Tuesday, November 21, 2017

ළමා කාලයේ මගේ හොඳම මිතුරිය

 
ළමා කාලයේදී මම වැඩි වශයෙන්ම ගැවසුනේ කොල්ලන් සමගිනි. මම කොල්ලන් සමග සෙල්ලම් කලා පමණක් නොව ඔවුන්  එක්ක දඟ වැඩ කොට වැඩිහිටියන් ගෙන් බැණුම් ද ඇසුවෙමි. ඒ කාලයේ අප කෙල්ලන්ව සැලකුවේ මහා ආඩම්බරකාර ජීවීන් විශේෂයක් ලෙසටය​. මේ නිසා අප කෙල්ලන්ට නිතර අරියාදු කලෙමු. මේ අරියාදු නම් ඔවුන් සෙල්ලම් කරන විට ඒ සෙල්ලම් කඩාකප්පල් කිරීම , ඔවුන් ගේ සෙල්ලම් භාණ්ඩ සැඟවීම , ඔවුනට විවිධ නම් කියා කෑ ගැසීම යනාදිය වූයේය​. එහෙත් මා සමග මිත්‍රත්වයක් පවත්වා ගෙන ගිය එක් ගැහැණු ළමයෙකු සිටි අතර ඇය මේ අරියාදු වලින් පීඩාවට පත් වූයේ නැත​. 

ඇය අසල්වැසි ගැහැණු ළමයෙකු වූවාය​. මට වඩා වසරක් පමණ වැඩිමහල් වූවද ඇය මගේ හොඳම යෙහෙළිය වීම විශේෂත්වයකි. මම එක වසරේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී ඇය සිටියේ දෙක ශ්‍රේනියේය​. ඒ නිසා මම තවමත් නොදත් අක්‍ෂර ඇය මට කියා දුන්නාය​. 

අප එකට සෙල්ලම් කලෙමු. සෙල්ලම් ගෙවල් සෑදීම මෙන්ම ක්‍රිකට්ද අප ගැසුවෙමු. එහෙත් ඇයට එතරම් ක්‍රිකට් නිපුණතාවක් තිබුනේ නැත​. මේ නිසා ඇය වැඩිපුරම කලේ මට පන්දු එවීමය​. පන් දු එවන විට විකට් එක කෙලින් එවීමට ඇයට අසීරු වූ නිසා බෝලය නිතරම වයිඩ් ගියේය​. පන්දු රැකීමට කෙනෙකු නොවූ නිසා සෑම වාරයකදීම 
පන්දුව පසු පස ගොස් එය අල්ලා ගැනීමට මට සිදු විය​. මේ නිසා මම නොසන්සුන්ව ඇයට කෑගැසුවෙමි. බෝලය කෙලින් එවන ලෙස මම නිතර කීවෙමි. එහෙත් ඇය මගේ කෑගැසීම් වලට කෝප ගත්තේ නැත​. ඇය තුල තිබූ නිවුනු ස්වභාවය නිසා රණ්ඩු , තරහවීම් මතු වූයේ නැත​. 

අප වේල් කාලයට කුඩා හට්ටි මුට්ටි මිලට ගත්තෙමු. තවද කුඩා මැටි ලිපක්ද අප සතු විය​. වරක් අප දෙදෙනා එක්වී හාල් ස්වල්පයක් මෙම කුඩා මුට්ටියකට දමා එයට වතුර එකතු කොට මැටි ලිප උඩ තබා දර ලෙස පොල්කටු කැබලි යොදා ගින්දර පත්තු කලෙමු. පැය භාගයක් පමණ යන විට අපව කුල්මත් කරමින් බතක් ඉදුනේය​. එහෙත් කුඩා ළමුන් දෙදෙනෙකු ගින්දර සමග කරන මෙම සෙල්ලම දුටු වැඩිහිටියන් අප දෙදෙනාට බැණ වැදී ලිප නිවා දැමූහ​. එයින් අපගේ සෙල්ලම් බත් ඉවීම නිමා විය​. 

තවත් වරක් අප දෙදෙනා එකතුවී සරුංගලයක් සෑදුවෙමු. මට අවශ්‍ය වූයේ සරුංගලය ඉතා විශාල ලෙස සෑදීමටය​. උණ ගසක් සොයා ගෙන උණ පතුරු සන්ධි කොට අප සරුංගලය සෑදුවෙමු. සරුංගලය විශාල වූ නමුත් එය උඩ ගියේ නැත​. මේ නිසා  සරුංගලය අහස් කූරක ගැට ගසා උඩ යැවිය යුතු බව මම යෝජනා කලෙමි. ඇය මගේ යෝජනාවට එකඟ වූවාය​. 

ඇය ළමා කාලයේදී මගේ හොඳම මිතුරිය වූයේ මේ එකඟතාවන් නිසා බව කියා මම සිතමි. මෙම ක්‍රියාව විකාර වැඩක් වූවද ඇය ඊට විරුද්ධ නොවී එකඟ වීම මා සිත් ගත්තේය​. එහෙත් වැඩිහිටි විරෝධය නිසා සරුංගලය ගුවන් ගත කිරීමට අපට නොහැකි විය​. 

ක්‍රිකට් ගැසීමේදී ඇයට විකට් එක කෙලින් පන්දු එවීම අපහසු නිසා අප ෆ්‍රෙන්ච් ක්‍රිකට් වලට මාරු වූයෙමු. ෆ්‍රෙන්ච් ක්‍රිකට් අසීරු නැත​. දණහිස් ආවරණය කර ගනිමින් 
පන්දුවට පහර දිය යුතුය​. මේ නිසා අප නිතර ෆ්‍රෙන්ච් ක්‍රිකට් ගැසුවෙමු. 

අනෙකුත් ළමුන් සමග සෙල්ලමටද ඇය ආවාය​. එහෙත් අනෙකුත් කොල්ලන් ඇයට අරියාදු නොකරනු වස් මම පියවර ගත්තෙමි. අප සමහර විට සෙවන්ස් ස්ටෝන්ස් නම් සෙල්ලම කලෙමු. එය ටින් හතක් උපයෝගී කරගෙන දෙපසට බෙදී කරන සෙල්ලමකි. එක් පාර්ශවයක් සිරස් අතට  එක මත එක තබා තිබෙන  ටින් හතක් බෝලයකින් ගසා කඩයි. අනෙක් පාර්ශවය යලි ටින් හත එක මත එක තබා යලි ගොඩ නගන්නට උත්සහ දරන පාර්ශවයට බෝලෙන් ගසා දවා ගනියි. මේ සෙල්ලම ටික වේලාවක් යන විට රළු වෙයි. කොල්ලෝ අත දිග හැර ප්‍රතිවාදියාගේ පිටට බෝලෙන් ගසයි. පිටට වදින බෝලයේ වේදනාව නිසා ඔහු කෙඳිරි ගායි. ටික වේලාවකින් තරඟය රළු වන විට ඇය හිමීට ඉවත් වන්නීය​. එවිට ඉතිරි වන කොල්ලන් සම්බෝල නම් අතිරේක සෙල්ලමට අවතීර්ණ වෙති. මෙම සම් බෝල සෙල්ලම වනාහී බෝලය අතේ තිබෙන එකා ලඟ සිටින එකාගේ පිටට ෆුල් ඩම් දමා බෝලයෙන් දමා ගසයි. කොල්ලන් සම් බෝල සෙල්ලම කරන විට ඇය ප්‍රේක්‍ෂිකාවකි. 

එකල මා ලඟ කැටපෝලයක් තිබුනේය​. මම මේ කැටපෝලයෙන් ගල් විදින අයුරු ඇයට ඉගැන්නුවෙමි. වරක් අප දෙදෙනා අසල්වැසි නිවසක ජනේලයට කැටපෝලය එල්ල කොට විද්දෙමු. ගල් පහරට ජනේලය බිඳුනේ නැති නමුදු එය ශබ්දයක් ඇති කලේය​. ඒ සමගම ගෙහිමියන් පිටතට ආවෙන් අප දෙදෙනා දිව ගොස් සැඟවුනෙමු. ඇය ඉඳ හිට මා සමග මෙවැනි දඟකාරකම් කිරීම මගේ සිත් ගත්තේය​. වරක් අප වටපිටාවේ ඇවිද කුප්පමේනිය ගස් උදුරාගෙන ආවෙමු. මේ කුප්පමේනිය ගස් නිවෙස් අවට දමා අයාලේ යන පූසන් අප පාරට ගත්තෙමු. මෙයද වැඩිහිටියන්ට වදයක් වූයෙන් අප එම ක්‍රියාව ගැන සතුටු වූයෙමු. 

ඇය සතුව බැඩ්මින්ටන් සෙට් එකක් තිබුනාය​. මේ නිසා අප නිතර බැඩ්මින්ටන් ගැසුවෙමු. ක්‍රිකට් වලදී ඉතා පහසුවෙන්ම මට පරදින ඇය බැඩ්මින්ටන් වලදී ආයාසයකින් තොරව මාව පරාජය කලාය​. 

සෙල්ලම් කිරීමෙන් හෙම්බත් වූ අප වරක් කඩයක් දැමුවෙමු. මේ කඩයේ අච්චාරු විකිනීමට අප තීරණය කලෙමු. අසල්වැසියෙකුගේ පැපොල් ගසකට බඩගා මම විශාල අමු පැපොල් ගෙඩියක්  කැඩුවෙමි. ඇය ඔත්තු බැළුවාය​. ඉන් පසු මෙම පැපොල් ගෙඩියේ පොත්ත සුද්ද කොට හීනියට කැබලි වලට කපා මිරිස් , ලුණු , විනාකිරි සහ සීනි මිශ්‍ර කොට අප අච්චාරුව සෑදුවෙමු. ඉන් ගෙවල් අසල පාර අද්දර මේසයක් තබා අප දෙදෙනා කුඩා පුටු දෙකක ඉඳගෙන ගැණුම්කරුවන් එන තෙක් සිටියෙමු. 

අපගේ ගැණුම්කරුවන් වූයේ අසල්වාසී කොල්ලන් සහ කෙල්ලන් ය​. ලෙට්ටකොච්ච කොලයකට තේ හැඳි තුනක් දැමූ අච්චාරුව සත පහකි. අසල්වාසී කොල්ලන් සහ කෙල්ලන් සත පහ බැගින් දී අපගෙන් අච්චාරු මිලදී ගත්තෝය​. සමහර වැඩිහිටියන්ටද අපගේ කඩ සෙල්ලම රසවත් වී ඔවුන් ද අපගෙන් අච්චාරු මිලදී ගත් හ​. තවද තැඹිලි විකුනන්නෙක් , බෝතල් පත්තර කාරයෙක් සහ මාළු කාරයෙක් අච්චාරු මිලදී ගැනීම අපගේ සතුටට හේතු විය​. එක් කොල්ලෙක් පමණ අප අසල දැවටෙමින් අප අච්චාරු විකුනන්නේ අත් සෝදාගෙනද යනාදී වශයෙන් සනීපාරක්‍ෂක ප්‍රශ්න අසන්නට විය​. මේ කුඩා සැන්ටිපෝට්ගේ ක්‍රියාව නිසා අපගේ  බිස්නස් එකට යම් අහිතකර තත්වයක් මතුවේ කියා සිතූ මම ඔහුගේ පිටට පහරක් ගසා ඔහුව එලවා දැමුවෙමි. කුඩා සැන්ටිපෝට් අඞාගෙන නිවසට ගොස් තම මවට මා පහර දුන් බවට පැමිණිලි කරන ලදි. 

මෙසේ පැය කීපයක් යන විට සත පහේ දහයේ කෑලි බොහෝ ගනනක් අප සතු විය​. මෙම සල්ලි මම බෝතලයකට දමාගෙන බහිරවයා මෙන් සුරක්‍ෂිතව තබාගෙන සිටියෙමි. දහවල් වන විට ඇයට කෑමට එන ලෙස මව කීවාය​. මේ නිසා ඇය යළි එන බව කියා ගියාය​. මෙලෙස පැයක් පමණ ගියද ඇය ආවේ නැති නිසා මම කඩය වසා මුදල් සියල්ලම ගෙන ගෙදර ගියෙමි. මගේ සහායිකාවට මම සතයක්වත් නොදුන්නෙමි. ඒ ගැන අද දිනයේ මම කණගාටු වෙමි. 

මෙලෙස සෙල්ලම් කරමින් කාලය ගත කරමින් සිටි අප ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් ඉහල පන්ති වලට ගියෙමු. නව යොවුන් වියට පා තැබීමත් සමග අපගේ මිතුදම් දුරස් වූයේය​. ඉන් පසු අප එකිනෙකාට ආගන්තුකයන් වූයෙමු. 

දශක ගනනාවකට පසු මම එම රසවත් ළමා කාලයට එබී බලමි. කොල්ලන් සමග කර්කශව ගෝරි දමා ගනිමිනි රළුව සෙල්ලම් කරමින් ගත කල කාලය වඩාත් මෘදු කරන ලද්දේ මේ යෙහෙලිය විසිනි. ඒ නිසා මම ඇයට ස්තූතිවන්ත වෙමි.  

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Sunday, November 19, 2017

තැති ගත් ජනාධිපති



ජනාධිපතිපතිවරයාගේ මුහුනේ හැඟීම් , Body Posture නිරීක්‍ෂණය කරන්න​. වෛද්‍ය පීඨයේ Viva ගන්නා විට අපගේ මුහුණුද තිබුනේ මෙසේය​. 

Saturday, November 18, 2017

ප්‍රේමදාස සහ සෙන්ට් ජෝසෆ්


ප්‍රේමදාස අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොළඹ ශාන්ත ජෝෂප් විදුහලෙන් නොවේ. ඒකාලේ මරදානෙ තිබ්බා ශාන්ත ජෝෂප් නයිට් ස්කූල් කියලා දුප්පත් ලමයින්ට පොඩි පාසලක්. මේ පාසල කොලඹ සෙන්ට් ජෝස්ෆ් එක සමග කිසිම සබඳතාවක් තිබ්බේ නෑ. ප්‍රේමදාස නයිට් ස්කූල් ගියේ කේ ජයතිලක සමග . කේ ජයතිලක මේක කිව්වේ ප්‍රේමදාස මිය ගිය පසුව​. නමුත් කොලඹ සෙන්ට් ජෝස්ෆ් එක ප්‍රේමදාසව අන්දවලා පැවිලියන් එකකුත් හදා ගත්තා. වරක් කොලඹ සෙන්ට් ජෝස්ෆ් ඕබීඒ එකේ මීටිමක එක් පුද්ගලයෙක් ප්‍රේමදාසගේ ක්ලාස්මේට් කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඇවිත් ගන්න කියලා රුපියල් 1000 කොලයක් පෙන්නුවා. ඒ කාලේ රුපියල් 1000 කොලයක් කියන්නේ ලොකු මුදලක්. කවුරුවත් ආවේ නෑ. බොරුවක් බව දැනගෙනත් මෑතකදී අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කොළඹ ශාන්ත ජෝෂප් විද්‍යලයට ගිහින් ප්‍රේමදාස ශාන්ත ජෝෂප් විද්‍යාලයේ සිටි උදාර ආදි සිසුවෙකු බව කිව්වා. බොරුවක් බව දැනගෙනත් ශාන්ත ජෝෂප් විද්‍යලයේ ෆාදස්ලා ඒක අනුමත කරමින් අත්පුඩි ගැහුවා. ඇයි අපි බොරුව බොරුව වශයෙනුත් සත්‍ය සත්‍ය වශයෙනුත් දකින්න බය​? 

Thursday, November 16, 2017

The Hawk and the Dove: World War II at Okinawa and Korea






The Hawk and the Dove is one of the best books on war experience that I have read after Erich Mariya Remarque's "All Quiet on the Western Front." -- Dr Ruwan M Jayatunge   The Author of PTSD Sri Lankan Experience

By Devin Beliveau


World War II veteran Roland Glenn knows that combat soldiers face unimaginable challenges both on the battlefield and when they return home following their service. With his new book, The Hawk and the Dove, Glenn hopes his own life story will illuminate those challenges.  Glenn, an 85-year old Kittery resident, served in the US Army from 1943-1946. As an Infantry Combat Company Commander, Glenn saw significant action at the Battle of Okinawa Island, Japan, the last battle of WWII. “I was in charge of about 200 soldiers, an enormous amount of responsibility for someone 20 years old,” 

Glenn reflected. Asked about his most vivid memories, Glenn doesn’t hesitate. “The killing of fellow human beings in the name of democracy. I was brainwashed to think of the Japanese as sub-human monkey runts. At the time that I served I totally believed in the mission to obliterate the Japs.” Over 109,000 Japanese soldiers were killed at Okinawa, and 12,000 American lives were lost.  As fate would have it, Glenn’s next mission after Okinawa would not be to kill Japanese soldiers, but to help them. After Japan’s surrender following the dropping of two atomic bombs by the US, Glenn was sent to North Korea to repatriate the occupying Japanese soldiers back to Japan.  

“I had the fortunate experience during the time I was in Korea, getting to know the Japanese as fellow human beings rather than the enemy. In the matter of a few weeks I went from killing the Japs on Okinawa to collaborating with them in Korea, and I was able to see them as fellow human beings and develop some friendships, and I’ve written about that transition from killing to collaborating in my book.” Glenn began what would eventually become The Hawk and the Dove back in the 1985. 

Following a major heart attack, “a friend suggested I start writing stories about my life. I got up very early and just wrote whatever came into my head, stuck it in a file folder and stuck it away. In 1995, we had the fiftieth anniversary of the end of the Second World War, and I realized I had written a number of stories about my life in the 1940s. I pulled those stories together into a manuscript and that ‘s how the book got started.” As his narrative progressed, the scope of Glenn’s story expanded beyond the 1940s. 

“The onset of the Middle East wars brought to my attention that I was writing about my own recovery from the massive killing I experienced on Okinawa. As we saw the thousands of personnel returning from the Middle East wars returning with post-traumatic stress disorder (PTSD), my publisher and I began to see that I had written a story about my own recovery from the traumas of combat,” Glenn explained. “There’s nothing in our training that prepares us for the taking of another human life, or observing that happening. I was trained to kill, and that’s exactly what I did on Okinawa Island.  

“One of my major concerns right now is all the veterans returning with the same condition (PTSD). This has got to be one of the biggest stories to come out of the Middle East wars. These veterans will require medical and psychological care for the remainder of their lives.”  Asked what he hopes readers will take away from his book, the retired educator stresses “I do not think that wars solve problems. I strongly believe that stronger diplomatic efforts should be undertaken to resolve international problems. I’m hoping that youth who are considering careers in the military will have the opportunity to read my book. I’m not advocating that young people not have careers in the military, but I am suggesting to our youth that there are many more options to serve our country and our communities than going to war.” The Hawk and the Dove is now available at www.amazon.com, Barnes & Noble, and through orders at local bookstores.


Roland Glenn 

Find Us On Facebook