රතිඤා ගුටි

සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය තිබූ 1982 වසර දෙසැම්බරයේ අවසාන විභාග ප්‍රශ්න පත්‍රයට පිළිතුරු ලියා එලියට බසින විට රතිඤා  පත්තු කොට විභාග ශාලාවට විසි කරමු යැයි ලාල් රූපතුංග යෝජනා කලේය​. ලියනපතිරණ එම යෝජනාව ස්ථිර කල අතර අවසාන විභාගට පෙර රතිඤා  හා බට්ටන් කීපයක් සාක්කු වල දමාගෙන ඔවුන් විභාග ශාලාවට ගියහ​. 

බැලූ බැලිමට මෙය සහාසික ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවකි. නමුත් එකල කොල්ලන්ට මෙය මහා ආතල් එකක් විය​. රතිඤා  ක්‍රියාදාමයට මම මඳක් බිය වූවද එය අමුතු අත්දැකීමක් වන නිසා නිහඞව කොල්ලන් කරන්නේ කුමක්දැයි බලා සිටියෙමි. 

අවසාන දිනයේ අවසාන විභාග ප්‍රශ්න පත්තරයට උත්තර ලියා අප සමූහයක් වශයෙන් එලියට බැස්සෙමු. අපගේ විභාගය තිබුනේ ක්‍රිකට් ලකුණු පුවරුව අසල දෙමහල් ගොඩනැගිල්ලේ දෙවන මහලේය​. ලාල් රූපතුංග රතිඥාවක් පත්තු කිරීමට උත්සහ දරන විට ලියනපතිරණ රතිඤාවක් පත්තු කොට පහත මාලයට විසි කලේය​. එය බෝම්බයක්  මෙන් මහ හඬක් නගා පිපුරුනේය​.  

පිපුරුම් හඞත් සමගම විභාග අවසානයත් සමග කොල්ලන් කුමන මදාවි වැඩක් කරත් දැයි බැලීම සඳහා කලින්ම පැමිණ සිටි ජයවර්ධන සර් පහත මාලයේ සිට ඉහල මාලයට යන තරප්පු පේලිය අසලට පැමිනියේය​. ඒ අතරවාරයේ රතිඤා ව පත්තු කිරීමට පහත් වී සිටි ලාල් වහාම රතිඤාව මේසය අස්සේ ගසාගෙන අහිංසකයෙකු මෙන් අනේ සර් තව පොඩ්ඩෙන් මගේ කලිසමත් පිච්චෙනවා කියා කලිසම් වාටිය ගසා දැමුවේය​. 

මම සිටියේ ලාල්ට පසුපසිනි. ඒ නිසා රතිඤාකරු මා යැයි සැක කල ජයවර්ධන සර් මාව කන් කෙටියෙන් අල්ලාගෙන ගොස් විදුහල්පති ධර්ම ගුණසිංහ මහතාට භාර දුන්නේය​. විදුහල්පති ධර්ම ගුණසිංහ මහතා සිටියේ කෝපයෙනි. විභාග දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් ඉදිරියේ නාලන්දේ නම්බුව කෑවා කියා හොඳ පොල් ටොක්කක් ඇන වැඩිදුර ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා විද්‍යාගාරයේ තෙවන මහලේ පිහිටි විදුහල්පති කාර්‍යාලයට මා රැගෙන ගියේය​. ඒ අතර මාව විදුහලෙන් අස් කරන බවටද කීවේය​.  

ගුටි වලින් සහ බියෙන් තෝන්තුවී සිටි මා රතිඤාව දැම්මේ මා නොවේ යැයි කීවෙමි. නමුත් ඒ බවට කන් නොදුන් ධර්ම ගුණසිංහ මහතා පියාගේ සහ මවගේ රැකියාවන් මොනවාද කියා ඇසීය​. මගේ මව විදුහල්පතිනියකි.  ධර්ම ගුණසිංහ මහතා ඇයව දන්නේය​. මම මවගේ නම කියූ විට ධර්ම ගුණසිංහ මහතා මඳක් සන්සුන් වී මගේ කතාවට සවන් දුන්නේය​. මා රතිඤාව නොදැමූ බව කීවත් එය දැමුවේ ලියනපතිරණ කියා පාවා නොදුන්නෙමි. නමුත් මේ ගාලගෝට්ටිය අව්අස්සේ විදුහල්පති කාර්‍යාලට පැමිණි අපගේ පන්තියේ සිසුවෙකු වූ සමන් ධම්මික නොහොත් මොරේ  රතිඤාව දැමුවේ මම නොව ලියනපතිරණ බව කීවේය​. මේ නිසා මට ඇප ලැබුණි. එසේම පාවා දෙන්නාගේ භූමිකාවෙන් ද මම මිදී ගියේය​. 

මේ අතර ලියනපතිරණ ස්ථානයෙන් මිදී පළා ගොස් තිබුණි. එ ම නිසා ලබන වාරයේ නඩුව අසන බව විදුහල්පතිතුමා පොරොන්දු විය​. එහෙත් අපොස සාමාන්‍ය  පෙළ විභාගයෙන් පසු  ප්‍රතිඑල එනතෙක් සිටින මාස දෙක තුනෙන් පසු යළිත් උසස් පෙළ කිරීම සඳහා පාසලට ගියද නඩුව යළි විභාග වූයේ නැත​.  මම ජීව විද්‍යා අංශයට ගිය අතර ලියනපතිරණ වානිජ අංශයට ගියේය​. ඒනිසා අප දෙදෙනා මුණ ගැසුනේම නැත​. පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසු ලියනපතිරණ පොලිසියට බැඳුනි. 2006 දැයට කිරුළ ප‍්‍රදර්ශනයේදී මට ලියනපතිරණ හමු විය​. ඔහු වෙනුවෙන් මම ගුටිකෑම ගැන ලියනපතිරණ මට කණගාටුව ප්‍රකාශ කලේය​. වසර 24 පසුව ලියනපතිරණ ගේ සමාව මම භාරගතිමි.