෙන් විස්තර කරනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය.

ඊනියාස්  ගේ මනෝභාවයන් වර්ජිල්  විස්තර කරයි. ට්‍රෝජන් වීරයා වන ඊනියාස් අනුකම්පා විරහිතව ලතින් රණශූර ටර්නස්ව මරා දමයි.  ටර්නස් ඊනියාස්ගේ සතුරෙක් විය. ඔහු ඉලියඩ් හි ඇචිලීස් සම්බන්ධයෙන් හෙක්ටර්ට සමාන විය. කාව්‍යයේ අවසාන කොටස්වල ඊනියාස්ගේ චිත්තවේගීය පාලනය බිඳ වැටීම පෙන්වයි.  හෝමර් ගේ  ඔඩීසි   කාව්‍යයේ එන ඔඩිසියස්ගේ බලයට වඩා ඊනියාස්ගේ බලය බෙහෙවින් අඩු ය. වර්ජිල් , ඊනියාස් ඔහුගේ ග්‍රීක සගයන්ට වඩා වෙනස් වීරයෙකු බවට පත් කරයි. ඇචිලීස් කෙතරම් ආත්මාර්ථකාමීද ?  ඔහු තම සහෝදරවරුන්ට මිය යාමට ඉඩ දෙයි. ඇචිලීස් සටන් කරන්නේ තමන් ගේ කීර්තිය වෙනුවෙනි.  ඔඩිසියස් සිවලෙකු මෙන් කපටි බව හෝමර් පවසයි. ඔඩිසියස් ඔහුගේ අණ යටතේ ග්‍රීකයන් ගණනාවක් සමඟ ට්‍රෝයි හැර ගියේය. ඔහු ඉටාකා වෙත යන විට, ඔහු පමණක් ජීවතුන් අතර සිටියේය. එහෙත් ඊනියාස් යනු සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වීරයෙකි. ඔඩිසියස් ආත්මාර්ථකාමී වන තැන, ඊනියාස් පරාර්ථකාමීය ය. ඇචිලීස් ඔහුගේ ඉරණමට එරෙහිව අරගල කරන තැන, ඊනියාස් ඔහුගේ ඉරණම පිළිගනී.  ඔඩිසියස් වැනි පැරණි කවි වල වීරයන්ට වඩා ඊනියාස්ගේ අභ්‍යන්තර කැලඹීම් සහ අඩුපාඩු නිසා ඔහු යථාර්ථවාදී චරිතයක් බවට පත් කරයි. මේ අර්ථයෙන් වර්ජිල් සම්භාව්‍ය යථාර්ථවාදයේ පදනම සැකසෙන සෙනෙකා වැනි පසුකාලීන රෝමානු කවියන්ට මග පෑදීය. 

ඇනෙයිඩ් හි ස්ත්‍රී කතිකාව පිළිබඳ සංකල්ප, අදහස් වැදගත් වේ. කාතේජ් රැජින වන ඩීඩෝ  ඊනියාස් සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් හා ලිංගික සම්බන්ධතාවයකින් පසුව ඇති වූ ඛේදජනක චරිතයකි. වර්ජිල් පෙන්වා දෙන පරිදි ඩීඩෝගේ චරිතය අතිශය චිත්තවේගීය දෝලනයක් පෙන්නුම් කරන අතර, ඇය ත්‍යාගශීලී වීමට හා එක් මොහොතකට ආදරය කිරීමට සිට  ඊළඟ මොහොතේ කෝපයට පත්වීමට හැකියාවක් ඇති බව පෙන්නුම් කරන්නීය. ඇය චිතාවේගීය වශයෙන් අසමබරය. ඩිඩෝ හුදෙක් සාමාන්‍ය කාන්තාවක් හෝ රෝම කාන්තාවක් නොවේ.ඇය රැජිණකි. ඇයගේ රාජාණ්ඩුවේ ස්ථාවරය ඇගේ ස්ත්‍රීත්වය සමඟ ආතතියට පත්ව ඇත. 

ඊනියාස්ට ඩිඩෝ මුණ ගැසෙන්නේ අහම්බයෙන් මධ්‍යධරණී මුහුදේදීය. ඊනියාස් සහ ඔහුගේ සෙසු ට්‍රෝජන්වරු ග්‍රීකයන් විසින් විනාශ කර ඇති ට්‍රෝයි නගරයෙන් පලා යති. ඔවුන් යාත්‍රා කරන්නේ ඉතාලියටයි. එහිදී රෝමය සොයා ගැනීමට ඊනියාස්ට හැකි වෙයි..  ඔවුන් තම ගමනාන්තයට ළං වන විට දරුණු කුණාටුවක් ඔවුන්ව ඉවතට විසි කර කාර්තේජ් වෙත ගොඩ බැස්සවිය. කාර්තේජ් හි නිර්මාතෘ සහ රැජින වන ඩිඩෝ ඔවුන්ව සාදරයෙන් පිළිගත්තාය.  ඩීඩෝ, ඊනියාස්ගේ නිර්භීතකම  ගැන පැහැදී සිටින්නීය. ඩීඩෝ  ඊනියාස් සමඟ ආදරයෙන් බැඳී සිටී. ඊනියාස් එම හැඟීම නැවත ලබා දෙන බවක් පෙනෙන්නට ඇති අතර, දෙදෙනාම පෙමින් වෙලෙති . පසුව ඩීඩෝ උපකල්පනය කරන්නේ ඔවුන් විවාහක බවයි. ඊනියාස් සහ ඔහුගේ ජනතාව කාර්තේජ් හි පදිංචි වී ගෞරවනීය ස්ථාන ලබා ගනු ඇත. කෙසේවෙතත්, තමාට කාර්තේජ් හි රැඳී සිටිය නොහැකි බව ඊනියාස් දනී. ඊනියාස්ට රැඳී සිටීමට අවශ්‍ය නමුත් දෙවිවරුන් පැහැදිලි කරන්නේ ඔහුගේ ඉරණම පවතින්නේ ඉතාලියේ මිස අප්‍රිකාවේ නොවන බවයි. ඊනියාස් ඩීඩෝ අතහැර දමා යාත්‍රා කරද්දී ඩීඩෝ සිය දිවි නසාගන්නීය. මිය යන හුස්මෙන් ඇය ඊනියාස්ට ශාප කරයි.  මෙම කතාව එක්තරා අන්දමකට විජය කුවේනී පෙම් පුවත මෙනි. 

රෝමියෝ සහ ජුලියට් සමඟ සමපාතව ඩීඩෝ සහ ඊනියාස්ගේ විනාශකාරී ප්‍රේමය බටහිර සාහිත්‍යයේ වඩාත්ම කල් පවත්නා තේමාවක් බවට පත්විය. මෙම කතාව සමඟ වර්ජිල් උත්සාහ කළේ රෝමයේ කාතේජ් සමඟ ඇති අමුතු සම්බන්ධතාවය පැහැදිලි කිරීමට ය. රෝමය කුඩා හා බල රහිත වූ විට එයට කාර්තජීනියානුවන්ගෙන් සැලකිය යුතු ආධාර ලැබුණි. එහෙත් රෝමයේ බලය හා අභිලාෂය වර්ධනය වෙත්ම එහි පැරණි සගයා එහි ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා බවට පත්විය. රෝමය අවසානයේදී කාර්තේජ් සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කළේය. වර්ජිල්ගේ වාර්තාවෙන් ඇඟවෙන්නේ ඔවුන්ට තවමත් සංස්කෘතික වරදකාරී හැඟීමක් දැනී ඇති බවයි.

ඇනෙයිඩ් කාව්‍යයේ එන තවත් ප්‍රබල කාන්තා චරිතයක් වන ලවීනියා දෙස හැරෙමු. ලවීනියා ඇනයිඩ් වෙත දක්වන දායකත්වය සම්පූර්ණයෙන් තක්සේරු කිරීමට නම්, ඇය ආඛ්‍යානය කෙරෙහි ඇති කළ බලපෑම, එහි වර්ධනය සහ ඇනෙයිඩ් අතිමහත් අරමුන තුළ ඇයගේ ස්ථාවරය යන දෙකම ගවේෂණය කළ යුතුය. ඊනියාස්ගේ භෞතික හා සදාචාරාත්මක ගමනේ අවසාන ගමනාන්තය ලෙස ලවීනියාගේ ආගමනය පෙන්වා දිය හැකිය.  ඊනියාස් සමඟ ඇයගේ විවාහයෙන් පෙනී යන්නේ ඇය කාව්‍යයේ  වැදගත්ම චරිතයක් වන අතර එය ආඛ්‍යානයේ ගාමක බලවේගයක් බවයි.  ඇනෙයිඩ් දෙවන භාගය අත්පත් කර ගත් යුද්ධය, ලවීනියාව සහ ලැටියම් දේශය වෙන් කළ නොහැකි වස්තුවක් බවට පත්වන අතර, ජයග්‍රහණයේ ප්‍රතිඑලයක් ලෙස භූමිය සහ ස්ත්‍රිය යන දෙකම අත්කර ගනී.  ඇය ඊනියාස්ගේ ඉරණමට සහ රෝම ජාතියේ ආරම්භයට අත්‍යවශ්‍ය කෙරෙන චරිතයකි. 

ඊනියාස් සහ ලවීනියා එක්සත් වීම සහතික කිරීම සඳහා දිව්‍යමය මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය වෙයි. අද්භූත බලවේග රෝම සමාජය තුළ අත්‍යවශ්‍ය ස්ථානයක් දැරූ නිසා දෙවිවරුන්ගේ නැවත මැදිහත්වීම රෝම ප්‍රේක්‍ෂකයින්ට ලවීනියා සහ ඊනියාස්ගේ විවාහයේ වැදගත්කම අවධාරණය කරනු ඇත. එබැවින් ඔවුන්ගේ මැදිහත්වීම විවාහයේ පරම වැදගත්කම පිළිබිඹු කිරීමක් ලෙස  පෙන්වයි. ලවීනියා දේශපාලන වැදගත්කමක් දරන්නීය. ලවීනියාවේ දේශපාලන ඉදිකිරීම වර්ජිල් ලියූ සමකාලීන දේශපාලනය පිළිබිඹු කරයි. ලාවීනියාගේ විවාහය ඉනියාස් නියම කරනු ලැබුවේ දෛවය තුළ වන අතර එමඟින් රෝම ජාතිය ආරම්භ කිරීම වැළැක්විය නොහැකි වෙයි. ඊනියාස්-පුරාවෘත්තය’ දේශපාලන උපකරණයක සිට ජාතික අනන්‍යතාවයක් ප්‍රකාශ කිරීමේ මාධ්‍යයක් බවට පරිවර්තනය කළේය. ඇනෙයිඩ් රෝමයේ මූලාරම්භය විස්තර කරන අතර යුද්ධයට සාමයේ වැදගත්කම සහ ම්ලේච්ඡත්වයට වඩා ශිෂ්ටාචාරය අවධාරනය කරයි.

ඇනෙයිඩ් හි පුනරාවර්තන ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ තේමාව සියුම් විවරණයකි. බටහිර මධ්‍යධරණී මුහුදේ පාලනය සඳහා කාතේජ්ට එරෙහිව රෝමයේ පසුකාලීන යුද්ධ. ඒ හා සමානව, තම ජනතාව සඳහා නගරයක් සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළ ඊනියාස්ගේ අරගලය ද යම් ආකාරයකින් රෝමය නැවත ස්ථාපිත කිරීමේදී ඔගස්ටස්ගේ අරගලයට පූර්වාදර්ශනය කරයි.  කාල් ගැලින්ස්කි වර්ජිල්ව ‘ඔගස්ටාන්’ කවියෙකු ලෙස හඳුන්වයි, එයින් අදහස් කරන්නේ ඔහු ජීවත් වූ ඔගස්ටාන් සමාජයට ඔහු බලපෑම් කළ බවත්, ඇනයිඩ් මෙම පරිසරයට දක්වන ප්‍රතික්‍රියාවක් බවත් ය. ඔගස්ටාන්’ හි එක් වැදගත් අරමුණක් වූයේ රෝමය තුළ පැතිරී තිබූ සදාචාරාත්මක පරිහානිය පෙරලා දැමීමයි. ඔගස්ටාන් සමාජය දැනුවත් කිරීමේ අරමුණින් වර්ජිල් විසින් ඔගස්ටන්ගේ සදාචාරාත්මක න්‍යාය පත්‍රය ප්‍රවර්ධනය කිරීම ඇනයිඩ්හි කාන්තා චරිත හරහා තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. ඇනයිඩ් තුළ ලැවීනියාගේ වඩාත්ම වැදගත් කාර්යභාරය සහ අරමුණ වන්නේ ආදර්ශමත් රෝමානු පාලිකාව වීමයි.

රෝමානු සමාජය තුළ දෘෂ්ටිවාදාත්මක රෝමානු පාලකයාගේ උච්චතම අවස්ථාව ලෙස ලවීනියාව තවදුරටත් පැහැදිලි කිරීමට සේවය කරන තවත් කාන්තා චරිතයක් වන්නේ කැමිලා ය. කැමිලා යනු ඇනයිඩ් තුළ ඇදහිය නොහැකි තරම් රසවත් චරිතයකි. වර්ජිල් ඇය කෙරෙහි ප්‍රසාදය පළ කරන බව පැහැදිලිය: ඔහු ඇයව හඳුන්වන්නේ ‘දෙවියන්ට සමාන කැමිලා ලෙසටය. 

වර්ජිල්ගේ දෙවන ප්‍රධාන කෘතිය වන ජෝර්ජික්ස් ප්‍රකාශනය සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රි.පූ 29 දක්වා දිව යයි  වර්ජිල්ගේ 'ජෝර්ජික්ස්'  ගොවිතැන පිළිබඳ පොත් හතරකින් ලියැවුණු කාව්‍යයකි.  එය ලතින් භාෂාවෙන් ලියා තිබුණද, වර්ජිල් සිය කාව්‍යයට “ජෝර්ජිකන්”, ග්‍රීක “කෘෂිකර්මාන්තය” හෝ “පොළොව වැඩ කිරීම” යන මාතෘකාව ලබා දුන්නේය.  ජෝර්ජික්ස් වර්ජිල්ගේ දෙවන ප්‍රධාන කෘතිය ලෙස සලකනු ලබන්නේ ඔහුගේ දේශන අනුගමනය කරමින් සහ ඇනයිඩ් වලට පෙරය. මෙම කවිය විවිධාකාර පූර්ව මූලාශ්‍රයන් උකහා ගන්නා අතර පුරාණ කාලයේ සිට වර්තමානය දක්වා බොහෝ පසුකාලීන කතුවරුන්ට බලපෑම් කර ඇත. දේශපාලන දෘෂ්ටි කෝණයකින් බලන කල, එවකට රෝමානු ජාතියේ ප්‍රගතියට අත්‍යවශ්‍ය වූයේ ගොවිතැන මිලිටරි මෙහෙයුම් වලින් ආපසු පැමිණෙන සොල්දාදුවන් සඳහා සුදුසු හා දේශප්‍රේමී රැකියාවක් ලෙස දැකීමය.   ජෝර්ජික්ස් ප්‍රකාශනය  ඉතාලි ගොවියාගේ ජීවිතය පිළිබඳ තරමක් පරමාදර්ශී චිත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරයි. 
 
වර්ජිල්ගේ කවි වල ලිංගිකත්වය දක්නට තිබේ. ප්‍රේමයේ  හා ලිංගික තෘෂ්ණාවේ විනාශකාරී බලය පිලිබඳව ඔහු කතා කරයි.  පුරාණ රෝමයේ සමලිංගිකත්වය සාමාන්‍ය චර්‍යාවක් ලෙස සැලකුනි. ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් අනුමත කිරීම හෝ ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීම පදනම් වූයේ විවිධ ක්‍රියාවන් කරන ජනතාවගේ සමාජ තත්වය මත ය.සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම් ආධිපත්‍යය අනුව සලකනු ලැබීය.රෝම අධිරාජ්‍යය තුළ සමලිංගික සබඳතා පැවැත්වීම හා සමාජ ගොඩනැගීම විශේෂයෙන් වැදගත් විය. වර්ජිල් සමරිසියෙකු ලෙස සැලකේ. ඔහු  ග්‍රීක වහලුන් දෙදෙනෙකු වන සෙබෙටිස් සහ ඇලෙක්සැන්ඩර්ට ආදරය කළේය.

 වර්ජිල්ගේ  ඇතම් නිර්මාණ වල මිනිස් ස්වභාවය පිළිබඳ අඳුරු සහ බොහෝ විට අශුභවාදී දෘෂ්ටිය පිළිබිඹු කරයි. වර්ජිල් පිරිමි ළමයෙකුගේ උපත පිළිබඳ කාව්‍ය සංකල්පනා ලියූ අතර  පසුකාලීනව එය සඳහා ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ ප්‍රකාශයක් ලෙස සලකනු ලැබීය.  මෙම කවිය ඇත්ත වශයෙන්ම ගැහැණු ළමයෙකු බිහි කළ ඔක්ටේවියන්ගේ බිරිඳ ස්ක්‍රිබෝනියාගේ ගැබ් ගැනීම ගැන සඳහන් කළ කවියකි. මධ්‍යකාලීන කිතුනුවන් වර්ජිල්ව අර්ධ දෙවියෙකු ලෙස සලකන ලදි . සමහර මධ්යකාලීන කිතුනුවන් විසින් ඔහුගේ සමහර කෘති ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ පැමිණීම රූපක ලෙස පුරෝකථනය කර ඇති අතර, එබැවින් ඔහු එසේ අනාගතවක්තෘවරයෙකු බවට පත් කළේය.  

වර්ජිල් ගේ අවසාන කාලය ආකුල එකක් විය. ඉතිහාසය අවුල් ජාලයක පවතින බවත් සුන්දරත්වය නිර්මාණය කිරීමට ඔහු දැරූ උත්සාහයේ යථාර්ථය ව්‍යාජයක් වූ බවටත් සිතමින් අවසන් කාලයේදී වර්ජිල් විශාදියට පත් විය. මේ නිසා ඔහු ඇනයිඩ් අත් පිටපත පුළුස්සා දැමීමට සිතුවේය. එහෙත් එය වලකන ලදි. මෙගරාහිදී ඔහුට උණ වැළඳී රෝගාතුර වූ අතර ඔහු ක්‍රි. පූ 19 දී මිය ගියේය. ඔහුගේ දේහය නේපල්ස් කේන්ද්‍රයේ සිට සැතපුම් දෙකක දුරින් පිහිටි දිස්ත්‍රික්කයක් වන පීඩිග්‍රෝටා හි පුරාණ රෝම උමගක දොරටුව අසල තැන්පත් කරන ලදී. වර්ජිල්ව  ජාතික කවියෙකු ලෙස රෝමවරුන් විසින් සලකනු ලැබීය. වර්ජිල්ව ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණ හා පරමාදර්ශයන් වෙනුවෙන් හඞ අවදි කලේය. වර්ජිල්ගේ කවි ඔහුගේ ජීවිත කාලයේ සිට කිසි විටෙකත් පොදු ප්‍රසාදයෙන් බැහැර වී නැත. 

වර්ජිල් ගේ නිර්මාණ මානව සංස්කෘතික ඉතිහාසයේ ගමන් මග වෙනස් කළේය. ඔහුගේ මරණයෙන් පසුවද වර්ජිල්ගේ බලපෑම යුග ගණනාවක් පුරා අනෙකුත් කවියන්ට  බලපෑමක් ඇති කලේය. ඒ අතර ඩන්ටේ ,වර්ඩ්ස්වත් , මිල්ටන්, ඇලෙසැන්ඩර් පෝප් , ඩී.එච් ලෝරන්ස් ,ටී. ටී. එස්. එලියට් ප්‍රධාන වෙයි. 

Works Cited
Anderson, W. (1969), The Art of the Aeneid, New Jersey.   
Desmond, M. (1994) Reading Dido : gender, textuality, and the medieval Aeneid. Minneapolis.  
Farrell, J. (2001) Latin Language and Culture. Cambridge.  
Hardie, P. R. (1986). Virgil's Aeneid: Cosmos and Imperium. Oxford.
Lovatt, H. V. (2013) The Epic Gaze : Vision, Gender and Narrative in Ancient Epic. Cambridge.  
Nugent , S.G. 1992 . “ Vergil ’ s ‘Voice of the Women’ in Aeneid V .” Arethusa 25 : 255 – 92 .   

Saturday, July 4, 2020

සතාසිවම් නඩුව

රෙජිනා සතාසිවම් මියගේ දේහය

ලංකාවෙන් බිහිවූ කීර්තිමත්ම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් වන මහාදේවන් සතාසිවම් ගේ  බිරිඳ වන රෙජිනා සතාසිවම් මිනීමැරුම ලංකාවේ වඩාත්ම කතාබහට ලක්වූ සහ අදටත් ලක්වෙන මිනී මැරුමකි. 1951 වර්‍ෂයේ සිදුවූ මෙම සිදුවීම එකල විශාල ජනතා කැලඹිල්ලක් ඇති කලේය​. 

මෙම මිනීමැරුම පිලිබඳව චාමර සිරිවර්ධන මෙසේ ලියයි
දියණියන් සිවුදෙනෙකුගේ පියෙකු වූ සතාසිවම් ගත කලේ තරමක සෙල්ල්ලක්කාර ජීවිතයකි. ඉහල පෙලේ සමාජ ශාලා තුල නිතර දෙවේලේ අඩි පුඩි ගසනු දක්නට ලැබුන හේ 1950 දී ඉවෝන් ස්ටීවන්සන් නැමති බර්ගර්-පෝලන්ත මිශ්‍ර තරුණියක් සමඟ බරපතල හාද කමක් ඇතිකොට ගත්තේය. ඇගේ අපේක්ෂාව වූයේ පෙම්වතා ඉක්මනින්ම බිරිදගෙන් දික්කසද වී තමා විවාහ කොට ගනු ඇති බවයි. එහෙත් ජනප්‍රිය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා දෙලොවක් අතර සිරව සිටියේය. මන්ද යත් හරිහමන් ආදායම් මාර්ගයක් නුවූ ඔහු යැපුනේද යමක් කමක් ඇති තම බිරිඳගේ මුදලින් බැවිනි. මේ කරුණු නිසා බම්බලපිටියේ ඇල්බන් පෙදෙසේ පිහිටි සතාසිවම් නිවස සාමාකමී තැනක් නොවීය. එසේ වුවද ඉහල සමාජයේ බොහෝ විට දැකිය හැකි පරිදි අමනාපකම් මද්‍යයේ වුවද මෙ අඹු-සැමි යුවල තවදුරටත් එකිනෙකා හා කතා බහ කල බවද සැලකිය යුතුය. 1950 අගදී සතාසිවම් යුවල බ්‍රිතාන්‍යයේ සංචාරයක නිරත වූහ. ඉවෝන් ස්‍ටීවන්සන්ද වෙනම බ්‍රිතාන්‍ය බලා යාත්‍රා කලාය. සතාසිවම් බ්‍රිතාන්‍යයේදී තම පෙම්වතිය හමුවූ බවත් ඈ හා ගමන් බිමන් ගිය බවත් දැනගත් බිරිඳ 1951 පෙබරවාරියේදී තනිවම නැවු නැඟ ලංකාව බලා පැමිණියාය. සතාසිවම් පැමිණියේ හය මසකට පසු සැප්තැම්බරයේදීය. නිවසට නොගිය හේ හනිෆා නැමති මිතුරෙකුගේ නිවසේ නවාතැන් ගත් අතර සතාසිවම් මහත්මිය සිය සැමියාට එරෙහිව දික්කසාද නඩුවක් ගොණු කොට තිබිණ. 1951 ඔක්තෝබර් 08 වනදා මිතුරාගේ නිවසේදී ඔහුට දික්කාසාදය සදහා සිතාසිය භාර දෙන ලදී. ප්‍රකට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයාට සිදුවූයේ මහ විපතකි. තම වියදමට මුදල් හදල් හා හිසට සෙවනක් අහිමිවීමේ අනතුරට අමතරව දරු සිවු දෙනා වෙනුවෙන් නඩත්තු ගෙවීමට සිදුවීමේ තර්ජනයටද හේ මුහුණ පා සිටියේය.
සිතාසිය ලද දින දහවල් තම මිතුරා වූ හනිෆා සමඟ නිවසට පැමිණී සතාසිවම් දික්කසාද නඩුව අහක් කොට ගන්නා මෙන් බිරිදගෙන් අයැද සිටියේය. එහෙත් ඈ ඊට එකඟ නුවූවාය. අනතුරුව එදින මැදියමේ යලි තනිවම නිවසට පැමිණී හේ සාමකාමී ලෙස බිරිඳ නිදාසිටි කාමරයට ගොස් නිදාගත්තේය. පසුවදා උදෑසන පොඩිහාමි නැමති 77 වියැති සතාසිවම් මහත්මියගේ විශ්වාසවත් මෙහෙකාරිය වැඩිමහල් දූවරු දෙදෙනා සුපුරුදු ලෙස පාසලට රැගෙන ගියාය. වයස 8ක් හා 10ක් වූ ඔවුහු ශාන්ත බ්‍රිජට් කන්‍යාරාමයේ උගනුම ලැබූහ. නිවසේ ඉතිරි වූයේ සතාසිවම් යුවල අවුරුදු 3 හා 4 වයස් වල දරුවන් දෙදෙනා හා දින 11ට පෙර නිවසේ මෙහෙකරු ලෙස සේවයට බඳවා ගනු ලැබූ විලියම් නැමති 19 වියැති ගැටවරයා පමණී. ඉන් අනතුරුව හටගත් සිදුවීම් මාලාව අභිරහසකි.
එදින සවස 3ට පමණි ඔස්ටින් නැමැති රෙදි අපුල්ලන්නා සතාසිවම් නිවසට පැමිණියේ සුපුරුදු පරිදි කිලිටි රෙදි රැගෙන යාම සදහාය. සතාසිවම් මහත්මිය සිටින්නේදෙයි සෙල්ලම් කරමින් සිටි වයස 3 ක් හා 4ක් වූ කුඩා දියණියන් දෙදෙනාගෙන් විමසූ කල ඔවුහු ගරාජය පෙන්වූහ. ඒ අනුව එම ස්ථානයට එබිකම් කල ඔහු දුටුවේ ගෙහිමි කත ගරාජය තුල වැටී සිටින අන්දමයි. ඇගේ බෙල්ල මත ලී වංගෙඩියක් පෙරලා තිබිණ. බියපත් රෙදි අපුල්ලන්නා වහා අසල් වැසිය කතක් එහි කැඳවීය. වෛද්‍යවරියකගේ බිරිඳ වූ ඈ සිදුවූයේ කුමක් දැයි කුඩා ලමුන් දෙදෙනාගෙන් විමසූ මුත් පැහැදිලි යමක් කීමෙහිලා ඔවුහු අපොහොසත් වූහ. සිංහල ඉංග්‍රීසි කළවම් බසින් අපැහැදිලි ලෙස කතා කල ඔවුන් කී ඳෑ අතරින් ‘මමී’, ‘ඩැඩී’ හා ‘හොරා’ යන වචන පමනක් ඈට ඇසිණ. උදෑසන පාසලට කැටුව ගිය වැඩිමහල් දියණියන් දෙදෙනා සමඟ පොඩිහාමි නැමති මෙහෙකාරිය ආපසු පැමිණියේ ඒ අවස්ථාවේදීය. ගරාජයට දිවගිය ඈ ස්වාමිදුවගේ බෙල්ල මත වූ වංගෙඩිය ඉවත් කල අතර සිරුර සීතල වී තිබිණ. මෙහෙකාරිය හඬා වැලපෙන අතර අසල්වැසි කත විසින් දෙන ලද දුර ඇමතුමකට අනුව පොලිසියද සුළු වේලාවකින් එම ස්ථානයට පැමිණියේය. නිවසේ සිට බම්බල පිටිය පොලිසියට තිබුනේ යාර කිහිපයක දුරකි.
සිද්ධිය සැලවූ සැනින් එහි පැමිණී පොලිස්පති රිචර්ඩ් අළුවිහාරේ පරීක්ෂනයට පෞද්ගලිකවම මැදිහත් වූයේ සතාසිවම් පවුලේ ප්‍රභූ සබඳතා නිසා බව සැකයක් නැත. මෙහෙකරු විලියම් අතුරුදන්ව සිටි අතර සතාසිවම් හනිෆා නැමති මිතුරාගේ නිවසේ සිටියදී පොලිස් අතඩංගුවට පත්විය. පරීක්ෂණය සඳහා විශේෂඥ සහාය ලබා ගැනීමට සිතූ පොලිස්පති තැන කොලඹ අධිකරණ වෙද්‍ය නිලධාරි වෙනුවට පේරාදෙණිය සරසවියේ අධිකරන වෛද්‍ය පීඨාධිපති GSW ද සේරම්ට පශ්චාත් පරීක්ෂණය භාර කලේය. ද සේරම් සුප්‍රකට බ්‍රිතාන්‍ය අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥ සිඩ්නි ස්මිත් ගේ ගෝලයෙකි.
මරණ පරීක්ෂණය පසුවදා පැවැත්විණ. මෙහිදී ගෘහ සේවිකාව වූ පොඩිහාමි කියාසිටියේ තම පියා විසින් මවට කොසාකින් පහරදී ගරාජයට ගෙන ආ බව සිවු හැවිරිදි මංජුලා තමාට කී බවය. එහෙත් මරන පරීක්ෂණක විසින් උපායෙන් කරුණූ විමසන ලදු අවස්ථාවේ සහෝදරියන් පාසැල් ගිය පසු මව උණ වැලදී ගරාජයේ නිදා සිටි බව දැරිය කියා සිටියාය. පියා විසින් මවට කල පහරදීමක් හෝ ගරාජය රැගෙන යාමක් ගැන කිසිදු සඳහනක් නොකෙරිණ. වැඩකාර කොළුවා පිටව ගිය බැවින් තමාට කෑමට කිසිවක් නොලැබුන බවත් මව අසනීපව ගරාජයේ නිදා සිටි බැවින් කෑම ඉල්ලා ඈට බාධා නොකල බවත් එහින නිවසට ‘හොරු’ නොආ බවත් ඈ වැඩිදුරටත් කීවාය. ඈ බුද්ධිමත් ලෙස පිළිතුරු දුන් බවත් සෙසු විමසීම් වලට ඈ දුන් පිළිතුරු නිවැරදු බවත් මරණ පරීක්ෂකගේ වැටහීම විය. අනිත් අතට පරීක්ෂණය මෙහෙයවූ පොලිස් පරීක්ෂක තැන කියා සිටියේ තමා අපරාධය කල බවට සතාසිවම් විසින් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාය තුලදී තවත් සැකකරුවෙකු සමඟ පාපොච්චාරණය කොට ඇති බවට එම සැකකරු ප්‍රකාශ කරන බවයි. එහෙත් එය ප්‍රතික්ෂෙප කල සතාසිවම් කියා සිටියේ තමා උදෑසන 10.15ට නිවසින් පිටවූ බවත් බිරිඳ තමා සමඟ දොර අසලට පැමිණි බවත්ය. ඔහු ගමන් කල ටැක්සි රියැදුරාද තමා ඈ දුටු බව සහතික කලේය. මේ අනුව ඇතැම් සාක්ෂි වල බරපතල ප්‍රතිවිරුද්ධතා ඇති බවද පැහැදිලිවම පෙණින.
පශ්චාත් පරීක්ෂණය පැවැත්වූ ද සේරම් අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී තැනගේ මතය වූයේ පිටුපසින් ගෙල සිරකිරීමෙන් මරණය සිදුව ඇති බවයි. අවසන් ආහාරය ගත් වේලාව නිශ්චිත නැතත් ශරීර උෂ්ණත්වය පහත වැටීම හා දෘඩතාව අනුව බලන කල මරණය සිදුවූ වේලාව උදෑසන 10 – 11.30 අතර බවත් එම අවස්ථාවේ මරණ කාරිය සිටගෙන සිට ඇති බවත් ඔහු නිගමනය කලේය.
නව දිනකට පසු විලියම් හුංගම කලමැටිය ප්‍රදේශයේදි අත්ඩංගුවට ගන්න ලදී. පොලිස් පරීක්ෂයෙකු විසින් ගත් ඔහුගේ පළමු කටඋත්තරයෙන් කියවුනේ තමා සතාසිවම් මහත්මියගේ ගෙල සිරකොට මරා ඇගේ තැල්ල හා රන් වලලු ගලවාගෙන ගොස් උකස් කල බවය. අනතුරුව තවත් ප්‍රකාශයක් දුන් ඔහු බිරිය මරා දැමන ලද්දේ සතාසිවම් විසින් බවත් අනතුරුව හේ තමාට දහයේ කොල අටක් දී ගමට යන ලෙස උපදෙස් දුන් බවත් කීය. එහෙත් පසුව දා පොලිස් පති හමුවට පමුණුවන ලද අවස්ථාවේ තමා කුස්සියේ පොල්ගාමින් සිටි අතර තුර සතාසිවම් පැමිණ තමා ඉඩු මහලේ බිරියගේ කාමරයට කැටුව ගිය බවත්, ඔහු ඇගේ ගෙල සිරකරන අතර ඈ අල්ලගැනීමට තමාට අණ කල බවත්, අනතුරුව දෙදෙනා එක්ව සිරුර ගරාජයට ගෙන ගිය බවත් සතාසිවම් ඇගේ රන් අබරණ තමාට දී ඇගේ ගෙල මත වංගෙඩියක් තැබූ බවත්, බියපත්ව සිටි තමා නිවසින් පිටව ගමට ආ බවත් රන් අබරණ අඩු මුදලයට උකස් කල බවත් තමා අතඩංගුවට ගත් පොලිස් පරීක්ෂකයා කල බලපෑම් මත පෙර අවස්ථා දෙකේ ඔහු උපදෙස් දුන් අන්දමට වැරදි ප්‍රකාශ දෙකක් නිකුත් කල බවත් කියා සිටියේය. පොලිසිය උකස් කරුවන් කරුවන් සොයා ගිය මුත් ඒ වනවිටත් රන්භාණ්ඩ උණුකොට තිබිණ. මෙය අඩු මුදලට ලබා ගන්නා හොරබඩු අරබයා එකල රන් කරුවන් අනුගමනය කල සමාන්‍ය පිළිවෙතයි.
මේ ව්‍යාකූල තත්වය යටතේ ලංකා දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 296 වගන්තිය යටතේ පැවරුන නඩුවේ එකම විත්ති කරු වූයේ සතාසිවම්ය. තමා නිර්දෝෂී බව ඔහු කියා සිටි අතර විත්තියේ දැඩි විරොධතා මත නීතිපති විසින් රජයේ සාක්ෂිකරු ලෙස නම් කෙරුන විලියම්ට 284 වගන්තිය යටතේ කොන්දේසි සහගත සමාවක් ප්‍රදානය කෙරිණ. මේ වනවිට පොලිසිය වරින් වර නිකුත් කල නිවේදන හා පුවත්පත් වාර්තා හේතුවෙන් රටේ පොදු මතය වූයේ සතාසිවම් වැරදි කරු බවයි. මෙම තත්වය සැලකිල්ලට ගත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු EMF ග්‍රටියන් තමා මේ තාක් ඇසූ දෑ සියල්ල අමතක කොට මුලසිට සාක්ෂි විමසන මෙන් ජූරි සභාවෙන් විශේශයෙන්ම ඉල්ලා සිටියේය.
සතාසිවම්ට එරෙහිව ගොඩනැගුන තර්කය නම් ඔහුගේ සෙල්ලක්කාර ජීවන රටාවත්, ඉවෝන් ස්ටීවන්සන් මෙනෙවිය හා තිබූ හාදකමත්, සතාසිවම් මහත්මියගේ දික්කාසාද නඩුව මඟින් ඇති කෙරුන පීඩනයත් මත ඈ මරා දැමීම සඳහා ඔහු තුල තිබුනේ යැයි සැක කල හැකි චේතනාවයි. විලියම්ගේ මෙන්ම මෙහෙකාරිය වූ පොඩිහාමිගේ සාක්ෂිය ද ඔහුට හිතකර නොවීය. මේ තත්වය යටතේ වඩාත්ම තීරණාත්මක සාධකය වූයේ මරණය සිදුවූ වේලාවයි. සතාසිවම් ගේ ටැක්සි රියැදුරු 10.15 ට සතාසිවම් මහත්මිය දුටු බවට දුන් සාක්ෂිය ගැන සැක පහල කරමින්, විලියම් උදෑසන 10 ට ඇගේ රන් බඩු උකස් කල බවට තහවුරු කෙරෙන වනත් සාක්ෂි ඉදිරිපත් කිරීමට පැමිණිල්ල දැරූ උත්සාහයේ අරමුණ වූයේ සතාසිවම් 10.15ට නිවසින් පිටවන විට ඔහුගේ බිරිය මියගොස් සිටි බව ඔප්පු කිරීමය.
එහෙත් අධිකරණ වෙද්‍ය නිලධාරී ද සේරම්ගේ මතය වූයේ සතාසිවම් විලියම්ගේ සහායෙන් නිදන කාමරයේදී ඈ මරා දැමූ බව පිළිගත නොහෙන බවය. මලසිරුරේ දෙපා වල තැවරී තිබූ කළු පැහැති ද්‍රව්‍ය කුස්සියේ පොලොව මත ඇති අපද්‍රව්‍ය හා සමාන බව පෙන්වා දුන් ඔහු කියා සිටියේ සතාසිවම් මහත්මිය කුස්සිය තුලට පැමිණී බවත්, ඇගේ ගෙල මිරිකන ලද්දේ එම අවස්ථාවේ බවත් සිතිය හැකි බවයි. ඇගේ පාදයේ තැරවී තිබූ අපද්‍රව්‍ය ගැන පැහැදිලි කිරීමට විලියම් අපොහොසත් විය. මරණය සිදුවූ වේලාව පිළිබඳ පැමිණිල්ල දිගින් දිගටම අභියෝග කල බැවින් ද සේරම්ගේ ගුරුවරයා වූ මහාචාර්ය සිඩ්නි ස්මිත් මේ වෙනුවෙන් ලංකාවට කැඳවන ලදී.
මරනය සිදුවූ නිවස පරීක්ෂා කල මහාචාර්ය ස්මිත් පෙන්වා දුන් වැදගත් කරුණක් වූයේ කුස්සියේ දොර මත වූ යකඩ අගුල සතාසිවම් මහත්මියගේ පිටේ වූ තුවාලය හා සැසඳෙන බවය. මේ හේතුව නිසා මරණය සිදුවී ඇත්තේ කුස්සිය තුල බවට තවදුරටත් සනාථ වූ අතර ඔහු නිගමනය කලේ එය සිදුවූයේ පෙරවරු 11.00 ට පසුව බවයි. එමෙන්ම රන්භාන්ඩ කොල්ලා කෑම මෙන්ම ලිංගික චේතනාවද බැහැරකල නොහැකි බව පෙන්වා දුන් ආචාර්ය ස්මිත් ඒ පිළිබඳ අවධානය යොමු නොවීම ගැන විමතිය පල කලේය.
වැඩිදුරටත් කරුණූ දැක්වමින් විත්ත්කරු වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ආචාර්ය කොල්වින් ආර් ද සිල්වා කියා සිටියේ විලියම් රජයේ සාක්ෂි කරුවකු ලෙස සැලකීම ඔහුට බොරු කීම සඳහා ලබ දුන් බලපත්‍ර්යක් වී ඇති බවයි. විලියම් කියන පරිදි සතාසිවම් තම බිරිය මරා දැමී නම් ඔහුට ඒ සඳහා හවුල් නොවී සිටීමට මෙන්ම එය වැලැක්වීමට ඕනෑ තරම් අවස්ථා තිබූ බව හේ තර්ක කලේය. එසේ නම් රන්භාන්ඩ උකස් තබා ඔහු කලමැටියට පලා ගියේ මන්ද? තම ඉරින ඇඳුම් ඔහු සැඟවූයේ ඇයි? සීරුම් තුවාල ඇත්තේ ඔහුගේ මිස සතාසිවම්ගේ නොවේ. ඔහු මෙන් සතාසිවම් සැඟවුනේ නැත. ඒ මන්ද? විලියම්ට මෙන් ඔහුට සැඟවීමට හේතුවක් නොතිබිණ. 284 වන වගන්තිය යටතේ තාක්ෂණික කරුණු මත විලියම් සාක්ෂි කාරයෙකු ලෙස සැලකීම තුලින්ම ඔහු අහිංසකයෙකු නොවන බව ඔප්පු හමාර යයි ආචාර්ය කොල්වින් ආර් ද සිල්වා තරයේ කියා සිටියේය.
පුරා දින 625ක් කෙරුන විවිධ පරීක්ෂණ හා තර්ක විතර්ක සලකා බලමින් සැකයේ වාසිය විත්තියට ලබා දුන් ශ්‍රෙඨාධිකරණය 1953 ජුනි මස සිය තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කරමින් මහදේවන් සතාසිවම් තම බිරිය මරාදැමීම ගැන එල්ලවූ චෝදනාවෙන් නිදොස් කොට නිදහස් කලේය. කෙසේ වුවද මෙම තීන්දුව ගැන මෙන්ම රට තුලද ඔහු කෙරේ වූයේ ඉතා අයහපත් ආකල්පයකි. මිනී මැරුවේ වංගෙඩියදැයි ඇතමුන් ප්‍රශ්න කලහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසදෝ ඊලඟ මැතිවරනයේදී ආචාර්ය කොල්වින් ආර් ද සිල්වාට තම පාර්ලිමේන්තු අසුන පවා අහිමි විය. දෙමසකට පසු එංගලන්තය බලා ගිය සතාසිවම් එහිදී ඉවෝන් ස්ටීවන්සන් හා විවාහ වූ අතර ඔවුනට දරුවන් තිදෙනෙකු ලැබිණ. සතාසිවම් මහත්මියගේ දරුවන් සිවු දෙනා ඇතුළුව දරුවන් හත් දෙනාම හැදුනේ වැඩුනේ එකටය.
පසු කලක සිය පවුල සමඟ මැලේසියාවේ පදිංචියට ගිය ඔහු එරට ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වය ද හෙබවූ අතර 1977 දී හෘදයාබාධයකින් මිය යනවිට ඔහුගේ වයස 61 කි.
මේ පිළිබඳ දීර්ඝ අධ්‍යනයක් කල කීර්තිමත් විද්වතෙකු වන මහාචාර්ය රවීන්ද්‍ර ප්‍රනාන්දු පවසන්නේ සතාසිවම් තම බිරිය මරා දැමුවේ යයි ලමුන් දරුවන් මෙන්ම පවුලේ සාමාජිකයන් විශ්වාස නොකරන බවයි. එහෙත් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයකු ලෙස සතාසිවම් ලද ප්‍රසිද්ධිය හා ඔහුගේ ඉහල සබඳතා මත ඔහු මෙසේ නිදහස් වූ බව සිතන්නෝද සිටිති. (චාමර සිරිවර්ධන )

පසු සටහන
සිඩ්නි ස්මිත් ගේ උපකල්පනය අනුව මිනීමැරුම කරන ලද්දේ විලියම් විසිනි. රෙජිනා මරා දැමීමට පෙර විලියම් ඇයට ලිංගික ප්‍රහාරයක් එල්ල කල බව සිඩ්නි ස්මිත් ඔහුගේ මෝස්ට්ලි මඩර් පොතේ සඳහන් කරයි. තවද රෙජිනා ඝාතනය කිරීමෙන් වසර ගනනාවකට පසු විලියම් තවත් කාන්තාවකට ලිංගික අපයෝජනයක් කල බව වාර්තා විය​. සතාසිවම් ගේ දරුවන් මෙන්ම ඔහුගේ නැන්දනිය එනම් රෙජිනාගේ මව සතාසිවම් මිනීමරුවා බව විශ්වාස නොකලහ​. බිරිඳගේ මරණින් පසු ඔහු තම නැන්දනිය බැලීමට ගිය අතර ඇය ඔහුව ආදරයෙන් පිලි ගත්තාය​. සතාසිවම් මිය ගියේ වැල්ලවත්ත බීච් වාඩියේදී සිටියදී හටගත් හෘධ ආබාධයකින් බව කියවේ.
1998 වසරේදී මීගමුව රෝහලේදී එක් රෝගියෙක් මට කතාවක් කීවේය​. වරක් ඔවුන් යාල සංචාරයකට ගොස් රාත්‍රියේ සාදයක් දැමූහ​. එහිදී සරමක් ඇඳි එක් වයස්ගත ගැමියෙකු රාත්‍රී සාදය තිබූ ගිනිමැළය වෙත ආවේය​. සාදය පැවැත්වූවෝ මේ ගැමියාටද මත්පැන් බීමට දුන්හ​. ටික වේලාවක් යන විට බීමත් වූ ගැමියා විකාර කිරීමට පටන් ගත්තේය. හදිසියේම තම සරම එසවූ මහළු ගැමියා තමන් ගේ පුරුෂ ලිංගය පෙන්වා " සර් මම තමයි විළියම් මම සතාසිවම් මහත්තයාට දුන්නේ මේකෙන් තමයි " කියා කීවේය​. මගේ රෝගියා සහ ඔහුගේ මිතුරන් ඉන් විමතියට පත් වූහ​.
මේ කතාවේ සත්‍යතාවය මම නොදනිමි. එහෙත් විළියම් තවමත් ජීවතුන් අතර කොහේ හෝ සිටිනවා විය හැක​.

විළියම් (රෙජිනා සතාසිවම් ඝාතනය සිදුවූ කාලයේදී ගත් චායාරූපයකි )

Find Us On Facebook