Buddhist Jātaka Tales and Oedipal Themes

 

 

 Dr. Ruwan M Jayatunge M.D. PhD

The Buddhist Jātaka tales represent a substantial collection of folklore, consisting of 547 poems. Archaeological and literary evidence suggests that these stories were compiled between the 3rd Century B.C. and the 5th Century A.D. As noted by Professor Rhys Davids, the Jātaka tales are among the oldest fables known to us. Jātaka Tales provide deep insights into the human mind, analyzing behavior through a "case method" long before modern Western psychology (Harischandra, 1998).

It is noteworthy that the Buddhist Jātaka tales explore themes of father-son conflict and the Oedipal complex (Jayatunge, 2015). These narratives explore into the complexities of familial relationships, highlighting the struggles and tensions that can arise between generations.

The Oedipus complex consists of a configuration of conscious and unconscious desires, affects (love, hate, jealousy, rivalry, admiration, guilt), fantasies, prohibitions, but also relationships and identifications between a child and his parents, mother and father. It involves two forms, positive and negative: the positive one consists of a son's incestuous desires for his mother, a hostile desire for death, and jealousy and rivalry towards his father. While the negative one consists of a homosexual desire for his father, it also includes a feeling of admiration and a feeling of rivalry, jealousy, and hostile impulses towards his mother. This Oedipus complex should evolve due to the castration threat towards its dissolution and the process of a double identification, male and female, with the parents; for the son, the male identification would be predominant, while for the daughter, the female one would be predominant. Both these identifications will form the core of the child's superego as the heir of the Oedipus complex and the castration threat.

In Totem and Taboo, Freud argued that this complex was universal, suggesting a shared and psychological blueprint for all humans, regardless of culture. The Oedipus complex is found in ancient fables and myths across many cultures.

The Oedipus complex, a concept originating from Freudian psychoanalysis, can be observed in various narratives within the Buddhist Jātaka Tales.  These tales often explore complex familial relationships and the psychological struggles of individuals, mirroring the themes of desire, conflict, and resolution found in the Oedipus complex. In several Jātaka stories, characters grapple with their relationships to parental figures, revealing deep-seated emotions and conflicts that resonate with the essence of the Oedipus complex.

In the Asilakkhana Jataka, (in Buddhist Jātaka tales), also known as Jataka 126, the narrative unfolds with the birth of a prince, whose arrival is met with foreboding predictions from a seer. The prognosticator ominously foretells that this young royal will one day become a formidable rival to his father, the reigning king. This prophecy instills a deep-seated fear in the king, prompting him to take drastic measures to isolate the prince from any potential threats to his rule. As the story progresses, the prince, driven by ambition and the desire for power, ultimately resorts to treachery, plotting to assassinate his father in a bid to seize the throne. Complicating the dynamics further, the queen, who serves as a maternal figure to the prince, becomes entangled in this web of conflict, highlighting the intricate relationships and moral dilemmas that arise from the pursuit of power and the fear of rivalry within a royal lineage.

The Asilakkhana Jataka and the story of Oedipus Rex share intriguing thematic similarities, particularly in their exploration of fate, identity, and the consequences of one's actions. In both narratives, the protagonists are confronted with prophecies that dictate their destinies, leading them to a tragic realization of their circumstances. The Asilakkhana Jataka and the story of Oedipus Rex share a fascinating historical connection. However, there is no consensus among historians that they share a common historical origin.

Ethologists and evolutionary psychologists (like Edward O. Wilson) note that in many social species, the "Oedipal" dynamic is a literal reality of survival (Wilson, 1975).  In many monkey species, young males must eventually challenge the dominant "alpha" (often their father) to gain status and reproductive access to females (De Waal, 1982). 

The Thayo Darma Jātakaya, part of the Buddhist Jātaka Tales, explores themes reminiscent of the Oedipal complex within a monkey kingdom. This story narrates a poignant tale of conflict between a father and his son, set against the backdrop of a jungle kingdom ruled by a tyrannical monkey king. This father, driven by a fear of potential threats to his authority, resorts to a brutal practice of mutilating the genitals of male infant monkeys, thereby ensuring that no rival can emerge to challenge his reign. In a further display of dominance, he hoards all the female monkeys for himself, rendering other males impotent and effectively eliminating competition (castration by the father responding to the son’s wish for the father's death).

However, one male infant monkey manages to escape this grim fate, finding refuge in a secluded part of the jungle where he is nurtured by his mother, who secretly provides for him. This bond fosters a deep emotional attachment, leading the young monkey to harbor resentment towards his father for the cruel actions taken against his kind. As he matures into a formidable adult, the son emerges from his hidden sanctuary, emboldened by his mother's love and his own desire for justice. In a climactic confrontation, he challenges his father, ultimately overcoming him in a fierce battle, and ascends to the throne as the new king, symbolizing the triumph of resilience and the quest for rightful leadership.

The Thayo Darma Jātakaya can be considered a powerful symbolic narrative of human behavior, specifically focusing on the psychology of jealousy, fear of displacement, and the destructive nature of power. While the Western Freudian model focuses on the son’s desire to displace the father, this Jātaka story expresses the projection of the son's fear of castration, which is a father’s threat as a punishment for both desires, incestuous with the mother and the death of the father.

Sri Lankan anthropologist Gananath Obeyesekere posits that within the Buddhist framework, the Oedipal conflict is frequently resolved when a son chooses to become a monk. This decision to embrace celibacy and renounce familial ties allows the son to symbolically sever his connections to his family role, effectively alleviating the rivalry with the father and the longing for the mother without resorting to physical confrontation (Obeyesekere, 1990).

In the Buddhist Jātaka Tales, the conflict between a son and his father can be reinterpreted as a form of religious virtue. This transformation highlights the potential for personal growth and moral development arising from familial rivalry, suggesting that such struggles may ultimately lead to greater spiritual understanding and enlightenment.

Buddhist Jātaka Tales reinterpret Oedipal desires as expressions of craving and influences from previous lives. These narratives illustrate how such detrimental mental states contribute to a continuous cycle of suffering and unfavorable rebirths.

The primary distinction between the Freudian Oedipal complex and its Buddhist equivalent is found in how each framework addresses the underlying conflict. Freud's theory is characterized by a tragic and inescapable cycle of violence.  In contrast, the Buddhist Jātaka narratives view conflict as an opportunity for spiritual growth and renunciation, transforming potential turmoil into a path to enlightenment.

  

 Acknowledgement: Dr. Eric Smadja, Psychiatrist-psychoanalyst (adults and couples) based in Paris, member of the Société psychanalytique de Paris, of the International Psychoanalytical Association; anthropologist, associate member of the American Anthropological Association and member of the Society for Psychological Anthropology.

 

References

De Waal, F. (1982). Chimpanzee Politics: Power and Sex among Apes. Jonathan Cape.

Freud, S. (1910). A Special Type of Choice of Object Made by Men. In The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, Volume XI (1910): Five Lectures on Psycho-Analysis, Leonardo da Vinci and Other Works (pp. 163–176).

Freud, S. (1913/1950). Totem and Taboo: Resemblances between the psychic lives of savages and neurotics (J. Strachey, Trans.). W. W. Norton & Company.

Harischandra, D. V. J. (1998). Psychiatric Aspects of Jataka Stories.  Colombo, Sri Lanka.

Jayatunge, R. M. (2015). Psychological Aspects of Buddhist Jātaka Stories. Colombo: S. Godage.

Obeyesekere, G. (1990). The Work of Culture: Symbolic Transformation in Psychoanalysis and Anthropology. University of Chicago Press.

Rhys Davids, T. W. (1880). Buddhist Birth Stories; or, Jātaka Tales. The Oldest Collection of Folklore Extant: Being the Jātakatthavaṇṇanā. London: Trübner & Co. Gutenberg.

Wilson, E. O. (1975). Sociobiology: The New Synthesis. Belknap Press of Harvard University Press.

Heaven, Hell and the Near-Death Experience

 

 

Dr. Ruwan M Jayatunge

During my time working as an anesthetist in various hospitals, I witnessed patients passing away in the intensive care units and operating theatres. I also encountered individuals who had experienced near-death situations and engaged in conversations with them. Near-Death Experiences (NDEs) have long intrigued me. The phenomenon raises profound questions about consciousness and the nature of existence, as individuals recount vivid encounters during moments of clinical death.

Drawing from these encounters, along with my studies in medical science, psychology, the human brain, and consciousness, I came to a significant realization: When an individual passes away, they typically experience clinical death first, characterized by the cessation of blood circulation and breathing -two essential functions for sustaining life. This state often arises during cardiac arrest, when the heart ceases to beat effectively. If blood circulation is not promptly restored, the brain can begin to incur irreversible damage within approximately 4 to 6 minutes at normal body temperature, ultimately leading to biological death.

During the phase of clinical death, an individual may find their consciousness temporarily trapped within a specific entity. In this state, they lose all perception of time and space, experiencing intense sensations and vivid hallucinations. This mental activity continues until the moment of biological death. Clinical death generally persists for a duration of 4 to 6 minutes before irreversible brain damage or biological death occurs. During this brief period, individuals may experience a profound sense of timelessness, often feeling as though they are immersed in vivid thoughts within their own consciousness. This state is characterized by a complete disconnection from the concepts of time and space.

A person experiencing a near-death event without the burden of depression or anxiety may find themselves floating, surrounded by a serene blue sky and a radiant light, accompanied by a profound sense of peace. In this state, the concept of time becomes irrelevant, as the individual may feel detached from the constraints of clock time. Upon regaining consciousness, they often report a renewed connection to their physical body, having experienced this tranquil floating sensation. Conversely, an individual experiencing a near-death situation while struggling with fear, depression, and anxiety may face unsettling sensations, such as a feeling of burning, and find themselves navigating through a chaotic environment.

Near-death experiences are often marked by vivid hallucinations resulting from unusual neuronal activity in the brain, typically triggered by oxygen deprivation. Individuals who undergo these experiences frequently report sensations such as travelling through a tunnel, feeling weightless, and seeing a distant light. Additionally, some may perceive their life events as unfolding rapidly, like a fast-paced film. These phenomena are fundamentally linked to the irregular functioning of brain neurons.

Imagine a scenario where individuals have transcended the near-death experience and have actually passed away. Their physical bodies and minds are lifeless, yet the perceptions they encountered during their near-death experiences remain intact. In a hypothetical situation, individuals have moved beyond the near-death experience and have actually succumbed to death. Their physical forms and cognitive functions are no longer active, yet the impressions they experienced remain etched in their minds. This near-death experience imparts a sensation of enduring vivid perceptions. Moments later, as they pass away, their irregular neural activities cease. Despite being deceased, the individual feels as though they are ensnared in an extraordinary realm. The situation feels surreal; the individual is no longer alive, devoid of any biological components capable of sensation. However, a near-death experience lasting four to five minutes solidified his conviction that he is perpetually immersed in the feelings associated with that moment. This brief neural episode provided him with a sense of timelessness that continues to resonate within him.  This time-limited neural encounter instilled in him a sense of being perpetually bound to a single moment.

The nature of the near-death experience can vary significantly based on one's religious beliefs—where a Christian might encounter St. Peter and a Hindu might see Krishna—shaped by the neural pathways influenced by lifelong beliefs.  (As a joke, I say atheists might see Ozzy Osbourne).  If someone has internalized the notion of being a sinner, they may envision flames, whereas a belief in being virtuous could lead to visions of paradise. It is crucial to understand that these experiences are not mere dreams as we know them but rather profound perceptions that the brain undergoes during the near-death state.

The notion that a person is reborn in a favorable realm after death can be seen as a perception, just as the idea of descending into hell can also be interpreted in a similar light. When it is said that the deceased has entered a divine realm, this aligns with the calm and serene feeling that he experienced in his near-death moment.  

Individuals who adhere to religious beliefs, particularly those that encompass concepts like reincarnation and life after death, may not align with my viewpoint. Nonetheless, I propose a perspective grounded in neuropsychological possibilities. It is essential to regard this suggestion as a potential area for further investigation rather than as a conclusive assertion.

This perception cannot be quantified by our conventional understanding of time; what may feel like mere minutes to an observer could be experienced as a vast, extensive period by the individual undergoing this realization. Thus, while biologically he is dead, the subjective experience of time for him stretches far beyond our clock, transforming those fleeting moments into an eternal sensation.  In my view, near-death experiences often lead individuals to perceive that they are transitioning to either heaven or hell.  

It is essential to clarify a significant point regarding the nature of consciousness during near-death experiences (NDEs). I do not assert that consciousness persists beyond biological death. Instead, during an NDE, individuals often report a sensation of being in a realm where the conventional understanding of time ceases to exist, leading to a profound disconnection from temporal awareness. Although the actual duration of the NDE may span only four to five minutes before biological death occurs, the individual may perceive this experience as an eternal state, trapped in a vivid illusion. This perception of timelessness is a critical aspect of the NDE, as it creates a false sense of permanence in a place where time is irrelevant. The experience concludes either with the individual’s return to life or upon the occurrence of biological death, underscoring the importance of the time frame during the NDE in shaping the individual's experience of reality.

I encourage contemplation of these ideas through the lenses of quantum physics and neuropsychology, rather than being confined by traditional religious beliefs and myths, and advocate for an independent and critical mindset.

Living with a Soviet Veteran who fought in Afghanistan

 

Victor was my medical faculty hostel roommate, and he was drafted while studying at the Vinnytsia National Medical University in Ukraine. He had served two years in Afghanistan to fulfill his international service. Before going to Afghanistan, he was a naive and bright student. He returned from Afghanistan as a changed man with emotional scars.

In 1979, Soviet Premier Leonid Brezhnev decided to send troops to Afghanistan. Although it was a proxy war, the Afghan rebels were deadly. They constantly attacked the Soviet defence positions. First, the regular army went to fight the rebels. Later, young people like Victor were drafted to support the regular troops. Eventually, this conflict came to be known as the “Soviet Union’s Vietnam War." The Soviet war in Afghanistan lasted for nearly nine bloody years.

Many young boys who went to Afghanistan had a dream. This dream was to buy a Japanese TV or a SONY or JVC video deck, which were luxury items under the Soviet Socialist regime. Some boys lost their arms and legs but still managed to bring those luxury items home. When Victor returned after fulfilling his military duties, he brought a sharp audio cassette player. But soon he lost interest and gave it to his cousin.

As his relatives and friends noticed, after Victor returned from Afghanistan, he had changed remarkably. He had met fierce battle in Kandahar with the mujahideen rebels and sustained an injury to his right shoulder. Also, he sustained a concussion. Victor could not concentrate on his studies and started failing exams.

As a young student, I adored rock and heavy metal music. When I played AC/DC (For Those About to Rock), Whitesnake (Silver Nights), Deep Purple (Highway Star), Metallica (The Unforgiven), and Ozzy Osbourne (Crazy Train), Victor became jumpy. He frequently asked me to turn off the music. Then I knew he couldn’t bear loud noises. He had a bad temper. He often became conflictive. Some nights Victor could not sleep, and he had nightmares. During the exam period, this became a problem for both of us. He knew that he was troubling his roommate, and at supper,  he used to consume large volumes of Vodka and then go to sleep. So his health was falling apart.

Victor never liked to talk about his Afghan experiences.  One day, an unexpected thing occurred. It was a winter night, and we were having dinner. I offered him a cup of Ceylon tea.

“This is nice tea," Victor said. It is ideal to make Chefeer.

What is Chefeer? I asked.

“That is a drink soldiers make in the army. In Afghanistan, we used to drink Chefeer frequently.

Victor said that sometimes the Russian soldiers used to indulge in highly concentrated Georgian tea, which was called "Chefeer." This highly concentrated tannin drink gave them some sort of kick to wash away their isolation in the Afghan mountains.

“It was too tough," he said suddenly. He dropped his fork and looked into my eyes.

”We were fighting Dushmans (the Afghan rebels) in the mountains. They were supported by the US and Pakistan. Some carried M16 machine guns. They killed a lot of Soviets. I saw how our boys died in the Afghan mountains. Every week, they were sending bodies from Kabul to Moscow, Leningrad, or Kyiv.

“But now President Gorbachev says it was a mistake to send Soviet troops to Afghanistan," I interrupted.

Suddenly, Victor became annoyed.

“Hell with Gorbachev, they should have thought of it before sending us to that godforsaken country. Do you know that we lost over 25,000 boys? For what? Who is responsible for those poor souls? You tell me."

Victor became more and more emotional, so I had to divert the conversation. I lived nearly one year with Victor in our hostel room. He disturbed me hugely, but, at the same time, taught me many lessons of the war. His Afghan combat experiences later inspired me to write the novel Ivange Lokaya (Ivan’s World), which was published by the Wijesuriya Publishers. In 2005, I saw Fyodor Bondarchuk's movie 9th Company, a movie about the Soviet War in Afghanistan. According to some film critics, 9th Company was equivalent to Oliver Stone’s famous movie Platoon. After watching the 9th Company, I realized the hardships experienced by young soldiers like Victor in the Afghan mountains.

Dr Ruwan M Jayatunge 

ජර්මානු හෙදිය ලංකාවේ හෙද සේවය පිලිබඳ කියන කරුණු

  

      ඇයගේ කතාව LINK https://www.facebook.com/share/v/17EwKaNhqv/

මේ ජර්මානු හෙදිය ලංකාවේ හෙද සේවය පිලිබඳ කියන කරුණු සත්‍යයි.

හෙද සේවයේ නයිටිංගේල්ලා මෙන්ම මාර දූතිකාවන් ද සිටිති

ඇයගේ මේ කතාව සියළු වල අධ්‍යන ආරම්භ වන දින නවක හෙදියන්ට ඇසීමට සලස්වන්න

ශ්‍රී ලංකා හෙද පුහුනුවේ අඩුපාඩු මේ කතාවෙන් පේනවා. එම්පති වර්ධනය , , උපදේශනය වගේ විශයන් හෙද පුහුනුවේදී නවීකරණය කල යුතු බව පෙනී යනවා

........................................................හෙදියෝ ඉන්නේ මාර ප්‍රෙශර් එකක, මුලින්ම හෙදි විදුහලේ ගුරු සීනියර් හෙදියන් ඔවුන්ව ඉතා දරුනු පීඩනයකට ලක් කරවනවා ( මේවා පිලිබඳ කිසිවෙකු පබ්ලික් එකේ කතා කරන්නේ නැත) වාට්ටුවට ගිය ගමන් සීනියර් නර්ස් ලා , සිස්ටර් සහ මේට්‍රන් අනවශ්‍ය සහ උපරිම ප්‍රෙශර් එක දෙනවා. වරක් මේ ප්‍රෙශර් එක නිසා කාරාපිටිය රෝහලේ මේල් නර්ස් කෙනෙක් සිස්ටර්ට කෘමි නාශක අඩංගු සිරින්ජර් එකකින් විද මරා දැම්මා. අපේ කාලයෙත් සමහර ආතතියට ලක් වූ හෙදියෝ අපිට බැස්තිය දුන්නා. (සමහර හෙදියන් අපට බැස්තිය දීම සඳහා අනවතරේ රෑ දෙගොඩහරියේද රෝගියාට අසාධ්‍ය යැයි කියමින් බොරුවට අපට පණිවිඩ එවූහ. සැමියා සමග පවුල් ප්‍රශ්න තිබූ එක් හෙදියක් ගර්භිනී මව්වරු ප්‍රසූත කල විට ගර්භාෂය සංකෝචනය වීමට දෙන එර්ගොමැට්‍රීන් ඖෂධය ශිරා ගත නොකර වැදෑමහ ගර්භාෂය තුල හිර වීමට ඉඩදී පසුව වැදෑමහ හිරවෙලා කියමින් අපව ගෙන්වා ගැනීමට පුරුදුව සිටියාය. ...Read More : https://transyl2014.blogspot.com/2016/03/blog-post_17.html

Impact of Digital Technology and AI on Mental Health

 

Impact of Digital Technology and AI on Mental Health

by Dr. Ruwan .M Jayatunge M.D. PhD 

Lecture Link : 

Impact of Digital Technology and AI on Mental Health-20260224_72204 PM-Meeting Recording.mp4

පූටීන් ගේ උදහසට ලක්වූ ගායකයා

සෝවියට් දේශයේ බොහෝ දක්‍ෂ ගායකයෝ වූහ​. මේ ටයිම් මැෂීන් නම් ගීත කණ්ඩායමේ  අන්ද්‍රේ මකරයෝවිච් ගායකයා ගයන ගීයකි. ඔවුන් බීට්ල්ස් කණ්ඩායම මෙන් ගීත ගැයීම ආරම් භ කරන්නේ 1960 ගනන් වලදීය​. අන්ද්‍රේ මකරයෝවිච් යුදෙව් සෝවියට් ජාතිකයෙකි. පූටීන් විසින් යූක්‍රයීනය ආක්‍රමණය කිරීම පිලිබඳව ඔහු විරෝධතාව පල කලේය​. එම නිසා ඔහු විදෙස් ඒජන්තයෙකු ලෙස ලේබල් කරන ලදි. වර්තමානයේ ඔහු ඊශ්‍රායලයේ ජීවත් වෙයි. 

Машина Времени - Пока горит свеча  LINK ; https://www.youtube.com/watch?v=IZTVqQwESRI&list=RDIZTVqQwESRI&start_radio=1

කාමයන් ගෙන් මිදීම

අතීත ඉන්දියාවේ තරුණ තවුසෙක් අසපුවක අනෙකුත් තවුසන් සමග භාවනා කරමින් සිටියා. තරුණ තවුසා භාවනා කළාට ඔහුගේ හිත නොසන්සුන්. කුරුල්ලෙකුගේ මිහිරි නාදයක් උදේට ඇසුනාම ඔහු ඒ කෙරෙහි සිත යොමු කරනවා. මිහිරි නාදය ග්‍රහණය කර ගන්නවා. මේ නිසා භාවනාව කැඩී යනවා. රාත්‍රියට තවුසන් නිදා ගත්තේ මුව හම් ඇතිරූ සයනයන් මත. අනෙකුත් තවුසන් සුවසේ නිදද්දී තරුණ තාපසයා නිදි වර්ජිතව කල්පනා කරනවා. ඔහුගේ තවුස්දම හරියට කෙරුනේ නැහැ. නමුත් ඔහු ඒක අනෙක් තාපසයන් දැන ගනී කියලා බය උණා. ඒ නිසා අනෙකුත් තාපසයන් ඉදිරියේ ඉතාම ශාන්තව හැසිරුනා. සිතේ තිබු චංචල භාවය පිටතට පෙන්වුයේ නැහැ.

මේ අසපුවට දානය ගෙන එන්නේ අසල ගමකින්. ගමේ මිනිසුන් ගොවින්. ඔවුන්ගේ නායකයා දේවලක ගම්පතියා. දේවලක ගම්පතියාට දියණියක් සිටියා ඇයගේ නම දිව්‍යා. දිව්‍යා දිව්‍යන්ගනාවක් වගේ ලස්සනයි. දේවලක ගම්පතියා ඉතාම භක්තියෙන් තමයි තවුසන්ට දිනපතා දානය ගෙනාවේ කද බැඳගෙන. දිනක් දිව්‍යත් ආවා තවුසන්ට දානය පිළිගැන්වීමට. තරුණ තවුසා දිව්‍යා දුටු වෙලාවේ සිට හැසිරුනේ මෙඝයකට හසුවූ ලා තණ පත්‍රයක් වගේ. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහුනා. ඔහු හොර ඇහින් ඇය දෙස දෙස බැලුවා. අනෙකුත් තාපසයන්ට නොපෙනෙන ලෙස ඔහු ඇයගේ දෙනෙත්, දෙතොල්, තුනී සළුවට ආවරණය වූ පයෝදර , දෙවොටර දෙස ආසාවෙන් බලා හිටියා. මුළු දානය වළඳන වෙලාවේම ඔහුගේ ඇස සහ හිත තිබුනේ දිව්‍යා ළඟ. දානය වැළඳු පසු දිව්‍යා සෑම තාපසයෙකු ළඟටම ඇවිල්ලා දෙපා නමැදුවා. තරුණ තාපසයට වඳින විට ඔහුගේ දෙනෙත් යොමු උනේ ඇයගේ ආවරණය වූ දෙතන් වෙතටයි. ඒ නිසා ඇයට සුවපත් වෙත්වා කීමටත් සිහියක් ඔහුට තිබුනේ නැහැ.

එදා සවස ඔහුට හිත එකලාසයක් කර ගැනීමට බැහැ. භාවනා ආරම්මනය සිතට එන්නේ නැහැ. ඔහු ගේ සිත තිබුනේ දිව්‍යා අසල. ඔහු අරමුණු කර ගත්තේ දිව්‍යගේ දැකුම්කලු ශරීරය. ඔහු නොසන්සුන්. සුසුම් හෙළනවා. අනෙක් තාපසයන දකී යන බියෙන් ඔහු මුහුණ සඟවා ගන්නවා. රාත්‍රිය එළඹුනා. අනෙකුත් තවුසන් සිරුරු කිස් නිම කොට මුවසම් වල වැතිරී නිදාගැනීමට සුදානම්. තරුණ තවුසා සයනය මත වැතිරිලා දිව්‍යගේ ශරීරය ගැන හිතමින් හිටියා. නිදි දෙව් දුව ඔහු අසලකවත් නැහැ. ඔහු කල්පනා කලේ ඇයගේ දෙනෙත්, දෙතොල්, පයෝදර , දෙවොටර , ලජ්ජා ස්ථානය ගැන. ඔහු මේ පාපකාරී සිතිවිලි පළවා හරින්නට නොමද උත්සාහයේ යෙදුනා. ඔහු වේද මන්ත්‍ර කිව්වා . නමුත් වතුර යට තද කරගෙන හිටිය ඔට්ටුපාල බෝලයක් වගේ මේ කාම සිතිවිලි නොදැනුවත්වම උඩට එනවා. මේ සිතිවිලි නිසා ඔහුගේ පුරුෂ ලිංගය ඍජු උණා. මේක ඔහුට උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයක්. කාමයන්ගෙන් වෙන් වී සිටින තවුසෙකුගේ ඉන්ද්‍රියන් ප්‍රාණවත් වෙලා. ඔහුට බය හිතුනා ප්‍රාණවත් වූ ලිඟුව වෙන තාපසයෙක් දකීද කියලා. ඒ නිසා ඔහු තව තවත් අඳුර පවතින තැනකට මුව හම ඇදගෙන ගොස් ඒ අඳුරු ස්ථානයේ සයනය කළා. නමුත් ඔහුට නින්ද ගියේ නැහැ. ඔහුට දිව්‍යගේ ශරීරය කෙරෙහි මහත් ආසාවක් ඇති උණා. නොදැනුවත්වම ඔහු තමන්ගේ පුරුෂ ලිංගය කරා අත ගෙන ගියා.

පුරුෂ ලිංගයේ අත වදින කොටම ඔහුගේ දෑස් පියවුනා. ඔහුට දැනුනේ දිව්‍යා තම ලස්සන මටසිලුටු ඇඟිලි වලින් ඔහුගේ පුරුෂ නිමිත්ත අල්ලනවා වගේ. ඔහු තම ලිංගය මෘදුව අත ගෑවා. ඉතා ප්‍රහර්ෂ හැඟීමක් ඔහු තුල ඇති උණා. මෙසේ තරුණ තවුසා දිව්‍යා ගැන ස්වයං මෛථුනයේ යෙදුනා. එකපාරටම ඔහුගේ කාමය දෙගුණ තෙගුණ කරමින් ඔහු පුරුෂ ධාතු විසර්ජනය උණා. පුරුෂ බීජ ඔහුගේ අඳුන් දිවි සමෙන් කළ වස්ත්‍රයේ සහ මුව සමින් කළ යහනේ. ධාතු පහ වීමෙන් පසුව තාවකාලිකව ඔහුගේ ආවේගය පහවී ගියා.

උදැසන ඔහු අවදි වන විට සයනය පුරුෂ බීජ වලින් අපවිත්‍ර වෙලා. ඔහු මුව හම අව්වේ වේලෙන්නට දැමුවේ අනෙකුත් තවුසන්ට හොරෙන්. මුහණ කට සෝදා යලි ඔහු භාවනාවට අවතීර්ණ උණා. නමුත් හිත චංචල වෙලා. යලි දිව්‍යගේ ශරීරය කරා හිත ඇදී යනවා. යලි ඔහුගේ ඉන්ද්‍රියන් ප්‍රාණවත් වෙනවා. මේක තරුණ තවුසාට ප්‍රශ්නයක් උණා. ඔහු නොයෙකුත් වෘත , කමටහන් යොදාගෙන හිත එක අරමුණකට ගෙන එන්නට උත්සහ කරනවා. නමුත් ඔහුගේ සිතට එන්නේ දිව්‍යගේ ලස්සන ශරීරය. ඒ සඳහා ඇති ඇල්ම. මෙසේ මාස කීපයක් ගත උණා. තවුසාගේ හිතට නිවනක් නැහැ. සෑම රාත්‍රියකම ඔහුගේ සයන අපවිත්‍ර වෙනවා. අවසනයේ තවුසා නිගමනය කරනවා දේවලක ගම්පතියා හමු වී දිව්‍යා සරණපාවා ගැනීමට.

දිනක් ඔහු හොර රහසේ පිටත් උණා ගම්පතියගේ නිවසට. අතරමගදී පිරිසක් ඉදිරියට එනවා උණ රිටි වලින් තැනු තඩක් කර තබාගෙන. ලං උනහම ඔහුට පෙනුනා මේ අය වළ දැමීමට පැදුරක එතූ මිනියක් ගෙනයනවා. එක පිටුපසින් දේවලක ගම්පතියා සහ ඔහුගේ බිරිඳ අඬමින් යනවා. ඔහුට කරුණු තේරුනා. ඒත් ඔහු ගම වැසියෙකුගේ ඇහුවා මරණය ගැන. අනේ මිය ගිහිල්ලා තියෙන්නේ දිව්‍යා. ඇය කුඹුරේ ගොයම් කපන කොට නාගයෙක් දෂ්ට කරලා. ඒ විසෙන් ඈ මිය ගිහින්. තරුණ තවුසා ගේ බලාපොරොත්තු බිඳී ගියා. කිසිම වෙනසක් නොපෙන්වා ඔහුත් අවමගුල් පෙරහරේ ගමන් කළා. පිරිස ගියේ අමු සොහොනට.

අමු සොහොනේදී දිව්‍යා වළ දැමීමට පෙර යලිත් වරක් අවසන් ගෞරවය දක්වන්නන් සඳහා ඇයගේ ශරිරය එතූ පැදුර දිග හැරලා මළ සිරුර පෙන්නුවා. සියල්ලන්ම වට වෙලා ඇයට අවසන් ගෞරවය දැක්වුවා. නමුත් තරුණ තවුසා බැලුවේ දිව්‍යගේ ශරීරය දෙස. ඇය මිය ගිහින් සිටියත් ඔහු දුටුවේ දිව්‍යා පණ පිටින් ඉන්නාක් වගේ. ඇය මුල් දිනයේ දැක්කාටත් වඩා ලස්සනයි. ඔවුන් දිව්‍යා පැදුරෙන් ඔතා වළ දැමුවා. ඉන්පසු පිරිස විසිරි ගියා. තවුසා ද ඒ සමගම අසපුවට ආවා.

අසපුවට පැමිණි තවුසාගේ හිත හොඳටම කැලඹිලා. ඔහුගේ හිතට විදුලි කොටනවා සේ විවිධ කාම සිතිවිලි එනවා. දිව්‍යා දුටු මුල් දවස, ඇයගේ සිරුරේ ලස්සන, ඇයගේ අවමගුල, වළ දැමු හැටි මේ සියල්ලම ඔහුට මැවී පේනවා. යලිත් දිව්‍යා බැලීමට ඔහුට මැඩගත නොහැකි ආශාවක් ඇති උණා. එදින රාත්‍රියේ සියලුම තවුසන් නින්දට ගියහම ඔහු හෙමිහිට අවදි වී අඳුරේම අමු සොහොන බලා ගියා. එදා යන්තම් හඳ පැයූ දවසක්. අඩි දෙක තුනකට වඩා දුරක් පෙන්නේ නැහැ. ඔහු ගල් මුල් වළ හැපෙමින් අමු සොහොනට ආවා. වියාලයන්ගේ හඬ ඔහුගේ දෙකන් පසාරු කරගෙන ගියා. වියාලයන් කුණු වූ මළ සිරුරු කනවා. ඇටකටු හපන හඬ , මළකුණු වලට වියාලයන් රණ්ඩු වෙන හඬ මේ සියල්ලම ඔහුට ඇහුනා. බිය නිසා ඔහුගේ ගත දහදියෙන් තෙත් උනත් දිව්‍යා ගැන තිබු රාගය නිසා ඔහු අමු සොහොනේ ඒ මේ අත ඇවිද දිව්‍යා වළ දැමු ස්ථානය සොයා ගත්තා. ඇය මිහිදන් කළ වළ ඔහු අත් දෙකෙන් සෑරුවා. මෙසේ සරණ විට දිව්‍යගේ සිරුර ඔහුගේ අත් ගැටුණා.

ඔහු දිව්‍යගේ සිරුර ගොඩ ගත්තේ ප්‍රවේසමට. ඇයගේ ශරීරය එතූ පැදුර දිග හරිය විට අඩ සඳ එළියෙන් ඔහු දිව්‍යගේ සිරුර දුටුවා. දිව්‍යා නිදාගෙන ඉන්නවා වගේ , ඇයගේ දෙනෙත් අඩමානයට වැසිලා. ඔහු ඇයගේ සිරුර ආවරණය කර තිබු දුහුල් පොට අයින් කළා. දැන් දිව්‍යා නිරුවතින්. ඔහු ඇයගේ ශරීරයේ ලස්සන්න නැරඹුවේ සඳ එළියෙන්. ඇයගේ දෙතොල්, පයෝදර , දෙවොටර , ලජ්ජා ස්ථානය මේ සියල්ලම ඔහු ආශාවෙන් නැරඹුවා. ඉන්පසු ඔහු තම අඳුන් දිවි සමින් කළ තවුස් වස්ත්‍රය උනා දමා දිව්‍යා සමග සයනය කළා. ඇයගේ ශරීරය ආසාවෙන් ස්පර්ශ කළා.

මෙසේ ඔහු දිව්‍යගේ මළ සිරුර සමග සම්භෝගයේ යෙදෙන විට වියාලයන් ලඟින් යනවා. ගොරවනවා , දිව්‍යගේ ශරීරයෙන් මස් කෑල්ලක් කඩා ගැනීමට තැත් කරනවා. තවුසා උණ දණ්ඩක ආධාරයෙන් වියාලයන් පළවා හැරියා. යලි දිව්‍යගේ සිරුර සමග මෛථුනයේ යෙදුනා. මෙසේ බොහෝ වෙලාවක් ඔහු දිව්‍යගේ ශරීරය සමග සිටියා. දැන් වටින් ගොඩින් එලිය වැටීගෙන එනවා. තවුසා නැවතත් දිව්‍යගේ සිරුර පැදුරු කබලේ ඔතා පස් වලට යට කළා. වියාලයන්ට ඇය වළ දාපු ස්ථානය හැරීමට නොහැකි වන ලෙස කටු අකුල් අතුරුවා. මේ කරලා ඔහු හනිකට අසපුවට ගියේ කුකුලා හඬලන වෙලාවට. අනෙකුත් තාපසයන් දැන් අවදි වන වේලාවයි තරුණ තවුසත් මේ දැන් නැගිට්ටා සේ දැහැටි දඬුවක් විකා දත් ශුද්ද කර මුව දෝවනය කර ගත්තා. ඒ කොට අනෙකුත් තවුසන් සමග භාවනාව ඇරඹුවා.

ඔහුගේ සිත යන්නේ පෙරදා රාත්‍රියේ දිව්‍යගේ සිරුර සමග කළ සම්භෝගයට. ඔහු ඒ සෑම අවස්ථාවකම සිහිපත් කොට ඔහු කාම ගංගාවේ කිමිදුනා. ඔහු නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන හිටියේ යලි රාත්‍රිය එනකම්. මධ්‍යම රාත්‍රිය තෙක් තරුණ තවුසා සිටියේ ඇඟිලි ගැන ගැන. මධ්‍යම රාත්‍රියේ යලිත් ඔහු ශබ්දයක් නොකර අසපුවෙන් පැන ගත්තා. ඔහු කෙලින්ම ගිය අමු සොහොනට. වියාලයන්ගේ ගෙරවිලි , පොරකෑම් ගණනකටවත් නොගෙන ඔහු දිව්‍යගේ සිරුර වළ දැමු ස්ථානය හෑරුවා. ඔහු යලි ඇයගේ සිරුර ගොඩ ගත්තේ කාමයෙන් දැවෙමින්. ඔහු යලිත් මළ සිරුර ඔතා තිබු පැදුර ඉවත් කොට ඇයගේ ශරීරය යළි නිරුවත් කළා.

ඇයගේ සිරුර මඳක් ඉදිමි තිබුනා. ඉන් ආවේ අමුතු ගන්ධයක්. මුව මඳක් ඇරී තිබුනා. නමුත් සිරුරේ රුව එතරම් වෙනස් වෙලා නැහැ. ඔහු ඇයගේ ශරීරය සමග බොහෝ වෙලාවක් සම්භෝගයේ යෙදුනා. සියොතුන් ගේ නාදය ඇසෙන කොට ඔහු සම්භෝගයේ දීම නවත්වා නැවත මළ සිරුර පැදුරේ ඔතා වළ දැම්මා. ඒ කොට කටු වැල් ඇයගේ සොහොන වටා ඇද්දේ සිගාලයන්ට ඇයගේ සිරුර භෝජනයක් නොවීමට. මේ කරලා ඔහු ලහි ලහියේ අසපුවට දිව ගියා. කිසිවෙකු ඔහු රාත්‍රියේ නොසිටි බව දැනගෙන නැහැ. ඒ නිසා ඔහුට ආවේ මහත් සැහැල්ලුවක්. පෙර දා සේ ඔහු අනෙකුත් තවුසන් සමග එක වී භාවනාවේ යෙදුනා. නමුත් ඔහුගේ සිත දිව්‍යා ළඟ.

එදින රාත්‍රියේ අසපුවේ යාගයක්. තරුණ තවුසා කීප වතාවක් අසපුවෙන් පැන අමු සොහොනට යාමට උත්සහ කළා නමුත් නායක තවුසා සිටි නිසා ඔහුගේ උත්සාහය සාර්ථක නැහැ. ඔහු නොසන්සුන්කමින්, දිව්‍යා ගැන සිතමින් යාගයට සහභාගී උණා. උදැසන එළිය වැටෙන කොට ඔහුට හරිම කේන්තියක් ආවා දිව්‍යා ලඟට යාමට නොහැකි වීම ගැන. ඔහු දහවල් කාලය ගත කලේ උණ විකාරයෙන් වගේ. රාත්‍රිය වන තෙක් බලාගෙන හිටියා. එදින රාත්‍රියේ ඔහු බොරු ලෙඩක් ගෙන යාගයට සහභාගි උනේ නැහැ. මධ්‍යම ජාමයේ ඔහු සෙමින් සෙමින් අසපුවෙන් පැන අමු සොහොන බලා ගියා. දිව්‍යගේ සොහොන හොයා ගන්න ඔහුට අමාරු උනේ නැහැ. ඔහු මුළු වැර යොදා ඇයගේ සොහොන හැරුවා.

ඇයගේ සිරුර ගොඩ අරගෙන සම්භෝගයේ දීමට ඔහු තැත් කළා. ඔහුට දැනුනා ඉවසිය නොහැකි මිනි කුණු ගඳක්. ඔහු අඬ සඳ එළියෙන් ඇයගේ සිරුර දිහා බැලුවා. දිව්‍යාගේ ශරීරය ඉදිමිලා කටින් ඕජස් ගලනවා. ඇස් රඹුටන් ගෙඩි දෙකක් වගේ එලියට ඇවිදින්. ඇයගේ දෙතන් ඉදිමිලා පිහියකින් කැපුවා වගේ තැන් තැන් වලින් පැලී ඕජස් ගලනවා. රන්වන් පැහැති සම කළු වෙලා. හම ඇල්ලූ විට කුණු වූ කොස් ගෙඩියක් වගේ සම අතට එනවා. ඔහු දුටුවේ රූමත් දිව්‍යා නොවෙයි යකින්නක් වගේ කුණු වී ගිය මළ කඳක්.

තවුසා බිය ගත්තා , ඔහු වහාම මළ සිරුරින් ඈත් උණා. ඒ අවසරයෙන් කුසගින්නේ සිටි සිගාලයෙක් මළ සිරුරේ මුහුණෙන් කොටසකට දත් ගසා කම්මුලෙන් කෑල්ලක් කඩා ගත්තා. දැන් මළ සිරුර පෙරටත් වඩා විකෘතියි , බැලීමටත් භයානකයි. බියෙන් සහ පිළිකුලෙන් ඇවිලී ගිය තවුසා තමන්ගේ අඳුන් දිවි වස්ත්‍රය සකස් කරගෙන අඳුරේම අසපුව බලා දිව ගියා. ඔහු ගල් මුල් වළ හැපී ඇද වැටුනා. සිරුර තැලී සිරුනා. නමුත් ඔහු දිවීම නැවත්තුවේ නැහැ. ඔහුගේ ශරීරයේ මිනි කුණු ඕජස් තැවරිලා. මුළු සිරුරම මළකුණු ගඳයි. ඒත් ඔහු නැවතුනේ නැහැ දිගටම අසපුවට දිව්වා. අසපුව දොරටුව ළඟ ඔහු සිහිසුන්ව ඇද වැටුනා.

තවුසාට සිහිය එන විට අනෙකුත් තවුසන් ඔහුගේ ශරීරය සෝදා අලුත් වස්ත්‍රයක් අන්දවා තිබුනා. ඔහු නායක තවුසාට තමන් කළ පාපය පාපෝච්චාරණය කළා. නායක තවුසා බුද්ධිමත් කෙනෙක්. ඔහු තරුණ තාපසයාට කිව්වා ඔහු දුටු දිව්‍යාගේ සිරුරේ අවස්ථා, එනම් පළවෙනි වර අසපුවේදී , දෙවන වර මිනිය මිහිදන් කරන විට විට, තෙවනුව මුල් වරට ගොඩගත් අවස්ථාව, ඉන් පසු දෙවන වරට ගොඩගත් අවස්ථාව සහ අවසාන වරට ගොඩගත් අවස්ථා මෙනෙහි කරලා භාවනා කරන්න කියලා. තවුසා මේ සියලු අවස්ථා මෙනෙහි කරන විට ඔහු තුල තිබු රාග ගින්න නිවී ගියා, දෙතිස් කුණුපයෙන් සැදුම් ලත් ශරීරයේ යථා ස්වභාවය අවබෝධ උණා. ඔහුට තේරුණා වෙනත් අනෙකුත් ශරීර මෙන් දිව්‍යගේ දිව්‍යමය ශරීරයද පොලවට පස් වී යන බව. ඔහු කාම ආසවයන්ගෙන් විමුක්තිය ලැබුවා.

මේ කතාවෙන් පෙන්නුම් කරනවා කාම රාගයන්ගෙන් වෙන් වීමට හා ඉන් ඈත් වීමට ගන්නා අධි වෑයම අපිව එයට තවත් කිට්ටු කරන අයුරු. නමුත් කාමයන්ගේ තත්‍ය ස්වභාවය තමා විසින් අවබෝධ කරගත් විගස අසීරුවකින් තොරව එයින් මිදීමට පහසුයි.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග ගේ මානසික රෝගියා ගේ පරිකල්පනය කෘතිය ඇසුරෙනි

සේන තෝරදෙනිය ගේ පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ උපත නැගීම හා බිඳවැටීම

සේන තෝරදෙනිය ගේ පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ උපත නැගීම හා බිඳවැටීම කෘතියේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයෙන් සහ ඒ ආශ්‍රිතව බිහි වූ උගතුන් විසින් සාහිත්‍ය කෙරෙහි සිදු කරන ලද බලපෑම විශ්ලේශනය කරයි. පේරාදෙණිය ගොඩ නංවන ලද අයිවර් ජෙනිංස් ගේ සංකල්පය වූයේ පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලය තුල බටහිර පන්නයට මුසු වූ ඉහල සමාජයට ගැලපෙන විද්‍යාර්ථියන් බිහි කිරීමය. එසේම ඔහු තුල විදේශ සිසුන් අධ්‍යාපනය සඳහා පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයට ගෙන්වා ගැනීමේ ප්‍රාග්ඥානයක් ද විය​. කෙසේ නමුත් පසු කාලයක රූපා රත්නසීලී පෑන් වධය ( යෝනියට පැනක් ඇතුල් කිරීම​) නිසා නේවාසිකාගාරයේ උඩු මහලින් පැන්නාය​. කොට කලිසමක් ඇඳගෙන විශ්ව විද්‍යාලයට ගිය වෛද්‍යවරයෙකුට සිසුන් ගේ මැර ප්‍රහාරයකට ලක් වන්නට සිදු විය​. වලේ නාට්‍යකදී කිස් එකක් දුන් නළුවාට පහර දීමට සිසුන් උත්සහ කළහ​. ජෙනිංස් ගේ බටහිර පන්නයට මුසු වූ ඉහල සමාජයට ගැලපෙන විද්‍යාර්ථියන් බිහි කිරීමේ සිහිනය කෙසේ වතත් පේරාදෙණිය වෙත ගං කබර සංස්කෘතිය ආවේය​. 

මෙය කලින්ම වටහා ගත් නිසාදෝ ශ්‍රී ලංකාව සංස්කෘතික කාන්තාරයක් බව කීවේය​. මෙය  ප්‍රකාශය සනාත කරන සාධක  පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ උපත නැගීම හා බිඳවැටීම කෘතියේ 52 දෙවන පිටුවේ සඳහන් වෙයි. ජෙනිග්ස් ගේ පේරාදෙණිය මූලික කර ගත් අන්තර්ජාතික අධ්‍යාපන හබ් එක ක්‍රියාත්මක වූයේ නැත​. නමුත් එම සංකල්පය මැලේසියාව සහ නේපාලය ක්‍රියාත්මක කොට විදෙස් සිසුන්ට අධ්‍යාපනය  ලබා දී ඔවුන් ගේ ආර්ථිකයට විදෙස් විනිමය ලබා ගැනීම සඳහා මං තැනූහ​. 

පේරාදෙණිය ගුරුකුලය ආරම්භ කිරීම සඳහා මහාචාර්‍ය එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍ර මූලික කර්තව්‍යක් කලේය​. ඔහු යම් ආධිපත්‍යක් ගොඩ නගා ගනිමින් තමන්ට අවනත වූ ගෝලයන් මෙහෙයවමින් ස්වාධීන ලේඛකයන්ට පහර දුන් බව කතුවරයා පවසයි. මෙය අසත්‍යක් නොවේ. එසේම කතුවරයා එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍ර ගේ  එතරම් උස මහත නොවූ දේශ ලක්‍ෂණ පිලිබඳ කතා කරයි. සරත්චන්ද්‍ර පිලිබඳ කියවා යෝධ ප්‍රතිරූපයක් සිතින් මවා ගත් සිසු සිසුවියන් ඔහු සියැසින් මුල් වරට දකින විට යම් ආකාරයක බලාපොරොත්තු කඩවීමක් පිලිබඳව සඳහන් කරයි. එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍ර තරුණයා සිවිල් සේවයට ඉල්ලුම්  කලද ඔහු තුල පරිපාලකයෙකු ගේ පෞරුෂයක් නොතිබූ නිසා ඔහු එම සම්මුඛ පරීක්‍ෂණයෙන් අසමත් වූ බවටද  එකල රාවයක් තිබුනේය​. කෙසේ නමුත් පේරාදෙණියේ ඔහු තම ලිවීම් , විචාර සහ නාට්‍ය මගින් දැවැන්ත පෞරුෂයක් ගොඩ නගා ගත්තේය​.

පේරාදෙණියට මුල් කාලයේ වරප්‍රසාධිත පාසල් වලින් ධනවත් සිසුන් පැමිණි අතර සමහර සිසුන් විශ්ව විද්‍යාලයට ආවේ බෙන්ස් හෝ එම්.ජී රථ වලින් බව පැරණි සිසුන් පවසති. ගොවි කම්කරු පවුල් වලින් ආ සිසුන් පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ තිබූ පහසුකම් සහ ආහාර මෙනුව දැක විමතියට පත් වූ බව කතුවරයා කියයි. ඔවුන් මුල් වරට ඇඳක නිදා ගත්තේ පේරාදෙණිය නේවාසිකාගාරයේදීය​. එසේම වතුර මල් වලින් යුත් නාන කාමර , වැසිකිලි පෝච්චි සහ කාමර වල තිබූ ලී බඩු දැක සංස්කෘතික තිගැස්මකට ලක් වූ බව කතුවරයා පවසයි.

මුල් වරට පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණි සුචරිත ගම්ලත් එය ආහාර පාන වලින් ගහන සුඛය දනවන අයිතමයන් ගෙන් යුත් ආලකමන්දාවක් ලෙස හැඳින්වූ බව කතුවරයා පෙන්වා දෙයි. එය විමතියකට කරුණක් නොවේ පන්සලක හැදුනු වැඩුනු ළමා සුචරිත ගම්ලත් ගෙන් එවැනි ප්‍රතිචාරයක් ලැබීම ස්වාභාවිකය​. තවද ලබන ආත්මයේ මේ කරුමක්කාර ලංකාවේ නොයිපිද සැප පහසුකම් ඇති යුරෝපයේ රටක ඉපදිය යුතු බව ගම්ලතුන් කී බව කතුවරයා සඳහන් කරයි. මෙම ප්‍රකාශය මට විමතිය නොගෙන දේ. මීට දශකයකට පමණ පෙර කැනඩාවේදී මට විරාජ් ප්‍රනාන්දු හමුවූ අතර තම පොතක් සිංහලට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා ගම්ලතුන් සමග සිදු කල සංවාදයකදී තමාව කැනඩාවේ ජීවත් වීම සඳහා ගෙන්වා ගන්න බැරිද  කියා ගම්ලතුන් තමන් ගෙන් ඇසූ බව විරාජ් ප්‍රනාන්දු මට පැවසීය​.

සරත්චන්ද්‍රයන්  ලංකාවේ සාහිත්‍ය දැවැන්තයෙක් වූ නමුදු ජපන් බසට පරිවර්තනය කරන ලද ඔහුගේ මළගිය ඇත්තෝ පොතේ පිටපත් 500 හෝ  ජපානයේ නොවිකුණු බව මහාචාර්‍ය තදෂි නොගුචි ගේ ප්‍රකාශය කතුවරයා හුවා දක්වයි. මේ අනුව සරත්චන්ද්‍රයන්ට අන්තර්ජාතික ලෝකය අතික්‍රමණය කිරීමට නොහැකි විය​. මා විසින් කතුවරයා සමග කල සංවාදයේදී පේරාදෙණියට අනුබද්ධිතව සේවය කල මහාචාර්‍ය ගණනාත ඔබේසේකර සහ පසුකාලීනව ලන්ඩනයේ කිංස් විද්‍යාලයේ සායනික මනෝ විද්‍යාඥ පද්මාල් ද සිල්වා අන්තර්ජාතික ලෝකය අතික්‍රමණය කිරීම පිලිබඳව ඔහු දැරුවේ ඇල් මැරුණු අදහසකි. පේරාදෙණිය විසින් අන්තර්ජාතික ලෝකය දිනූ තම උගතුන් අමතක කලේද ? 

ලංකාව කේන්ද්‍ර කොට ජීවත් වන මධ්‍යම පාන්තික උගතුන් බොහෝ දෙනෙකු එන්. ජී.ඕ ව්‍යාපෘති සහ ඩොලර් පිලිබඳව මහත් අභිරුචියෙන් යුතුව කතා කරති. ඩොලර් කියූ විට ඔවුන්ට ආසයි බයයි හැඟීමක් ද ඩොලර්  යනු මසුරන් හෝ කහවණු වැනි දෙයක් බවද ඔවුන් ගේ අවිඥාණයේ තිබේ. එසේම ඩොලර් ගැන කතා කිරීමේදී ඔවුන්ට තහනම් ගහේ හැඟීම් ද එති. එසේම සමහරු විශ්වාස කරන්නේ සිංහල බෞද්ධයාට හෝ බුදු දහමට පහර දී ලියන ලිපි වලට ඩොලර්  වලින් මුදල් ලැබෙන බවය​. අවම වශයෙන් නයිජීරියාවට හෝ ගොස් තිබෙන කතුවරයාද ඒ පසුගාමී අදහස දරණ බව පෙනේ. 

වරක් මා මගේ බ්ලොගයෙන් සිංහල බෞද්ධයාට හෝ බුදු දහමට පහර දී ලියන A 4 ප්‍රමාණඒ ලිපියකට ඩොලර් 300 ගෙවන   බව සහ අදාල ලිපි එවිය යුතු ඇමරිකාවේ ලිපිනයක් ද සඳහන් කලෙමි. (එම ලිපිනය නිව් යෝක් හි මානසික රෝහලක ලිපිනයකි) මගේ මේ ප්‍රචාරක දැන්වීම ඇතැමෙකු සත්‍ය ලෙසින් සහ  ඉතා බැරෑරුම් ලෙස ගෙන එය සත්‍යක් බව සිතූහ​. මගේ ව්‍යාජ ප්‍රචාරක දැන්වීම ඔවුන් ගේ පැරනොයිඩ් භීතිකාව උත්සන්න කල බව පෙනුනි. සමහරෙකු මට ප්‍රසිද්ධියේ බැණ වැදුනහ​.

කතුවරයා ලේඛක ඩී. බී. කුරුප්පු පිලිබඳ සඳහන් කිරීමේදී ඕස්ට්‍රේලියාවේ වැඩිහිටි නිවාසයක මිය ගිය  ඩී. බී. කුරුප්පු යැයි සඳහන් කරයි. මෙය මා දකින්නේ බටහිර ලෝකයේ ජීවත් වන ලාංකිකයන් කෙරෙහි යම් අගතියකින් හෝ ඉරිසියාවෙන් ලියන ලද වාක්‍යයක් ලෙසටය​. 

විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු බටහිර ලෝකයේ මිනිසුන් බොහෝ දෙනෙකු ජේෂ්ඨ පුරවැසියන් සඳහා වූ Retainment Apartments  වෙත යති. ඒ පහසුව සඳහාය​.  ලේඛක ඩී. බී. කුරුප්පු ඕස්ට්‍රේලියාවේ වැඩිහිටි නිවාසයක මිය ගියා යනුවෙන් ලියන විට කිසි දින බටහිර රටක් නොදුටු සිංහල පාඨකයාගේ සිතේ මැවෙන්නේ උපන් රට දමා බටහිර රටකට ගොස් දරු මුණබුරන් හෝ  ඟාතීන් නැතිව ඇඳක් මත අවසන් හුස්ම හෙලන වෘධයෙකු ගේ චිත්‍රයකි. ඔවුන් මේ චිත්‍රය අනුගත කරන්නේ ලංකාවේ වැඩිහිටි නිවාස වලටය​. මෙය කියවන සිංහල පාඨකයා තුල අනුකම්පාව මෙන්ම උපන් රට දමා ගිය එකාට හොඳ වැඩේ වැනි ක්සෙනෆෝබියා හැඟීමක් ජනිත වෙයි. මෙය මාගේ සිත් ගත් හමර්ටාන් වැනි කෘතියක් ලියූ කතුවරයෙකු ලෙස සේන තෝරදෙනියට නුසුදුසු බව මාගේ හැගීමයි.

පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ  මහාචාර්‍ය නන්දසේන රත්නපාල ගේ විචාරයන් ගැන කතුවරයා පෙන්වා දෙයි. මගේ අදහස අනුව මහාචාර්‍ය නන්දසේන රත්නපාල ගේ සමහරක් සිද්ධි අධ්‍යනයන් ( අසූචි කන / මුත්‍රා පෝච්චි ලෙවකන ) ව්‍යාජයන් බවත් ඒවා ඔහු විසින් නිර්මාණය කරන කේස් ස්ටඩීස් බවත් මට සිතේ. මහාචාර්‍ය නන්දසේන රත්නපාල මහතා විවිධ පුද්ගලයන් ගේ අස්වාභාවික චර්‍යාවන් පිළිබඳව සවිස්තරව ලියා තිබේ. එහෙත් මේ චර්‍යාවන් ගේ මූලයන් ගැන මහාචාර්‍ය   රත්නපාල දීර්ඝ වශයෙන් කරුණු දක්වා නොමැත්තේ මස්තිෂ්කය සහ ඒ හා බැඳුණු ජීව රසායණික ක්‍රියාදාමය පිළිබඳ එතුමා අධ්‍යනය නොහල නිසා විය හැකිය​.  සමහර අසාමාන්‍ය චර්‍යා සඳහා මූලය පෙර කර්මය ලෙසට එතුමා පෙන්වා දෙයි.  නන්දසේන රත්නපාලයන් පෙන්වා දෙන චර්‍යා සහිත භින්නෝන්මාද රෝගීන් කිහිප දෙනෙකුට මා විසින් ප්‍රතිකාර කොට තිබෙන අතර එවැනි චර්‍යා තිබෙන බව කියමි. එහෙත් ඔහුගේ පොත් වලින් විස්තර කරන සමහර සිද්ධි අධ්‍යනයන් ඔහුගේ ෆැන්ටසීන් වීමේ ප්‍රබල සම්භාවිතාවක් තිබේ.

පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ උපත නැගීම හා බිඳවැටීම කෘතියේ සරත්චන්ඳ්‍ර , මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ගුණදාස අමරසේකර , කේ ජයතිලක යනාදීන් ගේ කෘතීන් පිලිබඳ සහ ඒ ආශ්‍රිතව සිදුවූ විචාරයන් පිලිබඳව කතුවරයා ඉතා ප්‍රබලව කරුණු ඉදිරිපත් කරයි. දෙන්නම් බැටේ මෙන්ම කසඤං පිට  විචාරයන් පිලිබඳ ඔහු පෙන්වා දෙයි. එසේම පේරාදෙණිය ගුරුකුලයට එරෙහි කරන ලද සංවාද  සම්මන්ත්‍රණ වලදී දැණුම සහ න්‍යායික දුගී බව නිසා ඒවා ගුටි ගහ ගන්නා ගෝරි බෝරි වලින් ඉවර වූ අයුරු විස්තර කරයි.

 

බොහිමියානු චින්තනයෙන් යුතුව පොත් ලියූ ගුණදාස අමරසේකර අවසානයේදී සිංහල බෞද්ධ ජාතිවාදයේ පෙර ගමන්කරුවෙකු වූ අයුරු විශ්මයජනකය​. පහත දැක්වෙන්නේ මා විසින් ලියූ ලිපියක කොටසකි.

...........................  ..................ලංකාව අන්තර්ජාතික සංකෘතික ලෝකයට යා කරන්න ඉහල මධ්‍යම පාන්තික ක්‍රිස්තියානීන් කල සේවය තියෙන්නේ තවමත් සැඟවිලා. ඔවුන් නිසා තමයි ලංකාව Jim Reeves, Elvis, Hank Snow වගේ චරිත ගැන දැන ගන්නේ. එහෙත් ඉහල මධ්‍යම පාන්තික බෞද්ධයන් වූ ගුණදාස අමරසේකර , නලීන් සිල්වා ලංකා සමාජයට බෙදුවේ සංකෘතික පසුගාමීත්වය​. ....... ඒ කාලයේ ගුණදාස අමරසේකරගේ “ඝනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලු” කියවා සහ සුනිල් ආරියරත්න ලියූ නන්දා මාලිනීගේ විරෝධතා ගී අසා ෆෝම් වූ කොල්ලන් ප්‍රේමදාස සමග ගේම ඉල්ලූහ. ප්‍ර්‍රේමේ මොවුන් ටයර් සෑවල යැවීය. කොල්ලන් ෆෝම් කල ගුණදාස අමරසේකරලාගේ නන්දා මාලිනීලාගේ ලමයි අර කුමන්ත්‍රන්ණකාරී ලංකාවට කෙලවීමට දත කට මැදගෙන සිටින බටහිර රටවල සුවසේ ජීවිතය විඳිති. ටයර්සෑ වල අන්තිම ගමන ගිය කොල්ලන් ගේ දෙමාපියන් තවමත් අතුරුදහන් වූ සිය දරුවන් සොයති.

ලක්බිමේ මිහිරි ෆොන්සේකා ගේ පැණයකට අතුරලියේ රතන දෙන පිලිතුර බලන්න

මිහිරි ෆොන්සේකා : පාඨලි චම්පික රණවක ඔබට හමුවුණේ කොහොමද?

අතුරලියේ රතන : ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේදී තමයි ඔහු මට හමුවුණේ. ඒ කාලයේ චිනුවාචිබේගේ අප්‍රිකානු ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය ගැන ඔහු උනන්දු වුණා. ගුණදාස අමරසේකර “ඝනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලු” ‍පොත ලීවේ ඔය කා‍ලේ. ඒ ‍පොත ශිෂ්‍යයන්ගේ ‘බයිබලය’ වුණා. තරුණ පරපුරේ ජීවිතයට උත්තේජනයක් දීපු ‍පොතක්. චම්පික ඔය කාරණා ගැන තමයි මා සමග කතා කළේ.

ශිෂ්‍යයන්ගේ ‘බයිබලය වූ “ඝනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලු” ‍ලියූ සහ ජාතික චින්තනය පිලිබඳ මොරගෑ බටහිට රටවල් වලට හිටු කියා බැන වැදුනු ගුණදාස අමරසේකර සිළුමිණ පුවත් පතේ සුනිල් මිහිඳුකුලට දෙන්නේ මෙවැනි පිලිතුරකි.

සුනිල් මිහිඳුකුල: ඔබේ බිරිඳ කවුද?

ගුණදාස අමරසේකර :චන්ද්‍රා සෙනෙවිරත්න. සබරගමු විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංග්‍රිසි අංශයේ මහාචාර්යවරියක් විදියට කටයුතු කළා.

සුනිල් මිහිඳුකුල:දරුවන්?

ගුණදාස අමරසේකර : එක පුතයි. නම සුමේධ. එයා ඉන්නේ ඔස්ට්‍රේලියාවේ.

(මේ කතාවේ මොරල් එක : කියන්නා මොන බයිලයක් කීවත් අසන්නා සිහි බුද්ධියෙන් ඇසිය යුතුය. ඔවුන්ගේ දරුවන් නොයන තැන් වලට ඔවුන් අපගේ දරුවන් යැවීමට සෙට් කරති. අප යා යුත්තේ ඔවුන් අපට දෙන ඉලක්ක වලට නොව ඔවුන් තමන් ගේ දරුවන්ට දෙන ඉලක්ක වලටය)........................

පේරාදෙණියේ පරිනාමය ගැන කතා කිරීමේදී අයිවර් ජෙනිංස් යුගය සරත් චන්ද්‍ර යුගය මෙන්ම විජේවීර යුගය පිලිබඳව කතා කල යුතුය​. පේරාදෙණිය ගුරුකුලය බිඳ වැටීමට ආසන්න වන විට සරත් විජේසිංහ විසින් දොරවල් ඇර කැඳවා ගන්නා විජේවීර යුගය ඇරඹෙයි. එම කාලය තුල මාස් ශාලාවේ බෝම්බ පිපිරීම,  පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් 17 සහ 88 කැරලි වලට යොමු වීම සහ නවක වධය පවත්වාගෙන යන පශ්චාත් විජේවීර යුගයන් පිලිබඳ කතා කල යුතුය​.

1977 අගෝස්තු මාසයයේ 16 දින එල්විස් ප්‍රෙස්ලි මිය  ගිය විට  පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුවියෝ කළු ඇඳගෙන දේශන වලට සහභාගී වූ බව වාර්තා වෙයි. මේ අනුව 1977 කාලය දක්වා ජෙනිංස් ගේ කුල්ටූර් බලපෑම තිබූ බව පෙනී යයි. නමුත් පසුකාලීනම් මේ කුල්ටූර් යුගය ගං කබර යුගයක් දක්වා පරිනාමය වෙයි. 

මාගේ පවුලේ සාමාජිකාවක් ඉංග්‍රීසි උපාධියක් හැදෑරීමට 1982 වසරේදී පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ගියාය​. ඇය ඉගෙනුම ලැබුවේ කොලඹ සෙන් බ්‍රිජට් කන්‍යාරාමයෙනි. එහෙත් ඇය පේරාදෙණියට පය තබන්නේ සායම් ගිය ගවුමක්  සහ කබල් සෙරෙප්පු දෙකක් දමාගෙනය​.  නවක වධකයන් ඇය ඉගෙනුම ලැබූ පාසල පිලිබඳ ඇසූ විට ඇය පවසන්නේ ඇය කළුබෝවිල විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ බවය​. උන්මත්තකයන් සහ පර පීඩක කාමයෙන් පෙලෙන්නන් පිරිසක් විසින් ඔබගේ අගනා විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතය සොරා ගත් බව මා කීවෙමි. මේ විපරීත සඳහා පේරාදෙණිය ගුරුකුලයේ බලපෑම් තිබුනේද ?

මීට වසර කීපයකට පෙර ලංකාවට ගිය අවස්ථාවක මම පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට ගියෙමි. රැවුල් වවාගෙන ගජේ ගසන බාටා කෑලි දමාගත් මන්ද පෝෂිත විශ්ව විද්‍යාල පුලන්නන් දුටු විට මට අයිවර් ජෙනිංස් ගේ සිහිනය කොෂ්මාර් හෙවත් රාත්‍රි භීභත්සයක් වූ අයුරු දැක කම්පා වුනෙමි. 

  පහත දැක්වෙන්නේ මා විසින් ලියූ ලිපියක කොටසකි  

......................................වරක් මම ලංකාවේ පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයකට ගියා දේශනයකට. ඒ විශ්ව විද්‍යාලයේ  ළමුන් ඉතාම පිලිවෙලට ඇඳුම් ඇඳලා එතන ලස්සන වයිබ් එකක් තිබ්බා. ඒ විශ්ව විද්‍යාලයේ හිටියේ සල්ලිකාරයන් ගේ ළමයි විතරක් නෙවෙයි. ලංකා සමාජයේ  සාමාන්‍ය රැකියා කරන මිනිසුන් ගේ ළමුන් පවා හිටියා. මට මතක් උනේ ඇමරිකාවේ / කැනඩාවේ විශ්ව විද්‍යාල​. අයිවර් ජෙනිංස් පේරාදෙනිය හැදුවේ කේම්බ්‍රිජ් මොඩ්ල් එකට.  ඔහුට අවශ්‍ය උනා උසස් ලෙවල් එකක් එතන maintain කරන්න. නේවාසිකාගාරයේ කෑවේ හැඳි ගෑරැප්පු වලින්. විශේෂ සංස්කෘතික ලෙවල් එකක් මේන්ටේන් කලා. දශක කීපයක් තුල සංස්කෘතික පසුගාමීත්වයක් පේරාදෙනියේ ආවේ කොහොමද ? .........

පේරාදෙණිය යනු ජාතික සම්පතකි. එය වාසිටි පුලන්නන් හෝ සංස්කෘතික වශයෙන් පසුගාමී ගං කබරයන් බිහි කරන කම්හලක් නොවිය යුතුය​.  එසේම ජෙනිංස් අදහස් කල පරිදි මුදල් ගෙවා විදේශ සිසුන් අධ්‍යාපනය සඳහා පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයට ගෙන්වා ගෙන පේරාදෙණිය අවම වශයෙන් ආසියාවේ අධ්‍යාපන නාභියක් කල යුතුය​. 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

 

Revisiting Gananath Obeyesekere කෘතියේ සිංහල අනුවාදය

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග විසින් ලියන ලද Revisiting Gananath Obeyesekere කෘතියේ සිංහල අනුවාදය පහත දැක්වේ. 

පූර්විකාව 

මහාචාර්‍ය ගණනාථ ඔබේසේකර යනු අපගේ යුගයේ ශ්‍රී ලංකාව විසින් නිපදවන ලද විශිෂ්ඨතම බුද්ධිමතෙකි.  මහාචාර්‍ය ඔබේසේකර   මානව විද්‍යා ක්‍ෂේත්‍රයේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් ලෙස පෙනෙන අතර, එය ශ්‍රී ලංකාවේ පමණක් නොව ගෝලීය වේදිකාවේ ද සමරනු ලැබේ. මෙම විෂය සඳහා ඔහු දැක්වූ දායකත්වය ශ්‍රී ලංකාව මෙතෙක් බිහි කළ ප්‍රමුඛතම මානව විද්‍යාඥයා ලෙස ඔහුව හැඳින්වූවාට වරදක් නැත.

ප්‍රින්ස්ටන් විශ්ව විද්‍යලයේ මහාචාර්‍ය ගණනාථ ඔබේසේකර අන්තර් ජාතික කීර්තියට පත්වූ උගතෙකි. තම බුද්ධිමය දායකත්වය මගින් ශ්‍රී ලංකාව නම් කුඩා දිවයින අතික්‍රමණය කිරීමට ඔහුට හැකි විය​. මා ඔබේසේකරයන් ගේ ශාස්ත්‍රාල වටිනාකම අවබෝධ කර ගත්තේ විදේශීය විද්වතුන් හරහා වීම එක්තරා ආකාරයක උත්ප්‍රාසයකි. එය ඉන්දීය ජාතිකයෙකු වූ ගාන් ධි සර් එඩ්වින් ආනෝල්ඩ් හරහා සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන් හඳුනා ගත්තා වැනි ක්‍රියාවක් ලෙසටද ඇතැමෙකුට අර්ථ කථනය කල හැකිය​. ​

ගණනාථ ඔබේසේකර සහ ඔහුගේ කෘතීන්  පිලිබඳව එංගලන්තයේ, ඇමරිකාවේ, කැනඩාවේ මෙන්ම ප්‍රංශයේ සිටින මා හඳුනන මනෝ විද්වතුන් අදහස් පළ කොට ඇත. උදාහරණ ලෙස එංගලන්තයේ ආචාර්‍ය ස්ටීවන් හීත්, ඇමරිකාවේ ආචාර්‍ය රොජර් බෘක්, කැනඩාවේ මහාචාර්‍ය රිචඩ් ලේලොන්ඬ්, ප්‍රංශයේ වෛද්‍ය එරික් ස්මඩ්ජා යන්නවුන් මා සමග ගණනාථ ඔබේසේකර ගේ කෘතීන් ගැන කතා කොට තිබේ.  ඔවුන් ගනනාථ ඔබේසේකරයන් ගේ බුද්ධිමය දායකත්වය බොහෝ සෙයින් අගය කලෝය​.

2017 වසරේදී පැරිස් නුවරදී මට වෛද්‍ය එරික් ස්මඩ්ජා හමුවූ අතර ගනනාථයන් ගේ කෘති පිලිබඳ විශ්ලේශනයක් ලියන ලෙසට ඔහු මට යෝජනාවක් කලේය. ඒ මා විසින් ගනනාථයන් ගේ අදහස් ඔස්සේ ලියන ලද Sinhabahu the Paradigmatic Myth of the Sri Lankan Oedipus ලිපිය කියවීමෙන් පසුවය. ඉන් පසුව විද්‍යත් තැපැල් මගින් මා   මහාචාර්‍ය ගණනාථ ඔබේසේකර සමග අදහස් හුවමාරු කර ගත්තෙමි. 2019 වසරේදී ලංකාවට පැමිණි අවස්ථාවකදී   මහනුවරට ගොස් මහාචාර්‍ය ගණනාථ හමු වීමට අප ගිවිස ගත්තෙමු. නමුත් හදිසි කරුණක් යෙදීම නිසා අදාල දිනයේදී මට එතුමා මුණ ගැසීමට නොහැකි විය. ඒ පිලිබඳව වර්තමානයේ විශාල කණගාටුවක් තිබේ. ඒ මන්ද යත් එතුමා 2025 වසරේ මිය ගිය නිසාය. ඒ නොස්ටැල්ජියාවද ගනනාථයන් ගේ කෘති පිලිබඳව අධ්‍යනය කොට මනෝ විද්‍යාත්මක කෝණයෙන් යම් විශ්ලේශනයක් කිරීමටද මාව පොලඹවන ලදි. ඒ උත්සහය මත මා විසින් Revisiting Gananath Obeyesekere කෘතිය ලිව්වෙමි.

මේ පොතට පෙරවදන සපයන ලද්දේ ඇමරිකාවේ වර්ජීනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්‍ය වමික් වොල්කන් වන අතර ගනනාථයන් ගේ ඇකඩමික් මිතුරෙකු වන ප්‍රංශ ජාතික මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු සහ මනෝ විශ්ලේශකයෙකු වන වෛද්‍ය එරික් ස්මඩ්ජා විසින් පොතට හැඳින්වීමක් ද ලබා දී තිබේ. මේ පොත මා පුද කරනු ලැබුවේ කැනඩාවේ යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ මනෝ විද්‍යාව පිලිබඳ මාගේ ගුරුවරයෙකු වන මහාචාර්‍ය රිචඩ් ලේලොන්ඬ් වෙතටය. 

 වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

පෙරවදන

*********** 

මෙම කෘතිය හරහා වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග මනෝවිද්‍යාව, මානව විද්‍යාව, සමාජ විද්‍යාව සහ ඉතිහාසය පිළිබඳ ගනනාත් ඔබේසේකරගේ කැපී පෙනෙන කෘති කිහිපයක් පිළිබඳ ගැඹුරු සමාලෝචනයක් ඉදිරිපත් කරයි.

මහාචාර්‍ය ඔබේසේකර 2025 මාර්තු 25 වන දින මිය ගියේය. ඔහු 1930 දී ශ්‍රී ලංකාවේ උපත ලැබීය, එනම් මා මධ්‍යධරණී දූපතක් වන සයිප්‍රසයේ උපත ලැබීමට වසර දෙකකට පෙරය. ඒ කාලයේ දී, ස්ථාන දෙකම බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනය යටතේ පැවතුනි. යටත් විජිතවාදීන් දේශීය ජනයා පහත් ශිෂ්ටාචාරයක සාමාජිකයන් ලෙස සැලකූ ආකාරය පිළිබඳ ඔබසේකරගේ නිරීක්‍ෂණ කියවීමෙන් මට සයිප්‍රසයේ හැදී වැඩුණු මගේම අත්දැකීම් මතක් විය.  අපගේ දිවයිනේ ජනගහනයට ග්‍රීකයන්, තුර්කි ජාතිකයන්, ආර්මේනියානුවන් සහ තවත් අය ඇතුළත් විය - සමහරු තමන් ෆිනීෂියානුවන් ලෙස පවා හඳුනා ගත්හ. මගේ උසස් පාසලේදී, ප්‍රධාන ගුරුවරයා කිසිදු පන්තියක් ඉගැන්වූයේ නැති නමුත් අනෙක් සියලුම ගුරුවරුන්ට වඩා තමන්ව   "උසස්" ලෙස සැලකූ බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයෙකි.    

ආපසු හැරී බලන විට, යටත් විජිත බලවතුන් විසින් දේශීය ජනගහනයට එරෙහිව පතුරුවා හරින ලද ප්‍රචාරය මට මතකය. බොහෝ විට ග්‍රීක සයිප්‍රස් වැසියන්ට වඩා මුස්ලිම් තුර්කි සයිප්‍රස් වැසියන් වෙත අගතීන් යොමු කරන ලදී. වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග ගේ පොත කියවීමෙන් මා ඔබේසේකර ගේ දෘෂ්ටිකෝණයට වඩාත් සමීප විය. අපි දෙදෙනාම අවසානයේ එක්සත් ජනපදයේ විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගැන්වීමට ගියෙමු.

ඔබේසේකර විසින් අධ්‍යයනය කරන ලද සහ මෙම පොතේ ඇතුළත් කර ඇති මාතෘකා පුළුල් පරාසයක තේමාවන් ආවරණය කරයි: සංස්කෘතියේ සහ සංකේතවල පරිණාමය, සංස්කෘතිය සහ මනෝවිද්‍යාව අතර සම්බන්ධතාවය, ජනප්‍රවාද සහ සමාජ ගතිකත්වය අතර අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය, ආගමික අනන්‍යතාවය ගොඩනැගීමට ඓතිහාසික පුද්ගලයින්ගේ බලපෑම, මනෝවිද්‍යාත්මක ප්‍රචාරණය, මරණින් මතු ජීවිතය පිළිබඳ විශ්වාසයන්, ඉන්දියානු පුනරුත්පත්ති පිලිබඳ සංකල්ප , පරුෂාදනය (caniballisam)  පිළිබඳ මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක පැහැදිලි කිරීම් සහ මානව විද්‍යාව  පිලිබඳ සංකල්ප  මනෝවිශ්ලේෂණාත්මක කෝණයකින්  මේ පොත හරහා සංවාදයට බඳුන් කරයි. 

මෙම පොත පැහැදිලි සහ ප්‍රවේශ විය හැකි ශෛලියකින් අදාල විෂයයන්හි කැපී පෙනෙන ඒකාබද්ධ කිරීමක් ඉදිරිපත් කරයි. එය මානව විද්‍යාව පිළිබඳ සිසුන්ට මෙන්ම යටත් විජිතවාදය, වාර්ගික සහ ජාතික අනන්‍යතා සහ මානව ඉතිහාසය ගැන උනන්දුවක් දක්වන ඕනෑම කෙනෙකුට අගනා කෘතියකි.

වමික් වොල්කන්
මනෝ විද්‍යාව පිළිබඳ සම්මානිත මහාචාර්ය
වර්ජිනියා විශ්ව විද්‍යාලය
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය

හැඳින්වීම

මහාචාර්ය  ගණනාථ ඔබේසේකර   මහතාව දැන හඳුනා ගැනීමේ වරප්‍රසාදය මට ලැබුණු අතර ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය දායකත්වයන් පිළිබඳව හොඳින් දැන සිටියෙමි. වසර ගණනාවක් පුරාවට මම ඔහුව සැලකුවේ ස්ථිර ශාස්ත්‍රීය සගයෙකු ලෙසටය. වෛද්‍ය රුවන් එම්. ජයතුංග මහතා සමඟ මගේ මිත්‍රත්වයට පදනම වැටුනේ සිදු වූයේ මගේ දිගුකාලීන මිතුරෙකු වන  ගණනාථ ඔබේසේකර   හරහා වන අතර, වසර කිහිපයකට පෙර පැරිසියේදී  වෛද්‍ය   ජයතුංග මහතා හමුවීමේ සතුට මට ලැබුණි.  වෛද්‍ය   ජයතුංග මහතා  ගණනාථ ඔබේසේකර   මහතාගේ ශාස්ත්‍රීය උරුමය ආරක්ෂා කර ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා මෙම උත්සාහය අත්‍යවශ්‍ය වන බැවින්,  ගණනාථ  ගේ කෘති සමඟ සම්බන්ධ වී එම කෘතීන් යළි විශ්ලේෂණය කරනු දැකීම මට ඉමහත් සතුටක් ගෙන දෙයි. එවැනි බුද්ධිමය ලුහුබැඳීම් අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාම කැපී පෙනෙන විද්වතෙකුගේ දායකත්වයට ගෞරව කරනවා පමණක් නොව, ඔහුගේ තීක්ෂ්ණ බුද්ධිය සහ අදහස් පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් පෝෂණය කිරීමෙන් ඇකඩමික් ප්‍රජාව දැණුමෙන් පොහොසත් කරයි.

වෛද්‍ය එරික් ස්මඩ්ජා
මනෝ වෛද්‍ය / මනෝ විශ්ලේශක
ප්‍රංශය

පළමු පරිච්ඡේදය

ගනනාථයන් විසින් පෙන්වා දුන් සිංහබාහු: ශ්‍රී ලාංකික ඊඩිපස්ගේ පරමාදර්ශී මිථ්‍යාව පිලිබඳ කථිකාව

ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතික උරුමය හා ඉතිහාසය සමග ගැඹුරු පිළිබිඹුවන් ලෙස සැලකිය හැකි මිථ්‍යා කථා සහ ජනප්‍රවාද ජාතික අනන්‍යතාවය සමග සංකීර්ණ ලෙස බැඳී ඇත. පරම්පරා ගණනාවක් පුරා පැවත එන මෙම ආඛ්‍යාන, ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවගේ සංස්කෘතික වටිනාකම්, විශ්වාසයන් සහ සම්ප්‍රදායන් ඉස්මතු කරන විවිධාකාර කථා මාලාවන් ආවරණය කරයි. මේ අනුව සිංහබාහු පිලිබඳ ජනප්‍රවාදය සිංහල ජාතිය සඳහා පදනම් වූ   ආඛ්‍යානයක් ලෙස සැලකෙන අතර එය ජාතික අනන්‍යතාවය, උරුමය සහ සංස්කෘතික අභිමානය යන තේමාවන් සමග  සම්බන්ධ වේ. 

මහාචාර්‍ය ඔබේසේකර තර්ක කරන්නේ සිංහබාහු  ජනප්‍රවාදය ශ්‍රී ලාංකික ඊඩිපස් ආඛ්‍යානයේ අත්‍යවශ්‍ය නිරූපණයක් ලෙස සේවය කරන බවය. සිංහබාහු ආඛ්‍යානය ශ්‍රී ලාංකික ඊඩිපස්ගේ සුසමාදර්ශී මිථ්‍යාව බව ඔබේසේකර පවසයි.  "The Work of Culture: Symbolic Transformation in Psychoanalysis and Anthropology," යන ඔහුගේ කෘතියේ දී මහාචාර්‍ය ඔබේසේකර සිංහබාහු ජනප්‍රවාදය සමග බැඳී පවතින කැපී පෙනෙනන ඊඩිපස්   ලක්‍ෂණ ඉස්මතු කරයි. උදාහරණ ලෙස මෙම පුරාවෘතයේ පීතෘ ඝාතනයේ ක්‍රියාව සම්බන්ධයෙන් කිසිදු පසුතැවිල්ලක් හෝ සදාචාරාත්මක උභතෝකෝටිකතාවයක් නොමැති වීම සහ සදාචාරාත්මක ගැටුමක් නොමැතිකම මෙම ප්‍රවාදය මිත්‍යාවෙන් වෙන් කරයි. එවැනි ක්‍රියාවන් පිළිගැනීම පමණක් නොව සමහර විට සාමාන්‍යකරණය කරන ලද සංස්කෘතික රාමුවක පැවැත්ම  මෙකී ප්‍රවාදය උර දෙයි. එමඟින් ශ්‍රී ලාංකික ජනප්‍රවාදයේ සන්දර්භය තුළ පවුල් සබඳතා සහ සමාජීය වටිනාකම්වල ඇඟවුම් පිළිබඳව ගැඹුරු ගවේෂණයක් සිංහබාහු ආඛ්‍යානය විසින් ඇති කරයි.

සිංහබාහු ජනප්‍රවාදය ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක් වන සිංහල ජනතාවගේ සම්භවය විස්තර කරයි. මෙම පුරාවෘත්තයේ කේඳ්‍රීය වන්නේ (ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ නැගෙනහිර කලාපයේ පිහිටා ඇති) වංග රාජධානියේ සුප්පාදේවි කුමරියගේ කතාවයි.  ඇයව දරුණු ප්‍රචණ්ඩ සිංහයෙකු විසින් පැහැරගෙන ගොස් වනයට ගෙන යන ලද අතර ඇය වහල්භාවයේ සිටි කාලය තුළ, සිංහයා සමග සහවාසයෙන් නිවුන් දරුවන් බිහි කළාය: "සිංහයෙකුගේ පාද වැනි අත්" යන අර්ථය ඇති සිංහබාහු නම් පුතෙකු සහ සිංහ සීවලි නම් දියණියක් සුප්පා දේවිය ප්‍රසූත කල බව කියවේ. සිංහයා තම පවුල කෙරෙහි ආදරයකින් බලා ගත් නමුදු ඔවුන්ව ගුහාවක සිර කර, දැවැන්ත පර්වතයකින් දොරටුව මුද්‍රා තැබීය. දහසය හැවිරිදි වියේදී, ශක්තිමත්ව වැඩුණු සිංහබාහු ගුහාවේ කට සිර කරන ලද විශාල ගල් පර්වතය ඉවත් කොට තම මව සහ සහෝදරිය සමඟ ලාලා රාජධානියට පලා යන ලදි.

තම සහකාරිය සහ ළමුන් අහිමි වීම නිසා ශෝකයෙන් සහ කෝපයෙන් පරි පීඩිත වූ සිංහයා   කුමරිය   දරුවන් සොයා අසල ගම්මාන කරා වැද විනාශයන් කරන ලදි.  මින් බියට පත් ජනයා   තම රජුගෙන් උදව් ඉල්ලා සිටීමට පෙළඹුණි. ඉන්පසු රජු සිංහබාහු තරුණයාට සිංහයා මරා දැමීමේ කාර්‍ය පැවරීය. තරුණ වීරයා මහ වනයට ගොස් මෘගයා සොයා ගෙන මාරාන්තික ඊතලයකින් සත්වයාව  මරා දමා දරුණු ව්‍යසනයකින් ජනතාව බේර ගත්තේය. මෙම නිර්භීත ක්‍රියාව මගින් සිංහබාහුට ජනතාවගේ ප්‍රශංසාව දිනා ගැනීමට හැකි වූ අතර ඔවුන් ඔහුව වීරයෙකු ලෙස වර්ණනා කළහ.  

සිංහබාහු ව්‍යසනකාරී සිංහයාව මරා දමන්නේ ජනයා බේරා ගැනීමටය​. සිංහයා තම පියා බව ඔහු දැන සිටි බව මෙහිදී කිව හැකිය​. පුත්‍ර සෙනෙහස නිසා සිංහයා තමා ඉදිරියට එන සිංහබාහුට පහර දුන්නේ නැත​. සිංහබාහු තුල පිය සෙනෙහසක් තිබූ බවක් මේ වංශ කතාව පැහැදිලිව පෙන්වා නොදෙයි. එම නිසා සිංහබාහු ඊතලය මුදා හරින්නේ කිසිදු වරදකාරී චිත්තයකින් තොරවය​. පීතෘ ඝාතනය ඔහුව චූදිතයෙකු නොව විරුවෙකු ලෙස ඔසවා තබයි.

නපුරු මෘගයාගෙන් ඔවුන්ව බේරා ගැනීම ගැන ජනතාව සිංහබාහුට ප්‍රශංසා කළහ. ඔහුට වීරයෙකු ලෙස බුහුමන් කළහ​. සිංහයා මරා දැමීමෙන් පසු සිංහබාහු මූලාකෘති වීරයා ( Archetypal Hero) බවට පත්වේ.

සිංහබාහු කුමරු "සිංහ නගරය” (සිංහපුර) නමින් නගරයක් ස්ථාපිත කළේය.   ඔහු තම සහෝදරිය වන සිංහ සීවලි සමඟ විවාහ වූ අතර, ඔවුන්ට විජය නම් පුතෙකු ලැබුනු බව කියවේ.  මේ අනුව විජය යනු ව්‍යභිචාරී (incest ) සබඳතාවයක දරුවෙකි.

ඓතිහාසික ග්‍රන්ථයක් වන මහාවංශයේ වංශකථාවල, ක්‍රි.පූ. 543 සිට ක්‍රි.පූ. 505 දක්වා රජකම් කළ ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු ලේඛනගත රජු ලෙස විජය කුමරුව හඳුන්වා දෙයි. විජය ලංකාවට සැපත් වීම දිවයිනේ ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් සනිටුහන් කළ අතර, ඉදිරි සියවස් ගණනාවක් පුරා ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතික හා දේශපාලනික භූ දර්ශනය හැඩගස්වන පෙළපතකට අඩිතාලම දැමීය.

සිංහබාහුගේ පුත් විජය කුමරු රාජධානියෙන් පිටුවහල් කරන ලද අතර ඔහු තම අනුගාමිකයන් 700 දෙනෙකු සමඟ ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේය. විජය යක්‍ෂ ගෝත්‍රයේ දේශීය කුමාරයෙකු සමඟ විවාහ විය. කුවේනි ඔහුට දරුවන් දෙදෙනෙකු, පුතෙකු සහ දියණියක් බිහි කළාය. පසුව විජය කුවේනි සහ ඔහුගේ දරුවන් දෙදෙනා අතහැර ගියේය. ඔහු ඉන්දියාවේ කුමරියක් සමඟ විවාහ විය. කුවේනිගේ දරුවන් මාලිගාවෙන් පලා ගොස් වනාන්තරයේ ජීවත් විය. වැද්දන් පැවත එන්නේ කුවේනිගේ දරුවන්ගෙනි.

මෙලෙස සිංහබාහු පුරාවෘත්තය ශ්‍රී ලාංකික ජාතියක ගොඩනැගීමේදී මිථ්‍යාවන් ස්වභාවධර්මයා අතික්‍රමණය කල පුරාණෝක්තියන්, ජාතික අනන්‍යතාවයන් සහ ඉතිහාසය එකිනෙකට බැඳීම සංකේතවත් කලේය.

සිංහබාහුගේ කතාව පරම්පරා ගණනාවක් පුරා පැවත එන අතර, එය මුඛ සම්ප්‍රදායේ සාරය මූර්තිමත් කරයි. මෙම ආඛ්‍යාන බොහෝ විට ඔවුන්ගේ වීරයන්ගේ පරිණාමය නිරූපණය කරන්නේ කුණාටුසහගත ජීවන ගැටළු සහ අභියෝග හරහාය. එමඟින් ඔවුන්ගේ ශක්තිය සහ අධිෂ්ඨානය නිරන්තරයෙන් පරීක්‍ෂා කිරීමකට බඳුන් කරයි. වීරයාගේ සහ වීරයාගේ ගමන සෑම සංස්කෘතියකම ආඛ්‍යානවල සෑම විටම පාහේ දක්නට ලැබෙන මූලාකෘති වලින් එකකි.

සිංහබාහු වැනි කතා තුළ, සාමාන්‍ය චරිත, කතා මෙන්ම  පුළුල් තේමාවන් ආකාර මූලාකෘති මතුවන අතර එය විශ්ලේෂණය සහ අර්ථ නිරූපණය සඳහා පොහොසත් පදනමක් නිර්මාණය කරයි.

අතීත සංස්කෘතීන් තුල  දක්නට ලැබෙන වඩාත් ප්‍රචලිත මූලාකෘතිවලින් එකක් වන්නේ වීරයා සහ වීරයාගේ ගමනයි (hero’s journey) එය විශ්වීය වශයෙන් අනුනාද වන ආඛ්‍යාන රාමුවකි. මෙම ගමන වීරයා මුහුණ දෙන පරීක්‍ෂාවන් ඉස්මතු කරනවා පමණක් නොව, කතාව ආරම්භ වන සංස්කෘතියේ වටිනාකම් සහ විශ්වාසයන් ද පිළිබිඹු කරයි. එය විවිධ සමාජයන් තුල ඉපැරණි කතන්දර කීම වැදගත් අංගයක් බවට පත් කරයි.  

ජෝසප් කැම්බල් තම The Hero with a Thousand Faces (1949) කෘතිය හරහා වීරයාගේ ගමන නිර්වචනය කලේය . ඔහු ඔහු සිග්මන්ඬ් ෆ්‍රොයිඩ් සහ කාල්  යුං ගේ මනෝ විශ්ලේෂණ න්‍යායන් ගෝලීය ජන කතා  සමඟ ඒකාබද්ධ කළේය. කැම්බල් පෙන්වා දෙන පරිදි සංස්කෘතීන් වෙනස් වුවද, මිනිස් මනෝභාවය ඒකීය, විශ්වීය කතාවක් නිපදවයි. කැම්බල්ගේ මතය වනාහී   සියලුම මිථ්‍යා ආඛ්‍යාන ඔහු විසින් මොනොමිත් ලෙස හඳුන්වන තනි ව්‍යුහාත්මක රටාවක් සමග බැඳී පවතින බවයි. සියවස හෝ මහාද්වීපය කුමක් වුවත්, "වීරයා" එකම මනෝවිද්‍යාත්මක හා අධ්‍යාත්මික පරිවර්තනයකට භාජනය වේ.    

ආරම්භයේදී වීරයා පරීක්‍ෂාවන්ට මුහුණ දෙයි. පරික්‍ෂාව තුලදී  වීරයා රූපක මරණයට පත් වේ. අවසානයේදී ඔහු  දැනුම හෝ බලය ලබා ගනී. නැවත පැමිනීමේදී  වීරයා තම ප්‍රජාව සමඟ අත්පත් කර ගත් රූපාන්තරණය බෙදා ගනියි.

මිථ්‍යා කතා මිනිස් ජීවන චක්‍රය සඳහා සංකේතාත්මක සිතියම් බව කැම්බල් තර්ක කරයි. වීරයා සටන් කරන රාක්‍ෂයන් (සිංහබාහු කතාවේදී රුදුරු සිංහයා) අපගේම අභ්‍යන්තර බිය පිළිබඳ ප්‍රක්‍ෂේපණ වෙති. වීරයාගේ ගමන අදියර කීපයකින් සිදුවේ. ආරම්භක ගමන නියෝජනය කරන්නේ ළමා කාලය (යැපීම) සිට වැඩිහිටිභාවයට (ස්වාධීනත්වය) සහ අවසානයේ ආත්මාර්ථකාමීත්වයෙන් ඔබ්බට ගිය අධ්‍යාත්මික තත්වයකට පත් වීමයි. මේ අදියර ඔස්සේ පූර්ණ රූපාන්තරණයකට විරුවා ලක් වෙයි.

වීරයා" යනු විශ්වීය මිනිස් ආත්මයයි. වීරයා යන චරිතය සියලු ආගම් සහ මිථ්‍යා කථා පොදු ජීව විද්‍යාත්මක හා මානසික මූලයක් බෙදා ගනියි. එය සියලු ආගම් සහ මිථ්‍යා කථා සඳහා පොදු ජීව විද්‍යාත්මක හා මානසික මූලයක් බෙදා ගන්නා අයිතමයකි.

මිථ්‍යා කථා සහ සංස්කෘතිය පිලිබඳව කතා කිරීමේදී ඔබේසේකර ගේ අර්ථ කථනයන් වැදගත් කමක් දරයි. ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතික උරුමය සංලක්‍ෂිත කරන සාම්ප්‍රදායික ජන කතා, මිථ්‍යා කථා සහ ආඛ්‍යානවල පොහොසත් පෙළගැස්ම ඔබේසේකර විසින් විමර්ශනය කරයි. මිථ්‍යාව සහ ප්‍රහේලිකාව යන දෙකින්ම පිරී ඇති ලෝකයක් ඔහු විසින් හෙළි කරයි. මානව විද්‍යාඥයෙකු ලෙස, ඔහු පරම්පරා ගණනාවක් පුරා සම්ප්‍රේෂණය වී ඇති කථා ඉතා සූක්‍ෂම ලෙස පරීක්‍ෂා කරයි. ඒවායේ වැදගත්කම සංස්කෘතික අනන්‍යතාවයේ සහ සාමූහික විඥාණයේ බලපෑමද හඳුනා ගනී. ඔහුගේ විශ්ලේෂණය යටින් පවතින සමාජ විද්‍යාත්මක හා මනෝවිද්‍යාත්මක තේමාවන් අතිශයින්ම වැදගත් ය. මෙම ජන ආඛ්‍යාන සමාජීය වටිනාකම්, විශ්වාසයන් සහ මානව අත්දැකීම් පිළිබිඹු කරන බව ඔහු යෝජනා කරයි. මෙම කාචයන් හරහා, ඔබේසේකර ජනප්‍රවාද සහ ශ්‍රී ලාංකික ජීවිතයේ සමාජ ව්‍යුහය අතර සම්බන්ධතා ඉස්මතු කරයි.  මෙම කතා මිනිස් ස්වභාවයේ සහ ප්‍රජා ගතිකත්වයේ සංකීර්ණතා කැටි කරන ආකාරය ඔහු විසින් පෙන්වා දෙයි.

සිංහබාහු ප්‍රබන්ධය බොහෝ විට සලකනු ලබන්නේ  පොහොසත් සම්ප්‍රදායන් සහ සංස්කෘතික ආඛ්‍යානයන්ගෙන් පිරුණු ජනප්‍රවාදයක් ලෙසටය. මිථ්‍යා කතාවක් යනු බොහෝ විට ගැඹුරු සංකේතාත්මක අර්ථයක් ඇති සාම්ප්‍රදායික ආඛ්‍යානයකි. එය විශේෂිත සමාජයක විශ්වාසයන්, ඓතිහාසික සිදුවීම් සහ සංස්කෘතික භාවිතයන් ආලෝකමත් කිරීමට සේවය කරයි. මෙම කතා බොහෝ විට ජාතියක මූලාරම්භය, පුරාවෘත්ත වීරයන්ගේ වික්‍රමාන්විත සහ දෙවිවරුන්ගේ මැදහත්වීම් පිළිබඳව ගැඹුරින් සොයා බලමින්, ප්‍රජාවක අනන්‍යතාවය හැඩගස්වන වටිනාකම් සහ සදාචාරාත්මක පාඩම් පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා දෙයි. පොහොසත් රූප සහ උපමා අංග හරහා, මිථ්‍යා කථා පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ සංස්කෘතියක සාමූහික මතකය සහ ප්‍රඥාව ආරක්‍ෂා කරමින් අනන්‍යතාව පමණක් නොව සදාචාරාත්මක අධ්‍යාපනය ද ලබා දෙයි. ඒවා අතීතය සහ වර්තමානය අතර පාලමක් ලෙස ක්‍රියා කරන අතර, පැවැත්ම (existence ) සදාචාරය (morality) සහ මානව අත්දැකීම් පිළිබඳ විශ්වීය තේමාවන් ගවේෂණය කරන අතරතුර මිනිසුන්ට තම උරුමය සමඟ සම්බන්ධ වීමට ඉඩ සලසයි. මෙලෙස ඔබේසේකර සාම්ප්‍රදායික ජන කතාවල සංකීර්ණ සාරය විමර්ශනය කරමින්, ඒවායේ යටින් පවතින තේමාවන් සහ චේතනාවන් පිළිබඳ පුළුල් පරීක්‍ෂණයක් ඉදිරිපත් කරයි.

සංස්කෘතිය යනු මිනිස් ජීවිතය සහ අනන්‍යතාවයේ නියාමකයෙකි. සංස්කෘතිය පැන නගින්නේ බෙදාගත් සංකේත, භාෂාව, දෘෂ්ටිවාදය, විශ්වාසයන්, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, මිථ්‍යාවන්, කථා සහ ප්‍රමුඛ රූපක වලින් ය. ඔහුගේ විශ්ලේෂණයේ දී, ඔහු මෙම කතාවල ආඛ්‍යාන ව්‍යුහයන් සහ සංස්කෘතික වැදගත්කම හෙළිදරව් කරනවා පමණක් නොව, ඒවායේ ඓතිහාසික හා සමාජ විද්‍යාත්මක රාමු තුළ ඒවා සන්දර්භගත කරයි. එසේ කිරීමෙන්, මෙම කතා ඒවා ආරම්භ වන ප්‍රජාවන්ගේ වටිනාකම්, විශ්වාසයන් සහ සමාජ ගතිකත්වය පිළිබිඹු කරන ආකාරය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් ඔහු පාඨකයන්ට ලබා දෙයි. මෙම බහුවිධ ප්‍රවේශය ජන කතා පිළිබඳ අගය කිරීමක් සඳහා ඉඩ සලසයි, කලාත්මක ප්‍රකාශන සහ සංස්කෘතික උරුමයේ වැදගත් සංරචක ලෙස ඒවායේ භූමිකාව ඉස්මතු කරයි. 

මිථ්‍යා කථා සහ සාමූහික අවිඥානය

සිංහබාහු පුරාවෘත්තය විශ්වීය මිනිස් අත්දැකීම් සහ සාමූහික මනෝභාවය ගවේෂණය කරන අතර ප්‍රාථමික සහජ බුද්ධිය සහ ශිෂ්ටාචාරයේ ව්‍යුහයන් අතර කාලානුරූපී ගැටුම සඳහා ගැඹුරු උපමාවක් ලෙස නිරූපනය කරයි. සිංහබාහු වැනි මිථ්‍යා කථා සාමූහික අවිඥානයට ගැඹුරින් සම්බන්ධ වේ. මෙම මිථ්‍යා කථා සියලු පුද්ගලයින් අතර බෙදා ගන්නා මිනිස් මනෝභාවයේ ගැඹුරු, විශ්වීය අංගයක් වල මූලාවයවන් වෙති. 

සිංහබාහු පුරාවෘත්තයට සම්බන්ධ මූලාකෘති අතර වීරයා (ප්‍රධාන චරිතය සංකේතාත්මක මූර්තිය -සිංහබාහු), සෙවනැල්ල (මනෝභාවයේ මර්දනය කරන ලද හෝ සැඟවුණු, අඳුරු අංශ) සහ පියාට එදිරිව පුත්‍රයා, අධිකාරිය එදිරිව කැරැල්ල සහ ඊඩිපස් සංකීර්ණයේ තේමාවන් සහ සහජ බුද්ධියට එදිරිව ශිෂ්ටාචාරය අතර ඝට්ටනය පෙන්වා දෙයි. මෙම මූලාකෘති විවිධ සමාජයන් තුල තිබෙන මිථ්‍යා තේමාවන් සහ චේතනාවල දක්නට ලැබෙන සමානකම් පැහැදිලි කරයි.  ලෝකයේ විවිධ ජන සමාජ වල පවතින ප්‍රබන්ධ වල පොදු මනෝවිද්‍යාත්මක සහ සබඳතාවයන් පෙන්වා දෙයි. මෙම මූලාකෘති මිනිස් අත්දැකීම් තුළ ගැඹුරින් අනුනාද වේ. මෙම චේතනා අපගේ සංජානන සහ හැඟීම් වලට බලපෑම් කරනවා පමණක් නොව, අපගේ හැසිරීම් වලට මඟ පෙන්වන අතර, මිනිස් මනෝභාවයේ වඩාත් ගැඹුරු මානයන් අවබෝධ කර ගැනීමට සහ ඒකාබද්ධ කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය රාමුවක් සපයයි.

කාල් යුං ගේ  ගවේෂණයෙන් තුලින්  මෙම විශ්වීය රටා සංස්කෘතික හා ඓතිහාසික සීමාවන් ඉක්මවා යන බවත්, මිනිස් මනසෙහි කොටසක මානව වර්ගයාගේ සියලුම සාමාජිකයන් සම්බන්ධ කරන සමූහ වශයෙන් බෙදාගත්, ප්‍රාථමික මතකයකට සමාන සාමූහික අවිඥානයක් (collective unconscious) අඩංගු බව පෙන්වා දෙයි. සිංහබාහු වැනි බොහෝ මිථ්‍යා කථා මෙම සංසිද්ධිය නිරූපනය  කරන අතර, පුරාණ සංස්කෘතීන් සාමූහික මානව අත්දැකීම් සමඟ අනුනාද වන සමාන ආඛ්‍යාන ගෙතූ ආකාරය නිරූපණය කරයි.  කාල් යුං සිංහබාහු පුරාවෘත්තය පිලිබඳව දැන සිටියේද යන්න පැහැදිලි නැත; ඔහු ඒ පිලිබඳ ලියූ බවට සෘජු සාක්ෂි නොමැති වුවද, ඔබේසේකර වැනි පසුකාලීන ශ්‍රී ලාංකික විද්වතුන් විසින් යුං ගේ න්‍යායන් තම මතවාදයන් පෝෂණය කිරීමට උපයෝගී කර ගනියි.   (කාල් යුං 1938 ලංකාවට පැමිනි අතර ඔහු යම් ලෙසක සිංහබාහු පුරාවෘත්තය පිලිබඳ ඇසූ බව උපකල්පනය කල හැකිය). 

  

සිංහයා ගෝත්‍ර චිහ්නයක් ලෙස 

සිංහයා ගෝත්‍ර චිහ්නයක් ලෙස (The Lion as a Totem Animal) සිංහබාහු කතාව අනුසාරයෙන් පෙන්වා දිය හැකිය​. සිංහබාහු ආඛ්‍යානයේ මෘගයෙකු ලෙස හඳුන්වනු ලබන සිංහයා තම මව පැහැරගෙන ගිය බව පුත්‍රයා විශ්වාස කලේය. මෙම සිංහයා අසාමාන්‍ය ශක්තියක් ඇති මිනිසෙකු සඳහා රූපකයක් ලෙස හෝ සිංහයෙකු වැනි පෙනුමක් ඇති චරිතයක් ලෙස පවා අර්ථ දැක්විය හැකිය. විශේෂයෙන් හැන්සන්ගේ රෝගයේදී (Hansen's disease) මුහුණ සිංහයෙකු ගේ වීමද මෙහිදී සැලකීමට බඳුන් විය යුතුය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවට, විශේෂයෙන් සිංහල ප්‍රජාව තුළ, සිංහයා කැපී පෙනෙන ගෝත්‍ර චිහ්නයක්   බවට පත්ව ඇත. මෙය බොහෝ දුරට සිංහබාහුගේ පුරාවෘත්ත ආඛ්‍යානයෙන් ආභාෂය ලැබීය. මෙම තේජාන්විත සත්වයා ශ්‍රී ලාංකිකයන් සඳහා ගැඹුරු සංකේතාත්මක අර්ථයක් දරයි. ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවය, වටිනාකම් සහ සංස්කෘතික උරුමයන් කැටි කරන බලවත් ලාංඡනයක් ලෙස සේවය කරයි. සිංහයා අතීතයට සම්බන්ධයක් සංකේතවත් කරනවා පමණක් නොව, මඟ පෙන්වන බලවේගයක් ලෙසද ක්‍රියා කරයි. ප්‍රජාව ස්වභාවධර්මය සහ අධ්‍යාත්මික ලෝකය සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය පිළිබිඹු කරයි. චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, කතන්දර කීම සහ කලාව ඇතුළු විවිධ ප්‍රකාශන ආකාර හරහා, සිංහයා සමාජ සම්ප්‍රදායන් සමග බැඳී තිබේ.

සිංහල ජාතිය සඳහා "සිංහයා" ටෝටෙම් (චිහ්නයක් ) සත්වයා බවට පත්විය. ෆ්‍රොයිඩ් දුටු පරිදි වංශය එහි ටෝටෙම් සත්වයාගේ කුරිරු ඝාතනයෙන් උත්සවාකාර අවස්ථාව සමරයි. සිංහබාහු කුමාරයා සිංහයා මරා දැමූ විට ජනතාව අතිශයින් ප්‍රීති වී ඝාතනය සැමරූහ. ඔහු රජු හෝ ගැලවුම්කරුවා ලෙස ප්‍රශංසා කරන ලදී.

සිංහයා නායකත්වය, ශක්තිය සහ ධෛර්‍යයේ සාරය මූර්තිමත් කරයි. මිනිසුන්ට ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව සහ ආත්ම විශ්වාසය වැළඳ ගැනීමට පෙළඹවීමට මෙම සත්ව සංකේතය සමත් වෙයි. මෙම ගෞරවනීය සත්වයා නිරූපනය කරන්නේ අභියෝගවලට මුහුණ දීමට මිනිසුන් දිරිමත් කරන අභ්‍යන්තර ධෛර්‍යයක්, ප්‍රජාව තුළ ක්‍රියාකාරී සහභාගීත්වය සහ ස්වයං ප්‍රකාශනය ප්‍රවර්ධනය කිරීමයි. අධ්‍යාත්මික මාර්ගෝපදේශකයෙකු ලෙස සිංහයාගේ භූමිකාව බොහෝ විට පෞද්ගලික වර්ධනය සංකේතවත් කරන අතර එය සිංහල ජනතාවගේ වටිනාකම් සහ අභිලාෂයන් සමඟ පෙළගැසෙන පරිවර්තනීය ගමනක ආරම්භය සනිටුහන් කරයි.දුටු ගැමුණු රජු ඇතුලු අතීත සිංහල රජවරු සිංහ කොටිය පෙරටු කර ගෙන යුදට ගිය අයුරු මෙහිදී පෙන්වා දිය හැකිය.

සිංහයෙකු දක්වා දිවෙන සිංහබාහු කුමරුගේ පෙළපත පුරුෂ බලයේ සහ ජවයේ ප්‍රතිමූර්තිය සංකේතවත් කරයි. එවැනි සංකේතාත්මක නිරූපණයන් සමාජ, දෘෂ්ටිවාදාත්මක සහ දේශපාලනික නිර්මිතයන් තුළ ගැඹුරින් මුල් බැස ඇති අතර, එම නිසා සිංහයා සිංහල' ජාතිය නියෝජනය කරයි. විවිධ සංස්කෘතීන් හරහා, සිංහයන් ඔවුන්ගේ සහජ ගුණාංග වන ශක්තිය, වංශවත් බව සහ නිර්භීතකම, විශ්වීය වශයෙන් අනුනාද වන ලක්‍ෂණ සඳහා ගෞරවයට පාත්‍ර වේ.

උච්ච විලෝපිකයන් ලෙස ඔවුන්ගේ තත්ත්වය ඔවුන්ව නපුරුකමට එරෙහිව ආරක්‍ෂකයින් ලෙස ස්ථානගත කරන අතර, ඔවුන්ගේ තේජාන්විත පැවැත්ම ගෞරවය, අධිකාරිය සහ නායකත්වය ප්‍රකාශ කරයි. මෙම පුළුල් අගය කිරීම සිංහයා ගෝත්‍ර චිහ්නයක් ලෙස ආගමික පිළිවෙත්, මිථ්‍යා කථා, වංශාවලිය,  සම්ප්‍රදායන් සහ පුරාණ හා සමකාලීන සමාජ දෙකෙහිම භාරකරුවන් ලෙස භාවිතා කිරීමට හේතු වී තිබේ.

සතුන් බොහෝ විට සහජ ධාවක සංකේතවත් කරන බව කාල් ජුං ප්‍රකාශ කළේය. මේ අනුව සිංහයා සිංහල ජනයා සඳහා මූලාකෘතියක් ලෙස සේවය කරයි. සිංහයා සාමූහික අවිඥානයේ සංකේතාත්මක රටා වල වාහකයන් වන අතර ප්‍රාථමික ශක්තීන් නියෝජනය කරන කරයි එසේම එය ශිෂ්ටාචාරයේ ගාමක බලවේගයක් බවට පත්ව ඇත.  

ඕනෑම සංකේතයක හරය තුළ සහජ හෝ මූලාකෘති වේවා, එය බොහෝ විට ලුබ්ධිය (libido) හෝ ඇනිමා (anima) ලෙස හැඳින්වේ. විශේෂයෙන් ඇනිමා යනු පිරිමි මනෝභාවය තුළ කාන්තා අංශය නියෝජනය කරන නිශ්චිත ආදර්ශකයකි. මෙම අදහස යුංගියානු විශ්ලේශකයෙකු වන Jutta von Buchholtz (1940–2022) විසින් පෙන්වා දී තිබේ. පෙනී යන පරිදි සිංහබාහු වීරයා බහුවිධ ජෛව මනෝ සමාජීය ගතිකයක් මූර්තිමත් කළ අතර, ඔහුගේ චරිතය හැඩගස්වා ගත් ජීව විද්‍යාත්මක, මනෝවිද්‍යාත්මක සහ සමාජීය බලපෑම්වලින් පොහොසත් අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වයක නිෂ්පාදනයක් ලෙස හැඳින්වීම උචිතය.  ඔහුගේ පිරිමි මනෝභාවය තුළ, ඔහුගේ චිත්තවේගීය ගැඹුර සහ සංකීර්ණතාවයට දායක වූ අවිඥානික කාන්තා මානයක් පැවතුනි. මෙම අංගය ගැඹුරු දයානුකම්පාව, අන් අයගේ හැඟීම් වලට සහජ පිළිගැනීමක් සහ ඔහුගේ අන්තර්ක්‍රියා මෙහෙයවන ශක්තිමත් බුද්ධියක් ඇතුළු විවිධ ලක්‍ෂණ වලින් ප්‍රකාශ විය.

මෙය සිංහ මූර්තිය ආශ්‍රයෙන් ද ප්‍රකාශ කල හැකිය. සිංහයා බොහෝ විට ශක්තියේ සහ බලයේ සංකේතයක් ලෙස සලකනු ලැබේ, නමුත් සිංහයා තුල සැලකිය යුතු කාන්තා ගුණාංග අඩංගු වේ. විශේෂයෙන් සිංහයාගේ නිරූපණය හරහා. සිංහයා සහජ බුද්ධිය පෝෂණය කිරීමේ සංකේතයක් වන අතර, තම පැටවුන් සහ තම ආඩම්බරය ආරක්‍ෂා කිරීමට දැඩි කැපවීමක් පෙන්නුම් කරයි. සිංහයාගේ පවතින කාන්තා චිහ්නයේ දිව්‍ය ස්ත්‍රීත්වයේ (divine feminine) අංග ඇත. (දිව්‍ය ස්ත්‍රීත්වය යනු ප්‍රාථමික මූලාකෘතියකි - ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය නොසලකා සෑම මිනිසෙකු තුළම පවතින "ස්ත්‍රීත්වය" සමඟ සාම්ප්‍රදායිකව සම්බන්ධ වූ විශ්වීය ගුණාංග සහ ශක්තීන් සමූහයකි.) 

 

මතු සම්බන්ධයි